สมุดบันทึกของทองหวาน2 | วิชาการ.คอม


สมุดบันทึกของทองหวาน2

เรื่องราวที่นึกขึ้นมาได้ในบางช่วงบางตอนของชีวิต

ผู้เขียน ทองหวาน2 ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด
สารบัญ

                       
หน้าที่ 1 ต้นกระบากใหญ่
หน้าที่ 2 การ์ตูนสมัยเด็ก
หน้าที่ 3 ความฝันของพอลลีน
หน้าที่ 4 นางระบำภารตะ
หน้าที่ 5 หักดิบ
หน้าที่ 6 ก๋วยเตี๋ยวไฟเขียว
หน้าที่ 7 แฮรี่ปีเตอร์ฟีเวอร์
หน้าที่ 8 A New Day
หน้าที่ 9 กลับบ้านเอง
หน้าที่ 10 สลด! เหตุน้ำหวานตกบันได
หน้าที่ 11 งานเลี้ยงคริสต์มาสตอนอนุบาล
หน้าที่ 12 เพลงประทับใจ
หน้าที่ 13 The Land Before Time
หน้าที่ 14 ใจนักเลง
หน้าที่ 15 คุยกับลุงแปลกหน้า
หน้าที่ 16 บ้านปู่ย่า ตายาย
หน้าที่ 17 สงกรานต์ 2551
หน้าที่ 18 วีรกรรมสามสาว
หน้าที่ 19 เรื่องเล่าตอนวัยทีน
หน้าที่ 20 คำมั่นสัญญา
หน้าที่ 21 เรื่องเล่นตอนวัยเด็ก
หน้าที่ 22 เพื่อนฝรั่งห้อง ค.
หน้าที่ 23 หัวหิน..เป็นสิ่งสำคัญ
หน้าที่ 24 ลีดเดอร์สีเขียว..step 5

กลับบ้านเอง

การทำอะไรได้ด้วยตัวเองแม้เป็นเรื่องเล็กน้อย ก็สามารถทำให้เราภูมิใจได้

แต่ใช่ว่าจะทุกเรื่อง ที่คนรอบข้างจะคิดเหมือนกับเรา..

ความรู้สึกนี้เกิดขึ้นตอนเรียนป.2 โรงเรียนเราอยู่ในซอยฝั่งตรงข้าม

เรากับน้องตื่นแต่เช้า เดินไปโรงเรียน ข้ามสะพานลอยไป มีพ่อหรือแม่ไปส่งทุกวัน

ตอนเย็นมียายหรือน้าสะใภ้ไปรับ จากนั้นจะซื้อขนมหน้าโรงเรียน

จำได้ว่ามีขนมโตเกียว ทำเป็นรูปมิคกี้เม้าส์ อร่อย มีตุ๊กตาปูนปลาสเตอร์ตัวเล็กๆมาขาย

แล้วเดินต่อไปกินก๊วยเตี๋ยวเรือ (กินทุกวันเลย) เป็นอย่างนี้ทั้งก่อนและหลังเหตุการณ์ที่จะเล่า

เรื่องก็คือ วันนั้นน้าสะใภ้ไม่ว่าง ยายจึงมารับ เรากับน้องก็รู้ล่วงหน้าแล้ว

แต่รอนานแล้วยายยังไม่มา เรากับน้องจึงเดินกลับบ้านเอง แหม..เราก็สามารถนะ (แค่กลับบ้านเองเนี่ยแหล่ะ)

กลับไปนั่งทำการบ้านอยู่สักพัก(เป็นโต๊ะญี่ปุ่น) ตอนนั้นก็เย็นมากแล้ว เรานั่งตรงข้ามประตูหน้าบ้าน

เงยหน้าขึ้นไป เห็นยายเดินหน้าเสียกลับมา พอยายเห็นเราเท่านั้นแหล่ะ ร้องไห้เลย..

โห..รู้เลย รู้สึกแย่ที่สุด เราได้ทำให้ยายเป็นห่วง ยายคงตกใจที่ไม่เจอเรา

ยายบอกว่าไปนั่งคอยอยู่ แต่เป็นฝั่งที่ปกติเราไม่ได้เดินผ่านซึ่งยายไม่รู้

แล้ววันนั้นเราก็ไม่ได้เดินดูให้ทั่วก่อนกลับ ทำให้ยายต้องนั่งรอเราด้วยความกังวล

เป็นเวลานาน และกลับบ้านด้วยความรู้สึกแห่งความทุกข์ทั้งปวงของบุพการี

จากนั้นเราและน้องก็โดนพ่อ แม่ ครูประจำชั้นสมัยป.1 ที่สนิทกัน อบรม & ตีมือ 1 ที

เราจ๋อยไปเลย แต่ที่รู้สึกผิดที่สุดคือทำให้ยายใจเสีย หน้ายายตอนที่เห็นว่าเราอยู่บ้าน..

ยังจำได้ติดตาเลย นั่นแหล่ะ เป็นบทเรียน จะทำอะไรต้องคิดให้รอบคอบ นึกถึงคนรอบข้างด้วย

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา