สมุดบันทึกของทองหวาน2 | วิชาการ.คอม


สมุดบันทึกของทองหวาน2

เรื่องราวที่นึกขึ้นมาได้ในบางช่วงบางตอนของชีวิต

ผู้เขียน ทองหวาน2 ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด
สารบัญ

                       
หน้าที่ 1 ต้นกระบากใหญ่
หน้าที่ 2 การ์ตูนสมัยเด็ก
หน้าที่ 3 ความฝันของพอลลีน
หน้าที่ 4 นางระบำภารตะ
หน้าที่ 5 หักดิบ
หน้าที่ 6 ก๋วยเตี๋ยวไฟเขียว
หน้าที่ 7 แฮรี่ปีเตอร์ฟีเวอร์
หน้าที่ 8 A New Day
หน้าที่ 9 กลับบ้านเอง
หน้าที่ 10 สลด! เหตุน้ำหวานตกบันได
หน้าที่ 11 งานเลี้ยงคริสต์มาสตอนอนุบาล
หน้าที่ 12 เพลงประทับใจ
หน้าที่ 13 The Land Before Time
หน้าที่ 14 ใจนักเลง
หน้าที่ 15 คุยกับลุงแปลกหน้า
หน้าที่ 16 บ้านปู่ย่า ตายาย
หน้าที่ 17 สงกรานต์ 2551
หน้าที่ 18 วีรกรรมสามสาว
หน้าที่ 19 เรื่องเล่าตอนวัยทีน
หน้าที่ 20 คำมั่นสัญญา
หน้าที่ 21 เรื่องเล่นตอนวัยเด็ก
หน้าที่ 22 เพื่อนฝรั่งห้อง ค.
หน้าที่ 23 หัวหิน..เป็นสิ่งสำคัญ
หน้าที่ 24 ลีดเดอร์สีเขียว..step 5

งานเลี้ยงคริสต์มาสตอนอนุบาล

ตอนประถม โรงเรียนเราจะจัดงานเลี้ยงคริสต์มาสทุกปีรวมทั้งจัดเลี้ยงในห้อง มีจับสลากของขวัญด้วยวันคริสต์มาสจึงเป็นวันที่เราชอบมาก และเราก็ชอบซานตาครอสด้วยงานเลี้ยงคริสต์มาสของโรงเรียน จะมีการแสดงบนเวทีของนักเรียนตอนอนุบาล1 เราและเพื่อนๆแสดงเต้นประกอบเพลงตั๊กแตน..ของพุ่มพวงเราแต่งชุดสีแดง เป็นชุด 2 ส่วน ดัดผม(เป็นครั้งแรกที่ดัดผม) ผูกโบว์สีแดงบนหัว (การแต่งตัวนี้ยายจัดให้) จำได้ว่าก่อนขึ้นเวทีสายรองเท้าหลุด อยากจะร้องไห้ (ตอนเด็กๆเราขี้แย) แต่ครูไม่ให้ร้องแล้วก็ขึ้นไปเต้นแบบงงๆ ปนกลัว (เป็นครั้งแรกที่ต้องทำอะไรแปลกๆ)ตอนอนุบาล2 คราวนี้เป็นงานเลี้ยงตอนกลางคืน อลังการที่สุด (ที่สุดใน 8 ปี อนุบาล1-ป.6 ของเรา) ครูให้นักเรียนทุกคนในห้องแต่งชุดกระต่ายขนฟูแบบโผล่มาแต่หน้า เป็นการเต้นประกอบเพลงเหมือนเดิม คราวนี้เราชอบเพราะมันสนุกดี ชุดกระต่ายมีหางกลมๆด้วย แม่กับยายวาดหนวด และเอาลิปสติกสีส้มระบายเป็นวงกลมที่ปลายจมูก ปัดแก้ม ดูแล้วกระต๊าย กระต่าย(ที่จริงตอนนั้นเราไม่อยากให้ระบายลิปสติกที่ปลายจมูกหรอก)บ้านเราเหมาทั้งโต๊ะ (10 คน) พอจับฉลากหางบัตรเลยได้รางวัล เป็นโคมไฟตั้งโต๊ะ ซึ่งก็ได้หมก เอ๊ยเก็บ + ใช้ นานกว่า 10 ปีแต่..พอขึ้นมัธยม เปลี่ยนโรงเรียน ก็ไม่มีจัดงานเลี้ยงคริสต์มาสของโรงเรียนอีก เราเพิ่งได้รู้ว่า มันไม่เหมือนกันทุกโรงเรียน เป็นความจริงที่ชวนให้ฝันสลายแต่ในที่สุดก็เคยชิน เรานี่ช่างเป็นมนุษย์ที่เคยชินกับอะไรง่ายๆซะจริง (มั้ง)

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา