โคนันตอนจบ

ตอนจบของโคนันก็มีอยู่หลายตอนนะแต่อันไหนเป็นเรื่องจริงเราก็ไม่รู้หรอกอ่ะ


อันนี้อันแรกนะ
ทุกคนรู้แล้วว่าโคนันคือ คุโด้ ชินอิจิ โคนันกับไฮบาระและฮัตโตริ เฮย์จิจึงไปหายาที่ให้ตัวโตด้วยกันแต่ระหว่างที่หานั้นเฮย์จิถูกองค์กรชายชุดดำจับตัวไปก็เหลือแต่ไฮบาระกับโคนันเท่านั้น ระหว่างหาอยู่นั้นไฮบาระก็พูดกับโคนันว่า ฉันแอบรักเธอมานานแล้วตั้งแต่แรกเห็น โคนันก็ยื้มและพูดว่าฉันก็ชอบเธอเหมือนกันไฮบาระจึงเอายาที่ทำให้ตัวโต(apotoxen 1547ar) ทั้งสองกินลงไปและ 3 ชั่วโมงต่อมาทั้งสองก็โตเป็นผู้ใหญ่เหลือแต่หาเฮย์จิเท่านั้น แต่กำลังหาเฮย์จิอยู่นั้นสารวัตร เมกุเระก็มา ชินอิจินึกว่าจะมาจับชายชุดดำแต่เมื่อเข้าไปในตึกที่องค์กรชายชุดดำปรากฎว่า สารวัตรเมกุเระเป็นหัวหน้าองค์กรชายชุดดำเมื่อชินอิจิเห็นก็แทบไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นไปได้จากนั้นรถตำรวจก็มาเพราะว่าชินอิจิโทรศัพท์ที่ กองบัญชาการตำรวจนครบาลก็จับตัวองค์กรชายชุดดำตำรวจแทบจะเป็นลมในเมื่อที่รู้ว่าสารวัตรเมกุเระเป็นหัวหน้าองค์กรจึงจับไปสืบสวน
ส่วนเฮย์จิก็ถูกปล่อยตัวและแต่งงานกับคาซิฮะ
ชินอิจิกับมิยาโนะก็แต่งงานกันและมีลูกชื่อชินจิ
โซโนโกะก็ได้แต่งงานกับมาโคโตะ
รันได้แข่งคาราเต้ระดับโลกและมีแฟนหนุ่มไปเชียรให้กำลังใจนั้นก็คือเพื่อนสนิทของโคนัน มิทซิฮิโกะ













อันที่สอง

วันหนึ่ง ณ โต๊ะอาหาร โคนันไม่อยากกินลูกเกด

รันก็บอกว่าไม่กินก็ม่ต้องกิน โคนันก็บอกว่าเอ่อ

ไม่กินก็ได้ แล้วทั้ง2ก็ทะเลาะกัน โคนันก็บอกว่า

5555+ ที่จริงแล้วเธอนะ ไม่รู้หรอกนะว่า ฉันเป็น

ใคร รันก็บอกว่าใครหรอ โคนันก็บอกว่าเอาลูกเกดออกไปจากโต๊ะก่อนเด่ แล้วฉันก็จะบอกเธอ5555+แล้วรันก็เอาลูกเกดออกไป แล้วโคนันจึงบอกว่า ที่จึงแล้วฉันคือ ชินอิจิ งงใช่ป่ะ หนูรัน แล้วรันก็บอกว่า เหรอยะ แล้วไง ฉันรู้มาตั้งนานแล้วย่ะ เธอน่ะโง่เองไม่รู้เรื่อง ไอ้บ้า นิสัยไม่ดี ชิชิ อ้าวเธอรู้แล้วหรอกหรอ โคนันพูด แล้วรันก็บอกว่าฉันยังไม่หายโกรธเธอเลยนะที่เธอเถียงฉันเมื่อกี้ อะ งั้นมาทะเลาะกันต่อเถอะ แล้วโคนันก็พูดว่า ไม่ ฉันเกลียดเธอแล้วรัน ฉันไม่ชอบเธอแล้ว เพราะตั้งเเต่ที่ฉันมาอยู่กับเธอ เธอเรื่องมากแล้วเธอก็ กินจุ แล้วยังตดเหม็น อีกเธอก็รู้ฉันเกลียดคนตดเหม็น แล้วเธอยังชอบกินลูกเกดด้วยรัน เราเลิกกันเรยเหอ ฉันทนเธอไม่ไหวแล้ว เเต่ฉันรักเธอนะ รันพูด ฉันไม่เคยรักคนอื่นเรยนะ เเต่ฉันรักคนอื่นแล้วโคนันพูด คะคใครหรอ รันถาม ก็โคโกโร่ไงล่า ตัวเอง หุหุ

และแล้วรันก็.....รู้ว่าที่จริงแล้วชินอิจิเป็น..เกย์









อันนี้แถมแบบฮาๆ

องกรของ จิน ได้จับ ไฮบาระ ไปเพื่อที่จะแลกตัวกับ โคนัน ซึ่งที่จริงแล้ว หวังจะฆ่าทิ้ง ทั้งคู่ และรหว่างที่โคนัน โจดี้ ยูซากุ ยูกิโกะ ดอกเตอร์ และ ฮัตโตริ มาประชุมคุยกันที่ บ้าน ชินอิจิ (ก็บ้านโคนันนั่นแหละ) รันก็ได้แอบเข้ามาฟัง จึงรู้เรื่องราวทั้งหมด
รันตกใจจนช็อกตาย ดอกเตอร์จึงไปตาม มินจูโฮ กับจังกึมมาช่วย มินจูโฮ กับจังกึมได้ใช้ศิลานักปราชญ์ กับวิชาเล่นแร่แปรธาตุ ชุบชิวิตขึ้นมาแต่ผิดพลาด
พอรันฟื้นขึ้นมากลายร่างเป็นนารูโตะเข้าไปช่วย ไฮบาระ และจัดการกับ องกรดำแต่บอสของพวกมันใช้พลังคลื่นเต่าใส่รัน โคนันโกรธมากจึงใช้สเก็ตบอดฟาดหัวมันจนสมองไหลออกมา จังกึมจะช่วยแต่ไม่ทันเจอมินจูโฮลากไปขึ้นเครื่องบิน กับเกาหลีซะก่อน และโคนันกับไฮบาระก็ตัวเล็กเหมือนเดิม
ดอกเตอร์จึงผสมยาขึ้นมาช่วยส่วนผสมคือ
1.ยาพาราเซตตามอน
2.ยาฆ่าหญ้า
3.ไบกอน
4.ซันไล
5.แอลกอล์ฮอ
6.ไดนาไม
7.สบู่ lux
8.แป้ง เบบี้มาย
9.รองเท้าบู้ต
10.เพดดีกรี

สุดท้ายรันก็ต้องตายเพราะพลังคลื่นเต่าขององกรชุดดำแต่เตอร์ผสมยาที่มีส่วนผสมของซัลไลเข้าไปทำให้รันฟื้นขึ้นมาและกลายร่างเป็นขนมโมจิเมื่อผสมยาให้รันพอเห็นผลที่เกิดขึ้นกับรันก็ไม่กล้าให้ชินนิจิและไอจังกินกลัวจะกลายร่างกันไปอีก เมื่อรันตื่นขึ้นก็หันไปส่องกระจกที่อยู่ด้านข้างชอกไปอีกแล้วรันของเราเมื่อเห็นสภาพตัวเองแล้วนี่ดอกเตอร์จะรับผิดชอบยังไง




หุหุจบแล้วหนุกมั้ย

1 พ.ค. 2550 19:54
2558 ความเห็น
1321924 อ่าน


ความคิดเห็นที่ 2209 Beer12_narak@hotmail.com (Guest)

ไอ้บ้า เขียนอะไรก็ไม่รู้
23 ก.ค. 2552 16:50


ความคิดเห็นที่ 2210 noi (Guest)

sorry sorry
sorry sorry
sorry sorry
23 ก.ค. 2552 20:28


ความคิดเห็นที่ 2211 conan (Guest)

โคนัน คู่กับไฮบาระ
24 ก.ค. 2552 10:05


ความคิดเห็นที่ 2212 ณิชา แย้มอิ่ม1/10 เบญจม (Guest)



















ของจริงต้องนี้ โคนันตอนจบของจริง

ตอนจบ : คดีสุดท้ายของโคนันตอนที่
1


หลังจากที่โคนัน (หรือจริง ๆ แล้วชินอิจินั่นแหละ) เข้าไปอาศัยอยู่ที่สำนักงานนักสืบโมริเป็นเวลานานหลายเดือน ในที่สุดวันนี้ วันที่เขารอคอยก็มาถึง


โมริ โคโกโร่ ได้รับแจ้งให้ไปสืบคดีฆาตกรรมคดีหนึ่งที่โรงแรมควีนกลางกรุงโตเกียว คดีฆาตกรรมปิดฉากลงเรียบร้อยด้วยฝีมือการคลี่คลายของโคนัน (ถึงแม้ความดีความชอบจะตกเป็นของโคโกโร่ก็เถอะ) แต่โคนันสืบได้ว่าคดีนี้เกี่ยวข้องกับพวกชายชุดดำ เขาเจอสมุดบันทึกเล่มนึงของผู้ตาย และเขาก็เก็บเอามาแล้วด้วย เขาแอบมันไว้ในเสื้อ

หลังคดีปิดลงก็มืดพอดี โคนัน รัน โคโกโร่เดินกลับบ้าน  ระหว่างทาง

“พี่รันฮะ คุณลุง ผมจะไปค้างบ้านดร.นะฮะ ตอนกลางวันดร.โทรมาบอกว่ามีของเล่นชิ้นใหม่จะให้เล่น ผมไปนะฮะ” พูดจบโคนันก็วิ่งออกไปทันที ทิ้งให้อีกสองคนมองตามอย่างครุ่นคิด

‘นึกว่ามันจะไม่ใช่เด็กธรรมดาซะอีก เฮ้อ สงสัยคิดมากไป’ โคโกโร่คิด

‘ความรู้สึกแบบนี้ เหมือนตอนนั้นเลย’ รันคิดทันใดก็มีน้ำตาเอ่ออยู่ที่ตา

โคนันวิ่งมาจนถึงหัวมุมหนึ่ง เขาไม่ได้ไปบ้านดร.อากาสะ เขาหยุดอยู่ที่หัวมุมนั้น หยิบเอาบันทึกของผู้ตายขึ้นมา เปิดไปที่หน้าที่เขาคั้นเอาไว้ มันเป็นบันทึกของปีที่แล้ว

วันที่ 19 เดือน 9 ช่วงนี้มีคนสะกดรอยตาม พวกมันอยากได้อะไรกันนะ หรือว่าพวกมันต้องการชีวิตฉัน ไม่นะ ฉันยังไม่อยากตาย

วันที่ 21 เดือน 9 เมื่อไหร่พวกมันจะเลิกสะกดรอยตามซะทีนะ พวกมันต้องการอะไรกันแน่

วันที่ 30 เดือน 9 และแล้วความอดทนของฉันก็สิ้นสุดลง วันนี้เองที่ฉันต้อนพวกมันออกมาได้ฉันขู่มันว่าถ้าไม่ออกมาฉันจะแจ้งความ พวกมันออกมา พระเจ้า มันแต่งชุดดำทั้งชุด แม้แต่แววตาของพวกมันยังส่อให้เห็นถึงแววตาโหดเหี้ยมแววตาของปีศาจ หัวหน้าของมันยิ่งหน้ากลัวใหญ่ ผมยาวของมันยิ่งทำให้เค้าหน้ามันดูโหดเหี้้ยมยิ่งขึ้น มันบอกฉันว่ามันมีธุระกับฉัน มันจะติดต่อกับฉันอีกที


“คงจะเป็นยีน ครั้งนี้พวกแกพลาดครั้งใหญ่เลยนะ ปล่อยให้เหยื่อทิ้งหลักฐานชิ้นโตเอาไว้แบบนี้น่ะ” โคนันพูดกับตัวเองด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยแล้วอ่านบันทึกเล่มนั้นต่อ

วันที่ 3 เดือน 10 หลังจากรอพวกมันให้ติดต่อมาอยู่หลายวัน หลังจากที่ฉันต้องอยู่ในอาการหวาดผวามาตลอด วันนี้หลังกลับจากไปกินเลี้ยงฉันเจอกระดาษแผ่นนึงวางอยู่บนโต๊ะทำงานของฉัน พระเจ้า ฉันอยากจะร้องไห้เหลือเกิน กระดาษแผ่นนั้นเขียนด้วยลายมือเลือด มันน่ากลัวเหลือเกิน แล้วฉันก็ต้องตกใจหนักเข้าไปอีก พวกมันรู้ มันรู้อดีตของฉัน พระเจ้า มันขู่ให้ฉันร่วมมือกับมัน ไม่งั้นมันจะบอกตำรวจ ฉันจะทำยังไง คงต้องร่วมมือกับพวกมันกระมัง

“บ้าจริง อดีตอะไรกันนะ นายนานาตะมีอดีตอะไรกันแน่นะ” โคนันเริ่มหงุดหงิดแล้วจึงอ่านต่อ


วันที่ 5 เดือน 10 ฉันตัดสินใจเด็ดขาดแล้วฉันจะร่วมมือกับพวกมัน



วันที่ 7 เดือน 10 พวกมันติดต่อมาแล้ว พวกมันบอกให้ฉันไปหาที่โรงแรมควีน วันพรุ่งนี้

วันที่ 8 เดือน 10 พวกมันบอกให้ทำจริง ๆ ทำในสิ่งที่ฉันเลิกทำมานับสิบปี

วันที่ 10 เดือน 10 ฉันกำลังเริ่มทำ ทำงานให้พวกมัน คิดดูแล้วก็คุ้มเหลือเกิน ทำงานแค่ชิ้นเดียวแต่ได้เงินเยอะเป็นบ้า

“งานอะไรนะ ทำอะไรกันแน่ นายนานาตะคนนี้มีอดีตอะไรกันนะ มันต้องเป็นอดีตที่ผิดกฎหมายแน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่กลัวตำรวจ” โคนันชักโมโห แล้วเหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาหยิบโทรศัพท์รูปต่างหูออกมาแล้วโทรไปหาดร.อากาสะ

“ดร.ช่วยสืบหาข้อมูลของคนที่ชื่อ นานาตะ ซามากิ ให้ผมหน่อยนะครับ”พูดจบก็วางหูทันที

“นานาตะ ซามากิ” คนอีกฝั่งทวนชื่อนี้ช้า ๆ ด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด

“ใครโทรมาเหรอ หนูไอ” ความจริงแล้วคนรับโทรศัพท์คือ ไฮบาระ ไอ

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เค้าโทรผิดน่ะค่ะ หนูขอตัวขึ้นข้างบนก่อนนะค่ะ” ระหว่างเดินขึ้นบันไดก็คิดอะไรไปมากมาย

‘เกิดอะไรขึ้น ทำไมหมอนั่นถึงต้องการข้อมูลของนานาตะ หรือว่า…’ คิดได้แค่นั้นก็แสดงสีหน้าตกใจออกมา

“บ้าจริง ฝนตก” โคนันพูดอย่างหงุดหงิดเต็มที เขาวิ่งมาหาที่หลบฝน วิ่งมาจนถึงร้านกาแฟแห่งนึง เขาจึงเดินเข้าไปข้างใน นั่งลงที่โต๊ะนึง แล้วอ่านบันทึกต่อ

วันที่ 16 เดือน 10 และแล้วฉันก็หาส่วนประกอบที่ต้องการทั้งหมดได้ครบแล้ว เอาล่ะ ฉันจะเริ่มทำให้มันเป็นรูปเป็นร่างซะทีล่ะนะ

“ลูกพี่ วันนี้สะใจจริง ๆ เลยนะ” เสียงใครสักคนที่นั่งอยู่หลังโคนันดังขึ้น

‘พูดเสียงดังอย่างงี้ แย่จริง เสียสมาธิหมด’ โคนันคิด

“พูดเบา ๆ ซิวะ อยากให้ใครเค้าได้ยินรึไง” เสียงนี้ทำให้โคนันถึงกับสะดุ้ง

“ว็อดก้านี่นา” โคนันพูดกับตัวเองเบา ๆ

“ฮะฮ้า มาให้ดมกลิ่นถึงที่เลยนะ คงไม่ปฏิเสธล่ะ” โคนันพูดเบา ๆ แล้วแอบฟังพวกคนชุดดำคุยกัน

“แต่ทำไมวันนี้เราไม่ใช้ยานั่นล่ะพี่” อีกเสียงดังขึ้น

“ลูกพี่ใหญ่สั่งห้ามใช้” คงหมายถึงยีนนั่นเอง

โคนันนั่งฟังชายชุดดำคุยกันอย่างสนใจ เขาเก็บสมุดบันทึกเอาไว้ในเสื้อตามเดิม สั่งโกโก้ร้อนมากินไปด้วยเพื่อไม่ให้ใครสงสัย แต่เค้าไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีใครคนนึงกำลังแอบมองเขาอยู่เหมือนกัน

“เหยื่อติดเบ็ดแล้วซินะ” คน ๆ นั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเหี้้ยมเกรียม


“ว่าไงนะ ได้ ได้ จะรีบกลับไปเดี๋ยวนี้ล่ะ” เสียงว็อดก้าคุยโทรศัพท์ โคนันรีบจ่ายเงินทันที

ว็อดก้ากับลูกน้องกำลังออกไปแล้ว โคนันรีบตามทันที เค้าเอาเครื่องดักฟังรูปกระดุมติดไปที่ลูกน้องของว็อดก้าอย่างยากลำบาก แต่ก็สำเร็จ ข้างนอกฝนหยุดตกแล้ว

“เอาล่ะ เดี๋ยวค่อยตาม” เขาพูดกับตัวเองเบา ๆ โดยไม่รู้เลยว่ามีใครกำลังตามเขามาอย่างเงียบ ๆ

“ทำไมดร.ไม่โทรกลับมาซะทีนะ” โคนันพูดกับตัวเองอีกครั้งในขณะที่เดินอยู่ ตอนนี้เขากำลังสะกดรอยตามพวกชายชุดดำอยู่

“เอ๋ พวกมันจะไปไหนกันนะ ทำไมสัญญาณมันเคลื่อนที่เร็วอย่างงี้ล่ะ คงจะไปรถซินะ เอาล่ะ ยืมหน่อยนะ” พูดกับตัวเองแต่ก็คว้ารถจักรยานเด็กที่จอดอยู่ใกล้ ๆ ไป

“ชิ” เสียงดังขึ้นจากริมฝีปากของใครคนหนึ่งที่สะกดรอยตามโคนันมา มันรีบเดินไปคว้ารถจักรยานอีกคันที่เป็นของผู้ใหญ่ตามโคนันไป

“หรือว่ามันจะรู้ตัวแล้ว” ใครคนนั้นเหมือนจะพึมพำกับตัวเองซะมากกว่า

“ไม่หรอกน่า ไม่มีทางหรอก” มันพูดอีกครั้ง

“อ้าว จะไปไหนน่ะ” เสียงของโคโกโร่ดังขึ้น

“หนูรู้สึกใจไม่ดีน่ะค่ะพ่อ จะไปดูโคนันที่บ้านดร.ซะหน่อย” รันตอบ

“นั่นซินะ วันนี้พ่อเองก็ใจไม่ดีเหมือนกัน รู้สึกเป็นห่วงเจ้าเปี๊ยกนั่นตะหงิด ๆ ไปดูมันซะหน่อยก็ดี ไปเถอะ” โคโกโร่ว่า

โคนันสะกดรอยตามพวกว็อดก้ามาจนถึงโรงงานแห่งหนึ่ง โรงงานที่น่ากลัวเหลือเกิน โรงงานที่ให้บรรยากาศเหมือนโรงฆ่าสัตว์ โรงงานที่ทำให้คนมองอยากจะเบือนหน้าหนี


“นี่คงเป็นรังของพวกมัน” โคนันพึมพำเบา ๆ เขาเอารถจักยานไปแอบไว้หลังพุ่มไม้ แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปในโรงงานแห่งนั้น เกิดรอยยิ้มเหี้้ยมขึ้นที่หน้าของใครอีกคนที่ตามโคนันมา

“ได้เวลาแล้วซินะ คุโด้ ชินอิจิ” ใครคนนั้นพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงของซาตาน

“อ้าว พี่รัน จะไปไหนค่ะ” มีเสียงทักขึ้นข้างหลัง รันจึงหันไปดู

“อ้าว อายูมิ พี่จะไปบ้านดร.น่ะจ้ะ เอ๋ อายูมิไม่ได้อยู่ที่นั่นหรอกเหรอ” รันพูดทำหน้าครุ่นคิด

“เปล่านี่ค่ะ ทำไมเหรอค่ะ” อายูมิจังถาม

“โคนันบอกพี่ว่าดร.ทำของเล่นชิ้นใหม่ได้น่ะจ้ะ”

“แย่จัง ไม่เห็นมีใครบอกอายูมิเลยนี่ค่ะ คอยดูนะพรุ่งนี้อายูมิจะโวยวายให้ดู” พูดพลางทำหน้าจริงจังไปด้วย

“อายูมิจัง กลับบ้านเถอะลูก” แม่ของอายูมิมาตาม

“ค่ะ ไปนะค่ะพี่รัน” อายูมิโบกมือให้รัน รันได้แต่ยืนมองด้วยแววตาเศร้า ๆ เท่านั้น ในใจเธอเป็นห่วงโคนันเหลือเกิน



“ในที่สุดก็ถึงซะที ดร.ค่ะ ไฮบาระ โคนัน” รันยืนตะโกนเรียกอยู่หน้าบ้านดร. แต่ทุกอย่างเงียบ ไม่มีใครออกมา ไม่มีเลย

“ไม่อยู่กันหรอกเหรอ ไปไหนนะ” รันพูด พลางน้ำตาของเธอก็ไหลออกมา เธอนั่งลงที่หน้าบ้านของดร.แล้วปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่นึกอายใคร เธอเป็นห่วงโคนันเหลือเกิน เธอเป็นห่วงเค้าคนนั้น






 



โคนันเดินเข้ามาในโรงงานของพวกชายชุดดำ ว็อดก้าเดินเข้าไปในห้อง ๆ นึง ลูกน้องของเขาเข้าไปด้วย โคนันหามุมที่ไม่มีใครเดินผ่านได้ เค้าฟังพวกมันคุยกันผ่านทางเครื่องดักฟัง

“ทำไมถึงเป็นอย่างงี้ล่ะ” เสียงของว็อดก้า


“ฉันซิที่ต้องถามพวกแก ว่าทำไมเป็นอย่างงี้ มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” เสียงใครคนนึงที่คุ้นหูโคนันดังขึ้น แต่เขานึกไม่ออกเลยจริง ๆ ว่ามันเป็นเสียงของใคร

“หรือว่า จะมีคนทรยศครับ” เสียงนั้นเป็นของว็อดก้า

“ฉันก็คิดว่าน่าจะเป็นอย่างงั้น แต่ใครกันล่ะที่ทรยศ ใครกัน” เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นอย่างดุดัน

“เอ่อ หรือว่าจะเป็นลูกพี่…”

“แกสงสัยชั้นเหรอว็อดก้า” เสียงของยีนดังขึ้น



“เปล่าครับ ผม…ผมไม่กล้าหรอกครับ” ว็อดก้าแก้ตัวตะกุกตะกัก

“แต่เมื่อกี้นี้ฉันได้ยิน…”

“หยุดซะที” เสียงที่คุ้นหูโคนันดังขึ้นอีก โคนันกำลังสงสัยว่าเค้าคงเป็นหัวหน้าของพวกชายชุดดำ

“แทนที่พวกแกจะมาเถียงกัน ทำไมไม่ลองคิดดูให้ดีว่าใครที่มันทรยศเรา” เสียงนั้นดังขึ้นอีก

“หรือว่าจะเป็นคริส..” เสียงว็อดก้าดังขึ้นอีก

“ไม่มีทาง คริสคือคนที่ฉันไว้ใจที่สุด” เสียงของหัวหน้าใหญ่ดังขึ้นอีก

“หรือว่าแก ว็อดก้า” ยีนพูดขึ้น

“โธ่ ลูกพี่อย่าพูดเล่นอย่างนี้ซิฮะ ผมไม่กล้าหรอก” ว็อดก้าพูดอย่างรวดเร็ว

“บางทีอาจจะเป็น…” เสียงหัวหน้าใหญ่ดังขึ้น

ทันใดนั้นโคนันรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังมองเค้าอยู่ เมื่อโคนันเงยหน้าขึ้นไปก็เจอกับ

“อาจารย์โจดี้” โคนันพูด

“มาแอบฟังอยู่ตรงนี้จะมีอะไรดีขึ้นมาล่ะ คุโด้ ชินอิจิ” คำทักทายแบบนี้ทำเอาโคนันถึงกับสะดุ้ง

“เอาล่ะคุโด้คุง เราเข้าไปข้างในกันดีกว่า” ว่าพลางก็เอาผ้าเช็ดหน้าที่มียาสลบโปะเข้าใส่โคนันแล้วลากตัวเขาเข้าไปในห้องประชุม

“สวัสดีค่ะ หัวหน้า ยีน ว็อดก้า” เธอเน้นเสียงหวานที่ชื่อของยีน

“คริส” ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกัน

ที่แท้อาจารย์โจดี้ก็คือ คริส วินยาร์ต นักแสดงชื่อดังจากอเมริกานั่นเอง ที่แท้เธอก็เป็นส่วนหนึ่งของพวกชายชุดดำ

“เอาล่ะ ฉันมีของขวัญชิ้นพิเศษมาให้กับทุก ๆ คน” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเหี้้ยมเกรียม แล้วถอยหลังออกไปนิดหน่อยให้ทุกคนได้เห็นโคนัน

“โคนัน” เสียงของหัวหน้าใหญ่ดังขึ้น

“ผิดแล้วล่ะค่ะ เด็กคนนี้คือ คุโด้ ชินอิจิตังหากล่ะคะ” คริสยังพูดต่อไป

“เธอจับมันได้ที่ไหนคริส” ยีนเอ่ยถามขึ้น

“ในโรงงานนี่ล่ะ มันสะกดรอยตามว็อดก้ากับแบรคมา” (แบรคคือลูกน้องของว็อดก้าค่ะ)

“ว็อดก้า ทำไมนายไม่ระวัง” ยีนเอ่ยขึ้นอีก

“ผมขอโทษ หัวหน้าครับ เราจะทำยังไงกับมันดีล่ะครับ” ว็อดก้าเปลี่ยนเรื่อง

“เอาไปขังไว้ก่อน” เสียงหัวหน้าใหญ่ฟังดูมีแววเหี้้ยมเกรียม

“เอ๋ พ่อออกไปไหนล่ะเนี่ย สงสัยจะออกไปซื้อเหล้าอีกแล้วล่ะซิ” รันพูดขึ้นหลังจากขึ้นมาบนบ้านแล้ว


“ป่านนี้หมอนั่นจะเป็นไงบ้างนะ” เธอยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงเศร้า ๆ พลันตาก็เหลือบไปเห็นกระดาษบนโต๊ะ

“พ่อไปเล่นไพ่นกกระจอก ไม่ต้องรอนอนไปก่อนได้เลย” เธออ่านเสียงดังแล้วนั่งลงที่เก้าอี้อีกตัวแล้วคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดที่ผ่านมา แต่แววตา ท่าทางครุ่นคิดของเธอต้องสะดุดลงเมื่อมีคนมาเคาะประตูบ้าน เธอลุกขึ้นมาเปิดประตูบ้าน
                                                              “พี่หมอ” รันพูดขึ้นหลังจากเห็นว่าใครที่มาหาเธอ

“ที่นี่ที่ไหนกันนะ…ทำไมมันมืดอย่างนี้ล่ะ หรือว่าเราจะตายแล้ว แต่…โอ้ย เจ็บที่นา เราคงยังไม่ตายหรอก หรือว่าพวกมันจะจับเรามาขังไว้” โคนันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ สติของเขาเริ่มกลับคืนมาอีกครั้ง

“จะทำยังไงดี พวกมันต้องฆ่าเราแน่ ๆ…แล้ว…แล้วเราก็คงไม่ได้เจอกับเธอคนนั้นอีก คงไม่ได้กลับไปเป็นคุโด้ ชินอิจิอีก…เราจะทำยังไงดี หรือว่าเราจะโทรไปหาดร.ดี…หรือจะโทรไปหาเจ้าบ้าเฮย์จิ หรือจะโทรไปหาเธอ รัน ฉันจะทำยังไงดี” เขาพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง

“ไม่…ไม่ได้…เราจะให้ใครมาเดือดร้อนไปกับเราไม่ได้ แต่…แต่ถ้าไอ้พวกนี้มันไม่ถูกจับ พวกมันก็ต้องทำร้ายคนอีกมากมาย แต่ถ้าเราโทรไปหาเฮย์จิล่ะก็… ไม่ หมอนั่นอาจจะตกอยู่ในอันตรายถ้าเราโทรไป ฉันจะทำยังไงดีนะ”

“ชั้นต้องหาทางออกไปจากที่นี่และจับไอ้พวกนั้นให้ได้ด้วยตัวของชั้นเอง” เค้าพึมพำออกมาอย่างมุ่งมั่น


“อะไรนะ…จริงเหรอ…ได้…ได้…ฉันจะรีบไป…ได้…อืม…รู้แล้วน่า…ได้…รอฉันสักเดี๋ยวล่ะกัน” เสียงใครบางคนคุยโทรศัพท์อยู่

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน โคนันกำลังนั่งคิดอะไรบางอยู่ อยู่ในที่คุมขังมืดมิดนั่น

“ใครกันนะ เสียงนั่น เสียงที่คุ้นหูเหลือเกิน เสียงของใครกันนะ มันเป็นใครกันแน่นะ”

“เสียงคุ้นหูเหลือเกิน ฉันต้องรู้จักมันแน่ ๆ “

“แล้วยังจะมีอาจารย์โจดี้อีก เธอเป็นใครกันแน่นะ หรือว่า…”

“ต้องใช่แน่ ๆ ผู้หญิงคนนั้น คน ๆ นั้น”

“คริส วินยาร์ต ต้องเป็นเธอแน่ ๆ มิน่าล่ะ ถึงได้หายไปเลยนับตั้งแต่อาจารย์โจดี้ปรากฎตัวขึ้น”

“และคน ๆ นั้นก็ต้องเป็น…..เค้าอย่างแน่นอน”

“แต่ว่าเค้าอย่างนี้ทำไมนะ ทำไมเค้าถึงต้องทำอย่างนี้นะ”

“แล้วทำไมไม่บอกให้มันเร็วกว่านี้ล่ะ อยากให้หมอนั่นตายไปก่อนรึไง” เสียงของเฮย์จินั่นเอง เค้ากำลังโวยวายใครบางคนอยู่

“หมอนั่น หมอไหน ก็นายจะให้ฉันทำยังไงล่ะ ก็ฉันติดต่อนายไม่ได้เลยนี่” คาซึฮะเถียงต่ออย่างไม่ลดละ

“แล้วเธอรู้เรื่องนี้ได้ยังไงล่ะ” เฮย์จิถาม

“รันโทรมาบอกน่ะสิ ไม่งั้นฉันจะรู้ได้ยังไงกันล่ะ”

“บ้าจริง ดึกป่านนี้แล้วจะไปหาตั๋วเครื่องบินที่ไหนทัน นี่ขับรถให้มันเร็ว ๆ หน่อยซิ” ว่าพลางก็หันไปเร่งคนขับรถแท็กซี่ที่นั่งอยู่ข้างหน้า คนขับรถหันมาดูเขาทีนึงแต่ก็ไม่อยากจะเถียงด้วย ในที่สุดก็ถึงสนามบิน


“ขอโทษนะค่ะ เที่ยวบินสุดท้ายตั๋วหมดแล้วและเครื่องก็จะออกในอีก 20 นาทีนี้แล้วค่ะ” เสียงพนักงานที่สนามบินพูดกับพวกเฮย์จิ



“เห็นม่ะ ไม่มีตั๋วแล้ว ไปพรุ่งนี้ไม่ได้รึไง” คาซึฮะถาม

“เธอจะบ้าเหรอ รันโทรมาบอกว่าโคนันหายตัวไปเธอยังจะไม่เดือดร้อนอีกเรอะ”

“ก็แค่หายตัวไปเองนี่นา พ่อรันเป็นนักสืบนะ เดี๋ยวก็หาตัวเจอแล้วล่ะ”

“เธอไว้ใจตาลุงนั่นงั้นเหรอ เฮ้พี่ชาย” พูดกับคาซึฮะจบก็หันไปพูดกับผู้ชายอีกคนที่เพิ่งเดินมาอยู่ใกล้ ๆ

“พี่ชายจะไปไหนเหรอ”

“อ้อ พี่กับแฟนจะกลับบ้านที่โตเกียวน่ะ”

“ทำไมมาช้าจังเลยล่ะ เฮย์จิ” รันถาม

“ก็ยัยนี่น่ะซิ” พูดพลางก็เหล่ไปที่คาซึฮะ

“ก็นายอยากปิดมือถือเองนี่นา”

“มือถือมันแบตหมดตะหากล่ะ”

“ดีนะที่ฉันบอกพี่ชายคนนั้นว่าพ่อเจ็บหนักต้องรีบมาน่ะ แล้วก็ดีนะที่พี่ชายคนนั้นใจดีขายตั๋วให้น่ะ” เฮย์จิยังพึมพำอยู่ “เอาล่ะรีบไปกันเถอะ ไปช่วยหมอนั่นกัน”




     

 








 


   

  


ตอนจบ : คดีสุดท้ายของโคนัน ตอนที่ 3


“ไปทางไหนต่อน่ะ” เสียงหนึ่งดังขึ้น

“ทางนี้” อีกเสียงที่ฟังดูเล็กกว่าตอบกลับมา

“เธอแน่ใจนะ ว่าจำทางไม่ผิดน่ะ” อีกเสียงที่ฟังดูทุ้มที่สุดดังขึ้น

“แน่ใจซิ”

“แล้วเราจะไว้ใจเธออีกได้ยังไง” เสียงแรกดังขึ้นอีก

“ถ้าไม่ไว้ใจก็ไม่ต้องตามมา” เสียงเล็ก ๆ นั้นตอบกลับมาอีกครั้ง

“ใกล้จะถึงรึยังล่ะ” เสียงที่ทุ้มที่สุดเอ่ยขึ้น

“อีกนิดนึง นิดเดียวเท่านั้น รอหน่อยนะ” เสียงเล็ก ๆ ตอบกลับมาอีกครั้ง แต่ประโยคหลังเหมือนจะพูดกับตัวเองมากกว่า

“เราจะไปทางไหนกันล่ะ” เฮย์จิถามขึ้น

“จากที่ผมสืบมามันน่าจะอยู่ทางนี้นะครับ หรือหมวดว่ายังไงครับ” พี่หมอของรันหรืออาราอิเดะ โทโมอากิเอ่ยขึ้น

“อ้อ ผมไม่ทราบหรอกครับ ก็คุณไม่เคยบอกผมเรื่องตัวจริงของคุณเลยนี่”

“นั่นซิ นั่นซิ ปิดเรื่องไว้ซะเงียบเลยนะ” เสียงของหมวดทาคางิกับหมวดซาโต้นั่นเอง

“อย่างเพิ่งทะเลาะกันเลยค่ะ เราต้องไปช่วยโคนัน เอ่อ หมอนั่นก่อนนะค่ะ” รันพูดอย่างร้อนใจ

“ในที่สุดก็ออกมาได้ซะที” เสียงใครบางคนพึมพำขึ้นพร้อมกับเสียงหอบเหนื่อยแล้วเขาก็ได้ยินเสียงของใครบางคนข้างล่างพูดกัน

“เชอร์รี่ เธอเองเหรอเนี่ย ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ ไปทำภารกิจลับซินะ” เสียงของคริสนั่นเอง

“ใช่ แต่ไม่อยากจะเชื่อเลยนะ ขนาดฉันอยู่ใกล้คุโด้มากกว่าเธอ ยังโดนเธอแย่งผลงานไปได้ เฮ้อ ความจริงฉันน่าจะจับตัวหมอนั่นมาตั้งแต่แรก ไม่น่าเลย” อีกเสียงตอบกลับมา

โคนันที่ฟังอยู่ในช่องแอร์ข้างบนถึงกับอึ้งเมื่อได้ยินเสียงของไฮบาระดังขึ้น และต้องตกใจมากกว่าเดิมเมื่อเขาได้รู้ว่าความจริงแล้วไฮบาระปลอมตัวไปเพื่อจะจับเขา

“แล้วเธอจัดการกับดร.อะไรนั่นยังไงล่ะ เชอร์รี่” คริสถามอีก

“ก็ปิดปากเขาไปชั่วนิรันน่ะซิ” น้ำเสียงฟังดูโหดขึ้นเล็กน้อย

โคนันถึงกับอึ้งหนักเข้าไปอีกเมื่อได้ยินคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของไฮบาระ


“เอาล่ะ ฉันจะไปแปลงโฉมให้กลับมาเป็นคนเดิมซะหน่อยขอตัวนะ คริส” ไฮบาระเอ่ยขึ้นแล้วเดินจากไป

ประตูห้องคุมขังของโคนันโดนเปิดออกแต่ข้างในกลับว่างเปล่า ทำให้คนที่มาเปิดถึงกับหน้าเสีย

“หายไปไหนแล้วล่ะ หรือว่าจะหนีไปแล้ว บ้าจริง”

ประตูห้องปิดลงเหมือนเดิมอีกครั้ง

“ไม่อยากจะเชื่อ ไฮบาระ ที่แท้เธอปลอมตัวเข้าไปเพื่อจับฉันเหรอเนี่ย” โคนันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ อย่างไม่อยากจะเชื่อเลย ตอนนี้เค้าออกมานอกโรงงานได้แล้วแต่กว่าจะออกมาได้ก็ช่างยากลำบากเหลือเกิน และตอนนี้ฟ้าก็เริ่มสว่างแล้วด้วย

ถัดออกไปไม่ไกลนัก มีคนเห็นโคนันเข้าแล้ว

“นั่นมัน…” เสียงทุ้ม ๆ ของใครคนนึงดังขึ้น

“ใช่จริง ๆ ด้วย” อีกเสียงดังขึ้น แล้วทั้งสองก็ออกวิ่ง

สองคนนั้นวิ่งมาทางด้านหลังของโคนัน หนึ่งในสองเอามือปิดปากโคนันเอาไว้ โคนันเริ่มดิ้นแต่แล้ว

พล้อก ! ! !

ชายอีกคนเอาไม้ตีหัวโคนัน ด้วยร่างกายที่อ่อนเพลียอยู่แล้วทำให้โคนันสลบทันที

“หนีออกมาได้ยังไงกันนะ” เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้น

“แล้วจะทำยังไงกับมันล่ะ” เสียงทุ้ม ๆ ดังขึ้น

“เดี๋ยวก็คงฟื้นแล้วล่ะ” อีกเสียงดังขึ้น

(อ่า 3 คนนี้คือ 3 คนเดียวกับที่เคยปรากฎตัวแล้วตอนต้นตอนน่ะค่ะ)

โคนันค่อย ๆ ลืมตาขึ้น แล้วเขาก็เห็นคนสามคนที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจอ

“ดร.อากาสะ ลุง ไฮ…ไฮบาระ” โคนันพูดขึ้นอย่างตกใจ

“ฟื้นแล้วเหรอ” เสียงทุ้ม ๆ ของดร.อากาสะดังขึ้น

“สลบไปตั้งนานเลยนะ คุโด้” ไฮบาระพูดขึ้นด้วยเสียงเล็ก ๆ ของเธอ เธอยังตัวเล็กอยู่เลย

“หนี หนีเร็วลุง หนีเร็วดร. ไฮบาระ ไฮบาระจะฆ่าพวกเรา” โคนันพูดแต่โคโกโร่กับดร.อากาสะกลับหัวเราะซะนี่ โคนันหันไปมองคนนั้นทีคนนี้ทีอย่างงง ๆ แล้วถามขึ้นว่า


“นี่มันอะไรกันแน่น่ะ”

“แกเป็นนักสืบก็คิดเอาเองซิวะ” โคโกโร่ว่า

“ใกล้จะถึงรึยังค่ะ พี่หมอ” รันถามด้วยความร้อนใจ

“ใกล้แล้วหล่ะ เลี้ยวซ้ายอีกทีนึงก็ถึงแล้ว”

“ทำไมมันไกลจังล่ะค่ะ” คาซึฮะถามบ้าง

“ทำไม เหนื่อยเหรอ” เฮย์จิถามกลับ

“อือ ก็เดินมาตั้งไกล” คาซึฮะตอบ

“ก็บอกแล้วว่าไม่ต้องมา” เฮจิย์ว่า แต่หมออาราอิเดะทำมือเป็นสัญญาณให้ทุกคนเงียบเมื่อมาหยุดอยู่ที่หน้าโรงงาน (โรงงานที่พวกโคนันอยู่อ่ะค่ะ)

“พวกคุณเรียกกำลังเสริมได้แล้วล่ะ ที่นี่ไม่ผิดแน่”หมออาราอิเดะหันมาบอกหมวดทาคางิ

“โอ้ย ผมนึกไม่ออก รีบ ๆ บอกมาซะทีซิ” โคนันโวยวาย

“งั้นฟังให้ดีนะ” ดร.อากาสะว่า แล้วเริ่มเล่า

“หนูไอน่ะ เค้าได้รับคำสั่งลับให้มาจับตัวนายไป เพราะพวกชายชุดดำรู้สึกสงสัยว่าทำไมอยู่ดี ๆ โมริ โคโกโร่ถึงได้เก่งกาจนัก สุดท้ายพวกมันก็จับได้ว่านายคือคุโด้ ชินอิจิ”

“แต่องค์กรก็ยังไม่แน่ใจนัก พวกมันก็เลยส่งชั้นมาอยู่กับดร.เพื่อให้สืบความจริงและจับตัวนายกลับมา ฉันไม่รู้ว่าจะมาจับนายได้ยังไงนอกจากจะสร้างภาพขึ้นมาทำเป็นว่าตัวเองหักหลังองค์กร กินยานั่นเหมือนนาย แล้วก็หนีออกมาเพื่ออาศัยอยู่กับดร. ตอนแรกฉันเองก็ไม่อยากเชื่อว่าแผนนี้มันจะได้ผล” ไฮบาระเล่าบ้าง

“อ๋อ เธอคงคิว่าฉันกับดร.โง่ล่ะซินะ” โคนันพูดอย่างอารมณ์เสีย

“เปล่าซะหน่อย ตอนแรกฉันก็กำลังคิดอยู่เหมือนกันล่ะว่าจะบอกองค์กรว่านายไม่ใช่คุโด้ดีรึเปล่า แต่นึกไม่ถึงองค์กรกลับรู้ซะก่อนว่านายคือคุโด้ ชินอิจิตัวจริง พวกเขาเร่งให้ฉันรีบจับตัวนายกลับมา แต่เพราะฉันรู้สึกว่าเริ่มผูกพันกับ…กับทุก ๆ คนแล้วฉันเลยยืดเวลาออกไปโดยการส่งข่าวมาบอกองค์กรว่าฉันยังไม่พร้อม แต่นึกไม่ถึงว่านายจะแอบมาที่นี่ซะก่อน” ไฮบาระตอบคำถามแล้วเล่าต่อ

“แย่แล้ว ลูกพี่ เจ้าเปี๊ยกนั่นหายไปแล้ว” ว็อดก้าวิ่งมารายงานยีน

“แกว่าอะไรนะว็อดก้า” ยีนตะคอกถามว็อดก้า

“เมื่อกี้นี้ผมกับแบรคจะเอาข้าวไปให้มันแต่พอเข้าไปข้างในมันก็หายไปแล้ว” ว็อดก้าพูดเสียงตะกุกตะกัก


 


ยีนโมโหมากเขารีบวิ่งไปดูที่ห้องลับใต้ดาดฟ้าซึ่งเป็นที่คุมขังโคนัน ภายในห้องไม่มีใครอยู่จริง ๆ

“นายก็กลับไปแล้ว ทีนี้จะทำยังไงล่ะลูกพี่” ว็อดก้าถาม

“แล้งไงต่อล่ะ เธอรู้ได้ยังไงว่าฉันมาอยู่ที่นี่” โคนันถามต่อ

“ตอนที่นายโทรศัพท์มาน่ะ ฉันเป็นคนรับสายเองล่ะ ตอนนั้นนายพูดถึงคน ๆ นึง”

“อ๋อ นายนานาตะ ซามากิ” โคนันลืมนายคนนี้ไปแล้วสนิทเลย

“ใช่ มันเป็นคนขององค์กร” ไฮบาระว่า

“มันทำอะไรเหรอ” โคนันถาม

“ไม่รู้สิ รู้แต่ว่าคงเป็นงานใหญ่ ไม่งั้นนายใหญ่คงไม่ยอมให้เข้ามาในนี้” ไฮบาระอธิบายต่อ

“พอหนูไอเค้าลงมาบอกฉันว่านายอาจจะกำลังตกอยู่ในอันตรายฉันก็เลยคิดว่าน่าจะไปหาโมริคุงให้มาช่วย ๆ กันตามหานาย” ดร.อากาสะเล่าต่อ

“ระหว่างทางก็เจอรันกำลังคุยอยู่ก

25 ก.ค. 2552 22:30


ความคิดเห็นที่ 2213 เอริ Eri_Ery@thaimail.com (Guest)

ความรักของเราจบไม่สวยเหมือนกับชินอิจิ มันจบด้วยการบอกลา
27 ก.ค. 2552 09:26


ความคิดเห็นที่ 2215 จอมโจนคิด (Guest)

คุโด้เพือนตูนะอย่ามัวจิเเต่งฃะมัวเเย้ว

5 ส.ค. 2552 16:44


ความคิดเห็นที่ 2216 โดย magnes

ไม่จริงหรอกโคนันไม่จบแบบนี้แน่นนอน

9 ส.ค. 2552 10:50


ความคิดเห็นที่ 2217 โดย kaito kid

แต่งใหม่นะครับ .. แต่งได้ไงไม่สนุกหนุกอยู่อันเดียว 1 ต้งแต่งให้เหมือนเวลาเรียงความนะครับ มันจะได้เข้าใจง่าย

12 ส.ค. 2552 08:02


ความคิดเห็นที่ 2218 Union87832_io555@hotmail.com (Guest)

ผิดๆๆ


โคนันตอนจบน่ะ

เราไม่ได้ดู แต่อ่านเอา

ตอนจบ ชัว 100 %

แต่เศร้าหน่อน รัน ตาย

องกรลับยังอยู่ต่อไป แต่โคนันที่กินยากลับ สูตรของ ดร. แล้ว

ทำให้ กลับเปน ชินอิจิ อันนี้ รันยังไม่รู้ ชินอิจิ ไปบอกความจิง กับตำรวจ

เล่าเรื่องให้ฟังทั้งหมด เราจำไม่ค่อยได้นะ เล่มก่อน ส่งคืนแล้ว คือว่า ชินอิจิไปรู้ความลับ ของพวก องกรลับ นั่นหล่ะ ที่จะ ระเบิด ตึก สูงๆน่ะ จำชื่อไม่ได้ อะไรซักอย่าง

ประมานนี้ แล้ว ..........................................แล้ว.............................

แล้วก็.............. ชินอิจิโดนยิงไหล่ (มั้งๆ) ตรงประมานแขน พวก FBI เลยมาพอดี

แบบว่า ตอน (.......) น่ะ ได้พากันไปร่วมมือกับตำรวจ(โทดจิงๆคับ จำไม่ค่อยได้)

จอมโจรคิด ความจิง ไม่ใช่จอมคิดคับ อ่านดูแล้ว อาจ งง เพราะ มีคนหน้าเหมือน ชินอิจิ 3 คน รวมชินอิจิด้วยแล้ว................................


พวกองกร โดนระเบิดตัวเองตาย อ่ะคับ (ตอนนี้รันยังมีชีวิต)

แล้ว รันมาเหน ชินอิจิ ตอนกำลังจะหนี ตึกถล่ม

รันถามชินอิจิ ว่าเหนโคนันไม๊ (ประมานนี้หล่ะครับ) แล้วๆๆ

มันมีอยู่คนนึง เปนฝ่ายร้าย ตันนี้เพื่อนๆอาจยังไม่เหนนะครับ
มาตอนท้ายๆ

มันยังไม่ตาย มันจะยิง ชินอิจิ รันเลยมาบังไว้ แล้ว เพดานก็ถล่มลง

FBI ตายหมด พวกตำรวจป๊อดมากๆ อยู่แต่ นอกตึก จากนั้น

พอระเบิดสงบลง ตำรวจได้พากัน ไปช่วยเหลือคนเจ็บ พบว่า ไม่เหนรัน เหนแต่ชินอิจิ


แล้วๆๆ......... (ย้อนความหลัง) ตอนที่รันมาบังกระสุนชินอิจิน่ะครับ รันทำท่า เหมือนหับรู้ว่า ชินอิจิ คือโคนัน จึงยอม มาบังกระสุน

แต่ยังไง ก็ ต้องมาบังอยู่แล้ว มั้งคับ แล้ว...(เห้อ มันยาวอะครับ เด๋วใครอยากรู้ แอดมา Union87832_io555@hotmail.com จะก๊อบให้ครับ
ไม่รู้เปนไร ก้อบลงนี่ไม่ได้ มัน error

ต้องขอโทดจิงๆคับ อ่านมาแล้ว เปนเดือน ลืม ^^
15 ส.ค. 2552 16:34


ความคิดเห็นที่ 2219 เจ้าหญิงวุ่นวาย (Guest)

อาจารย์โจดี้กับคริสคนละคนกัน เพราะมีอยู่ตอนหนึ่งที่ทั้งสองคนปรากฎตัวพร้อมกัน ส่วนอากาอิ ชูอิจิ กับยีนก็คนละคนกัน เพราะมีอยู่ตอนหนึ่งที่อากาอิยิงปืนไปโดนยีนจนมีแผลเป็นที่หน้า และอากาอิก็เป็นแฟนกับฮิโรตะ มาซามิ หรือชื่อจริงคือ มิยาโนะ อาเคมิ พี่สาวของไฮบาระที่ตายในคดีปล้นเงินพันล้าน ซึ่งโคนันก็อยู่ด้วย อากาอิเป็น FBI ที่แฝงตัวเข้าองค์กรเมื่อ 5 ปีก่อนแต่ถูกจับได้ทำให้ต้องหนีออกจากองค์กรและเป็นคนที่ยีนอยากฆ่ามากที่สุด คนที่ทรยศองค์กรก็คือไฮบาระ เพราะแค้นที่องค์กรฆ่าพี่สาวเธอจึงกินยาฆ่าตัวตายแต่ยากลับทำให้ตัวเล็กลงจึงหนีออกมาได้ และมีอยู่ตอนหนึ่งที่ไฮบาระดื่มเหล้าขาวจีนที่โคนันให้จนตัวโตแล้วถูกยีนจับได้จึงโดนยิงหลายนัด
18 ส.ค. 2552 10:39


ความคิดเห็นที่ 2220 spyสาวกโคนัน (Guest)

แต่งด้ายเน่าโคตรๆๆๆๆๆๆๆ

ม่ายว่าจาเปง

อันแรก

อันสอง

อันสามที่แบบฮาๆ- -........ทั้งหมดนั้นแหละ555555555++++++

ติ๊งต๊องสินดี

24 ส.ค. 2552 10:34


ความคิดเห็นที่ 2222 เฮย์จิ conan_ufo_haeji@hotmail.com (Guest)

ผมคือ เฮย์จิ ครับ ถ้าอยากคุยกับผมเเละคนอื่นๆเเอดมานะครับ

28 ส.ค. 2552 20:12


ความคิดเห็นที่ 2223 เด็กเทพ (Guest)

ถึงเจ้าของข้อความที่1961จะเจือกดูหาพระเเสงอะไรในเมื่อคดีมันง่าย  (แม่งเจือกมาด่าอีก)

6 ก.ย. 2552 00:06


ความคิดเห็นที่ 2224 โดย noo_BoWkY

ไม่ขอเอาเลยสักอัน -0-

10 ก.ย. 2552 18:22


ความคิดเห็นที่ 2225 paechcang48@hotmail.com (Guest)

ถ้าเปงอย่างงี้นะ

ตูจะเผาโคนนันทิ้งตั้งแต่

เล่ม1-จบเรยตูซื้อมาเท่าไร

จบอย่างงี้ไปตายสะ

12 ก.ย. 2552 10:57


ความคิดเห็นที่ 2226 พนืฟแระ-41/นะทฟรส.แนท (Guest)

กวนFootมันที่สามนะ

20 ก.ย. 2552 14:15


ความคิดเห็นที่ 2227 weerayutkh@yahoo.co.th (Guest)

มานยังไม่จบเลยครับ ใน NeoZ ยังมีต่อไปเรื่อยๆ เลยครับ

22 ก.ย. 2552 01:30


ความคิดเห็นที่ 2228 113 (Guest)

เขายังไม่มีโคนันตอนจบออกมาเลยนี่คะ อันนี่รู้สึกว่าเขาจะทดลองเฉยๆ
23 ก.ย. 2552 16:25


ความคิดเห็นที่ 2229 เชอร์ล็อกโฮล์ม (Guest)

ยังไงสุดท้าย...ความจริงก็มีเพียงหนึ่งเดียวเท่านั้น

26 ก.ย. 2552 12:19


ความคิดเห็นที่ 2230 FC CONAN (Guest)

มั่วสุดๆ รับไม่ได้สักอัน คิดได้ยังไงเนี่ย
26 ก.ย. 2552 13:31

แสดงความคิดเห็น

กรุณา Login ก่อนแสดงความคิดเห็น