วรรคทองในวรรณคดีสุดโปรดของท่าน (2)
ตอบแล้ว:
102
กระทู้เดิมของคุณ Paganini ผมขอยกมาตั้งต่อตรงนี้ครับ
ใครชอบวรรคทองบทไหนอีกบ้างครับ
ตอนนี้ผมกำลังคิดถึงบทขับในเวนิสวาณิช พระราชนิพนธ์แปล ร. 6 จากผลงานเดิมของเชกสเปียร์ (จากความจำนะครับ ขออภัยถ้าตกหล่น)
... ความเอยความรัก
เริ่มสมัคชั้นต้น ณ หนไหน?
แรกเพาะเหมาะกลางหว่างหัวใจ
หรือเริ่มในสมองตรองจงดี
เมื่อจะเกิดเป็นไฉนใครรู้บ้าง
อย่าอำพรางตอบสำนวนให้ควรที่
ใครถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงรตี
ผู้ใดมีคำตอบขอบใจเอยฯ
...ตอบเอยตอบถ้อย
เกิดเมื่อเห็นน้องน้อยอย่าสงสัย
ตาประสบตารักสมัคไซร้
เหมือนหนึ่งให้อาหารสำราญครัน,
แต่ถ้าแม้สายใจไม่สมัค
เหมือนฆ่ารักเสียแต่เกิดย่อมอาสัญ
ได้แต่ชวนเพื่อนยามาพร้อมกัน
ร้องรำพันสงสารรักหนักหนา เอยฯ
เชกสเปียร์เป็นกวีเอกของโลกผู้เห็นซึ้งถึงชีวิต ดังนั้นแม้แต่เรื่องรักๆ เชกสเปียร์ก็อภิปรายไว้ได้อย่างลึกซึ้งคมคาย ไม่ใช่แต่เพราะพริ้งอย่างเดียว
นั่นสิ ความรักเกิดที่หัวใจรึว่าสมองหนอ? ที่จริงเรื่องอารมณ์ ความรู้สึกรักๆ ใคร่ๆ นี่ มันน่าจะเป็นเรื่องของหัวใจ แต่ก็ไำม่ใช่หัวใจแท้ล้วนๆ อาจจะเป็นเรื่องต้องตรองต้องคิดด้วยก็ได้ ตามที่คนตอบเขาตอบไว้ รักเกิดที่ตาสบกัน ฟังดูก็หวานเจื้อย แต่ผมรู้ว่าเป็นไปได้จริง ประเภทเห็นกันหนเดียวก็สะดุดหรือกระตุกวูบ แล้วก็ลืมไม่ลง ถ้าไม่เรียกว่ารักแรกพบ ซึ่งเป็นศัพท์ที่อาจจะหวานเลี่ยนไปหน่อย ก็อาจจะเรียกเสียว่าความประทับใจครั้งแรกก็ได้
แต่ความรักนั้นต้องมีสองฝ่าย และต้องยินยอมพร้อมใจกัน บังคับกันไม่ได้ ถ้าแม้ว่าสายใจเธอ "ไม่สมัค(ร)" ก็เป็นอันว่ารักที่เกิดที่ตาก็ดับลงไปตั้งแต่เกิดนั่นเอง หรือถ้าหากฝ่ายหนึ่งใช้สมองมากเกินไป คิดมากกว่ารู้สึก มัวแต่กลัวอยู่ว่าสายใจเธอจะไม่สมัครหรือเธออาจจะมีคนอื่นที่สมัครใจเป็นคู่แล้ว ก็เลยไม่ได้เดินหน้าเสียที ก็มีสิทธิ์ที่จะแห้ว เอ๊ย ก็มีสิทธิ์ที่จะต้อง "ร้องรำพันสงสารรักหนักหนาเอยฯ" ...
ใครชอบวรรคทองบทไหนอีกบ้างครับ
ตอนนี้ผมกำลังคิดถึงบทขับในเวนิสวาณิช พระราชนิพนธ์แปล ร. 6 จากผลงานเดิมของเชกสเปียร์ (จากความจำนะครับ ขออภัยถ้าตกหล่น)
... ความเอยความรัก
เริ่มสมัคชั้นต้น ณ หนไหน?
แรกเพาะเหมาะกลางหว่างหัวใจ
หรือเริ่มในสมองตรองจงดี
เมื่อจะเกิดเป็นไฉนใครรู้บ้าง
อย่าอำพรางตอบสำนวนให้ควรที่
ใครถนอมกล่อมเกลี้ยงเลี้ยงรตี
ผู้ใดมีคำตอบขอบใจเอยฯ
...ตอบเอยตอบถ้อย
เกิดเมื่อเห็นน้องน้อยอย่าสงสัย
ตาประสบตารักสมัคไซร้
เหมือนหนึ่งให้อาหารสำราญครัน,
แต่ถ้าแม้สายใจไม่สมัค
เหมือนฆ่ารักเสียแต่เกิดย่อมอาสัญ
ได้แต่ชวนเพื่อนยามาพร้อมกัน
ร้องรำพันสงสารรักหนักหนา เอยฯ
เชกสเปียร์เป็นกวีเอกของโลกผู้เห็นซึ้งถึงชีวิต ดังนั้นแม้แต่เรื่องรักๆ เชกสเปียร์ก็อภิปรายไว้ได้อย่างลึกซึ้งคมคาย ไม่ใช่แต่เพราะพริ้งอย่างเดียว
นั่นสิ ความรักเกิดที่หัวใจรึว่าสมองหนอ? ที่จริงเรื่องอารมณ์ ความรู้สึกรักๆ ใคร่ๆ นี่ มันน่าจะเป็นเรื่องของหัวใจ แต่ก็ไำม่ใช่หัวใจแท้ล้วนๆ อาจจะเป็นเรื่องต้องตรองต้องคิดด้วยก็ได้ ตามที่คนตอบเขาตอบไว้ รักเกิดที่ตาสบกัน ฟังดูก็หวานเจื้อย แต่ผมรู้ว่าเป็นไปได้จริง ประเภทเห็นกันหนเดียวก็สะดุดหรือกระตุกวูบ แล้วก็ลืมไม่ลง ถ้าไม่เรียกว่ารักแรกพบ ซึ่งเป็นศัพท์ที่อาจจะหวานเลี่ยนไปหน่อย ก็อาจจะเรียกเสียว่าความประทับใจครั้งแรกก็ได้
แต่ความรักนั้นต้องมีสองฝ่าย และต้องยินยอมพร้อมใจกัน บังคับกันไม่ได้ ถ้าแม้ว่าสายใจเธอ "ไม่สมัค(ร)" ก็เป็นอันว่ารักที่เกิดที่ตาก็ดับลงไปตั้งแต่เกิดนั่นเอง หรือถ้าหากฝ่ายหนึ่งใช้สมองมากเกินไป คิดมากกว่ารู้สึก มัวแต่กลัวอยู่ว่าสายใจเธอจะไม่สมัครหรือเธออาจจะมีคนอื่นที่สมัครใจเป็นคู่แล้ว ก็เลยไม่ได้เดินหน้าเสียที ก็มีสิทธิ์ที่จะแห้ว เอ๊ย ก็มีสิทธิ์ที่จะต้อง "ร้องรำพันสงสารรักหนักหนาเอยฯ" ...
