..... การเดินทาง ที่ทรมาน แต่ประทับใจ ^-^

..... การเดินทาง  ที่ทรมาน  แต่ประทับใจ ^-^

เส้นทางที่เต็มไปด้วยฝุ่น และหลุมยังกะพื้นผิวดวงจันทร์ ใครจะรู้ว่ามันซ่อนอะไรไว้ให้ค้นหา ...

ผู้เขียน mayuway ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

จุดเริ่มต้นของการเดินทาง ..

      เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น  ทำลายบรรยากาศอันเงียบสงบของคืนอันมืดมิด  เช้านี้ฉันและเพื่อนๆ อีก  3  คน  ต้องออกเดินทางไปที่นครวัด นครธม  ตามโปรแกรมที่วางไว้  แต่จวนจะถึงเวลาที่รถจะออกแล้วทุกคนยังไม่ยอมลุกจากที่นอนอันแสนนุ่ม  ตายังหลับไหล  ด้วยว่าเมื่อคืนนั้นกว่าทุกคนจะหลับก็ปาเข้าไปตั้งเกือบตีหนึ่ง เพราะมัวแต่คุยสัพเพเหระ ถามทุกข์  สุข  และเรื่องราวต่างๆ ของเพื่อนๆ แต่ละคน     แล้วศิราก็เป็นฝ่ายที่ต้องลุกไปจัดการกับตัวเองก่อนเป็นคนแรก  จะเป็นอย่างนี้เสมอเมื่อเรานัดรวมตัวกันจะไปเที่ยวตามที่ต่างๆ  จากนั้นจะตามด้วย มีนาพิณ และฉัน เป็นคนสุดท้ายเสมอ  ทั้งฉันและมีนาเป็นคนใช้เวลาในการแต่งตัวนานแต่ไม่รู้ทำไมถึงไม่เคยลุกไปจัดการตัวเองก่อนสักครั้ง  อาจเป็นเพราะว่านานๆทีฉันจะได้หยุดจึงอยากใช้เวลานอนให้คุ้มค่ามั้ง   แต่ทุกครั้งเราก็ไม่เคยไปสาย  แต่ก็มีบางที่เฉียดเส้นยาแดง  {#emotions_dlg.d2}   เช้าวันนี้ก็เช่นกันเรามานั่งรอรถที่จะพาเราไปยังที่ Boder หรือ เรียกง่ายๆ ว่าชายแดน  นั่นแหละ   เวลา  07.15  น.  ถึงเวลาที่ล้อหมุนหลังจากที่เสียเวลามาพักใหญ่  เราใช้เวลาในการเดินทางประมาณ  4  ชั่วโมงก็มาถึงชายแดนประเทศไทยที่อำเภออรัญประเทศ  จากนั้นก็แวะเดินเที่ยวที่ตลาดโรงเกลือ  ซึ่งเป็นตลาดชายแดนที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย  และรอให้ศิราทำวีซ่าให้เรียบร้อยก่อน   ตลาดโรงเกลือนั้นถือเป็นตลาดที่มีความสำคัญเพราะปีหนึ่งทำเงินเข้าประเทศปีละหลายร้อยล้าน  พ่อค้าแม่ค้าส่วนใหญ่เป็นชาวเขมรหรือกัมพูชาที่เข้ามาเช่าพื้นที่เปิดร้านขายสินค้าทั้งอุปโภคและบริโภค  ต่างๆ มากมาย  ส่วนคนซื้อนั้นก็มีทั้งชาวไทย  ชาวกัมพูชา  หรือนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่จะเดินทางผ่านประเทศไทยไปยังเมือง  Siem reap เพื่อท่องเที่ยวในดินแดนอารยธรรมที่ขึ้นชื่อของชาว Cambodia.     จากนั้นเมื่อเราทั้งสี่คนเดินเที่ยวชมสินค้าและซื้อบางอย่างที่จำเป็นเรียบร้อยแล้วก็พร้อมที่จะเดินทางข้ามไปยังดินแดนของอีกประเทศซึ่งไม่แตกต่างกันในเรื่องของวัฒนธรรมและการดำเนินชีวิตประจำวัน  อาจแตกต่างกันในเรื่องของภาษาแต่ก็ไม่มีปัญหา  เพราะเราสามารถสื่อสารกันได้หลายภาษา  จากนั้นฉันและเพือนทั้ง  4  คน  ก็ได้ออกเดินทางมุ่งหน้าสู่เมืองที่เราใฝ่ฝันอยากจะไป  ระยะทางจากชายแดนไปถึงเมืองเสียมเรียบนั้นค่อนข้างที่จะหนักเอาการเพราะระยะทาง  150  กิโลเมตร  จะเจอทางที่ลาดยางนั้นแทบจะไม่เกิน 20 กิโลเมตร  นอกนั้นจะเป็นทางที่มองดูแล้วไม่ต่างจากพื้นผิวของดวงจันทร์เลยมั้ง {#emotions_dlg.a7}  เส้นทางที่แสนหฤโหด  ทั้งลูกรัง ทั้งหลุมบ่อรวมแล้วนับไม่ถ้วน    เราแวะพักรับประทานอาหารที่อำเภอศรีโสภณ ในเวลาประมาณเกือบๆ จะสามโมงเย็น  และเข้าห้องน้ำจัดการธุระของตนเองให้เรียบร้อยก่อนจะออกเดินทางต่อไป   เราถึงที่โรงแรมในเสียมเรียบเกือบจะ  6 โมงเย็น แต่ใครจะไปรู้ละว่าการเดินทางครั้งนี้จะประทับใจมากน้อยแค่ไหน ร่วมติดตามการเดินทางของพวกเธอได้ครั้งต่อไปนะคะ

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา