Impossible!!

Impossible!!

เนื่องจากทางโรงเรียนมีการจัดงานเลี้ยงอำลาขึ้น ทำให้หญิงสาวที่ชื่อมิ้งจะต้องหาซื้อรองเท้าเพื่อใส่ในงาน ใกล้วันงานปรากฏว่า รองเท้าได้หายไปหนึ่งข้าง นี่แหละคือจุดเริ่มต้นของเรื่องนี้ มิ้งจะทำอย่างไรเมื่อรองเท้าได้หายไป เธอจะหาเจอมั้ย ไปติดตามเรืองของเธอกันดี

ผู้เขียน Princess-nc ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 First~

First~

Impossible

“มันจะเป็นไปได้ยังไงกัน”มิ้งบ่นขณะหาของไปด้วย

“อะไรเนี่ยยัยมิ้งพักกินขนมนานเกินถึงกับเป็นบ้าขึ้นเลยหรอ ไม่ต้องห่วงหรอกเดี๋ยวก็เข้าเรียนแล้ว”พริมเพื่อนสนิมของมิ้งคุยจิกเล่นด้วยความเป็นห่วง

“ไอ้เรื่องการเรียนน่ะฉันไม่สนใจอยู่แล้วย่ะ แต่ที่ฉันเดือดร้อนเนี่ย แกจำได้มั้ยเมื่อวันเสาร์ที่เราไปเที่ยวเซ็นทรันกาดสวนแก้วด้วยกัน แล้วฉันก็ซื้อรองเท้ามาคู่นึงแกจำได้มั้ย”มิ้งพูดพร้อมกับค้นหาของต่อไป

“อือ จำได้แม่นเลยล่ะ เพราะแกเลือกหารองเท้าตลอดที่เดินห้างเลย”พริมพูด

“555 ขนาดนั้นเลย เออนั่นแหละ รองเท้าคู่นั้น ฉันซื้อมาเพื่อที่จะเอามาใส่ในวันงานเลี้ยงอำลาคืนนี้”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่แกโวยวายเนี่ย”

“ก็รองเท้าที่ว่านั่นน่ะสิตอนนี้มันเหลืออยู่แค่ข้างเดียว ฉันว่าตอนที่ฉันเตรียมของก็เปิดดูแล้วนะยังอยู่ครบอยู่เลย”

“แกลองหาดูทั่วรึยัง”

“ข้างในห้องเรียนเราฉันก็หาดูทั่วแล้วนะ เดี๋ยวฉันจะลองออกไปหานอกห้องเรียนดูละกัน”

เวลาผ่านไปชั่วขณะ

“พริม ฉันหาไม่เจอเลยอ่ะ ทำยังไงดี”

“ไหน ๆ แกก็จะไปอาบน้ำบ้านฉันอยู่แล้ว ใส่ ๆของฉันไปก่อนก็ได้นี่”

“พูดกับเหมือนว่าฉันจะใส่รองเท้าของแกได้ แกน่ะเท้าเล็กที่สุดในห้องแล้วรู้มั้ย”

“เออ ว่ะ”

“ไม่เป็นไร ฉันเหลือรองเท้าอยู่ข้างเดียว ฉันก็จะใส่ที่เหลือนี่แหละวะ”

“แกจะบ้าหรอ ไอ่นิ้ง”

“ไม่บ้าหรอกน่าสำหรับฉัน แกเคยเห็นฉันอยู่ในสภาพปกติเหมือนคนอื่นเค้ารึเปล่า”

“ไม่”

“นั่นแหละเห็นมั้ย ไม่บ้า อุตส่าห์ซื้อมาคู่ตั้งแพงยังไม่ทันใส่เลย หายไปซะละมันต้องใส่ให้คุ้มกับราคาที่ซื้อมาซะหน่อย”

“แล้วอีกข้างนึงแกจะใส่อะไรล่ะยัยนิ้ง จะทำอะไรไม่เคยจะคิดไว้ก่อน”

“ฉันคิดไว้แล้ว ฉันก็จะใส่รองเท้าแก้วเดินไง”

“เฮ้อ มีเพื่อนบ้าบอนี่มันปวดหัวจริง ๆ”

และแล้วงานตอนกลางคืนก็เริ่มขึ้น

“โอ้โห วันนี้เพื่อนของฉันสวยจังเลย”พริมชมเพื่อนของตนเองที่วันนี้ดูสวยเป็นพิเศษเนื่องจากว่าไปให้ทางร้านเค้าแต่งมาอย่างดีตั้งแต่หัวจรดเข่า

“ขอบคุณที่ชมจ่ะ”

“แต่เสียดาย”จากนั้นพริมก็ก้มลงแลตาไปมองที่เท้าของมิ้ง

“แหะ ๆ ก็ของมันแพงนี่เพื่อน ก็ต้องใช้ให้คุ้มหน่อย”

“พอเหอะ พูดไปมันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา เข้าไปในงานกันดีกว่า”

“อืม ก็ดีหิวเต็มที่ละ”

เมื่อนิ้งกำลังกินอย่างเมามัน

“เห้ย ๆ ยัยนิ้ง ฉันว่านะผู้ชายคนนั้นคงจะมองแกอยู่แน่ ๆแลยอ่ะ”พริมพูดพร้อมกับชี้ไปที่ชายคนหนึ่ง

“ไหน ๆ คนไหน”มิ้งชะโงกดูสุดชีวิต

“สงสัยว่าเค้าต้องแอบปิ้งเธออยู่แน่ ๆเลย ฉันว่าวันนี้เพื่อนฉันสวยจริง ๆนะเนี่ย ถ้าไม่ติดที่...”และพริมก็มองที่เท้าของมิ้งอีกครั้ง

“ไม่หรอกน่า เค้าอาจจะมองฉันเพราะว่าฉันใส่รองเท้าแปลก ๆก็ได้”

“ถ้าฉันจำไม่ผิดผู้ชายคนนั้นเป็นก้องแน่เลย คนที่หล่อที่สุดในชั้นเราอ่ะแก”

“แต่ฉันไม่เห็นจะมีผู้หญิงคนไหนมาจอแจเค้าเลยนี่”

“เค้าอาจจะไม่ชอบให้ใครมากวนใจก็ได้”

พอนิ้งหันไปดูก้องอีกทีก็เห็นก้องเดินมาทางที่นิ้งอยู่ ก้องเดินมาอย่างสง่างามพร้อมกับเอามือไว้ทางด้านหลัง เหมือนว่ามีของบางอย่างอยู่ในมือของเขา ตาของก้องจ้องมาที่นิ้ง เมื่อเขามาถึงตัวนิ้ง เขาคุกเข่าลงตรงหน้านิ้ง พร้อมกับแสดงสิ่งที่เขาแอบถือมาไว้ในข้างหลังตอนแรก มันคือ รองเท้าของนิ้งนั่นเอง เขาค่อย ๆวางรองเท้าคู่นั้นลงกับพื้นข้าง ๆ เท้าของนิ้ง  นิ้งก็เลยยกเท้าขึ้นเพื่อจะเข้าสวม

แต่ทันใดนั้นเองรองเท้าอีกข้างที่นิ้งใส่อยู่ก็ถูกมือทั้งสองข้างของก้องกระชากออก ก้องรีบรวบรองเท้าทั้งสองข้างแล้วยืนขึ้นพร้อมทั้งพูดว่า “รองเท้าคู่นี้ชั้นขอนะยะนังชะนี” พร้อมกับเดินจากไปอย่างไม่ใยดี นิ้งได้แต่ยืนอึ้งและสลบลงไปในที่สุด

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา