แค้นรักซาตาน

แค้นรักซาตาน

เพราะเงินและชื่อเสียงทางสังคม ทำให้เขาหมดรักเธอ และยังหักหลังด้วยการแต่งงานกับผู้หญิงที่ให้เขาได้ทุกอย่าง ไม่มีวันที่เธอจะให้อภัยเขาเป็นอันขาด... ชาตินี้เขาจะต้องชดใช้ด้วยชีวิต......

ผู้เขียน วายูน ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

แค้นรักซาตาน ตอนที่ 1

ตอนที่  1  เจ้าดวงใจ

 

               “หมอค่ะ เขาปลอดภัยหรือยังค่ะ” ลดามณีถามคุณหมอที่เพิ่งออกจากห้องผ่าตัดหลังจาก เจ้าหน้าที่พาร่างของฑีย์เข้าไปในห้องนั้นนานเป็นชั่วโมงแล้ว

               หญิงสาวเดินกระสับกระส่ายอยู่หน้าห้องด้วยความเป็นห่วง ร่างของฑีย์อยู่ในห้องนั้นนานเป็นชั่วโมงแล้ว ไม่มีใครออกมาแจ้งอะไรให้ทราบ เธอชะเง้อคอเข้าไปในห้องตลอดเวลา จนคนที่นั่งเป็นเพื่อนอดเป็นห่วงไม่ได้

               “ผมว่าคุณลดา นั่งตรงนี้ดีกว่านะครับ เดี๋ยวคุณหมอก็คงออกมา”      ธีรพงษ์ลุกขึ้นบอกหญิงสาวให้มานั่งแทนที่ตัวเอง และพูดปลอบใจ เขาเข้าใจหญิงสาวดี ตนเองก็เป็นห่วงชายหนุ่มไม่แพ้กัน

               คมและแสงดาว ขยับไปยืนด้านข้าง มองหน้านายหญิงของตัวเองอย่างเข้าใจและเป็นห่วงไม่แพ้กัน แต่ก็ไม่รู้จะทำอะไรได้ ตอนนี้ทั้งสองได้แต่ภาวนาให้ชายหนุ่มรอดพ้นก็พอ

               ไม่นานประตูห้องผ่าตัดถูกเปิดออกพร้อมร่างในชุดกาวสีขาวเดินออกมา

               “ไม่ทราบคนไหนเป็นญาติคนไข้ครับ”

               “ฉันเองค่ะ ฉันเป็นภรรยาเขา ไม่ทราบตอนนี้ฑีย์ปลอดภัยหรือเปล่าค่ะ” ลดามณียกมือตอบ ลุกเดินเข้าไปหาคุณหมอพร้อมถามด้วยความเป็นห่วง

               “ตอนนี้อาการของคนไข้ปลอดภัยแล้วครับ กระสุนไม่โดนจุดสำคัญ แต่มันฝังใน เลยต้องใช้เวลาในการผ่าตัดสักนิด ตอนนี้คนไข้เสียเลือดมากทำให้จะต้องพักดูอาการในห้องไอซียูสักคืนหนึ่งก่อน แล้วพรุ่งนี้ถึงจะตรวจอย่างละเอียดอีกครั้งหนึ่งนะครับ”

               “หรือค่ะ ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ” หญิงสาวยิ้มออกมาทั้งน้ำตา เมื่อได้ยินว่าเขาปลอดภัยแล้ว ต่อแต่นี้ไปเธอจะไม่ยอมให้สองพ่อลูกนั้นมาทำร้ายเธอและเขาได้อีกต่อไป

               “งั้นขอดิฉันเข้าไปดูอาการเขาสักหน่อยได้หรือเปล่าค่ะคุณหมอ” หญิงสาวเอ่ยขออนุญาตเข้าไปดูฑีย์ เพื่อความสบายใจของตัวเอง แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังไม่วางใจนัก ขอเพียงได้เห็นเขากับตามันก็คงจะดีกว่านั่งรออยู่ข้างนอกนี่

               คุณหมอมองหน้าหญิงสาวอย่างเข้าใจ จึงยอมอนุญาตแต่มีข้อแม้ให้เธอเข้าได้เพียงคนเดียวและไม่เกิน 10 นาทีเท่านั้น

               หญิงสาวรับปาก ยิ้มออกมาอย่างดีใจ ก่อนเดินตามพยาบาลไปเปลี่ยนชุดแล้วเข้าไปในห้องไอซียู

               ภาพที่ได้เห็นถึงกับทำให้ลดามณีแทบหมดแรง

               ฑีย์นอนอยู่บนเตียงที่มีสายน้ำเกลือ สายเลือด สายเครื่องช่วยหายใจ และอื่น ๆ อีกหลายเส้น โยงกันวุ่นวายไปหมด  

               เจ้าตัวน้ำตาไหลรินสงสารเขาจับใจ นี่ขนาดไม่โดนจุดสำคัญแต่ดูสภาพเขาตอนนี้สิ ร่างหนาหายใจโรยรินมีเครื่องช่วยหายใจสวมไว้

               “ฑีย์อาการหนักขนาดนี้เลยหรือ” หญิงสาวรำพึง มองใบหน้าเข้มที่บัดนี้ซีดอย่างเห็นได้ชัด ริมฝีปากหยักหนาที่ปิดสนิทแห้งผาด เธอมองไล่ไปลงถึงหน้าท้องมีผ้ากอสปิดไว้ รอยเลือดซึมผ่านออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน แม้คุณหมอจะบอกว่าเขาปลอดภัยแล้ว แต่จากสภาพที่หญิงสาวเห็น มันน่าจะหนักกว่าที่คุณหมอบอกเสียด้วยซ้ำ  เธอยกมือปิดปากกั้นเสียงสะอื้นไว้ภายในจนร่างบางโยกตามแรงสะอื้น

               ลดามณีพยายามตั้งสติ ยกมือป้ายน้ำตาออกจากแก้มนวล เธอไม่คิดว่า การมาพบนายชัยในวันนี้จะทำให้ฑีย์ต้องได้รับบาดเจ็บ แม้ทุกอย่างจะกระจ่างชัด เธอได้รู้ความจริงทุกอย่าง ฑีย์ไม่ได้หมดรักเธอ แต่เขากลับรักเธอมากกว่าตัวเอง ถึงได้เลือกทำแบบนั้น แต่เธอเองกลับไม่เข้าใจ และเห็นแก่ตัว แล้วยังจะเจ้าคิดเจ้าแค้นเขาอีก ไม่ยอมอภัยให้เขาทั้งๆ ที่เขาพยายามทำทุกอย่าง และขอโอกาสเริ่มต้นใหม่ เป็นเพราะพวกเขา

               หญิงสาวขบเม้มปากอย่างโกรธแค้นคนที่ทำให้ทั้งเธอและเขาต้องพลัดพรากจากกันเพราะความอยากได้ อยากเอาชนะของพวกเขา คิดถึงตรงนี้ลดามณีตรงเข้าไปจับมือใหญไว้แน่น ยกขึ้นจูบเบาตรงหลังมือ

               “ฑีย์..... ลดาขอโทษที่เข้าใจฑีย์ผิดน่ะ ไว้ฑีย์หายดีแล้ว เราจะมาคุยกันเรื่องนี้ใหม่ ไม่ว่าฑีย์ต้องการจะเป็นพ่อของลูกหรือสามีของลดา ลดาก็ยอมทุกอย่าง ขอเพียงให้ฑีย์อดทนแล้วฟื้นเร็วๆ น่ะ อย่าลืมว่าลดากับลูกรอฑีย์ นะคะคนดี” หญิงสาวบอกข้างหูเขาเบาๆ ก่อนวางมือใหญ่ลงบนอกกว้างนั้นแล้วเดินออกจากห้องไป

               ธีรพงษ์ คม และแสงดาว รีบเดินตรงเข้ามาหาหญิงสาวทันทีเมื่อเห็นร่างบางเดินออกจากห้องไอซียู

               “ฑีย์เป็นไงบ้างครับคุณลดา” เพื่อนรักของฑีย์เอ่ยถามเสียงเบา ยิ่งเห็นคาบน้ำตาบนแก้มนวลแล้ว เขาอดที่จะเป็นห่วงไม่ได้

               “ปลอดภัยแล้วค่ะ แต่คงจะต้องรอให้เขาฟื้นก่อน ดูสภาพแล้วไม่น่าจะมีอะไรน่าเป็นห่วงค่ะ” ลดามณีบอกเสียงเบาแต่มันเหมือนกับจะปลอบใจตัวเองมากกว่า

               “หรือครับ งั้นก็ค่อยสบายใจหน่อย”

               “ค่ะ ขอบคุณคุณพงษ์มากนะคะที่เป็นห่วงฑีย์เขา”

               “ไม่เป็นไรครับ ฑีย์กับผมเป็นเพื่อนกัน อย่างไรก็ต้องเป็นห่วงกันเป็นธรรมดา ว่าแต่คุณลดาเถอะครับ ผมว่า...กลับไปพักผ่อนที่บ้านก่อนดีกว่าไหม แล้วพรุ่งนี้ค่อยมาใหม่ อย่างไงคืนนี้คุณหมอก็ไม่ให้เฝ้าอยู่แล้ว”

               “แต่”

               “ไม่มีแต่นะครับ หากคุณลดาเป็นอะไรไปอีกคน แล้วใครจะอยู่ดูแลเจ้าฑีย์ล่ะครับ และหากฑีย์เขารู้ว่าคุณลดาไม่ดูแลตัวเองอย่างนี้ เขาคงจะเสียใจมากนะครับ”

               ลดามณีหันมองหน้าคนพูด นิ่งคิดก่อนพยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดนั้น

               “ก็ดีเหมือนกันค่ะ งั้นฝากคมด้วยน่ะ” หญิงสาวพยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปบอกคนสนิทของฑีย์

               “ครับคุณลดา แล้วถ้าฟื้นแล้วผมจะโทรไปแจ้งครับ” คมรับปากอย่างหนักแน่น

               “ก็ได้ค่ะ งั้นพรุ่งนี้ลดาจะมาแต่เช้าก็แล้ว ฝากคุณธีรพงษ์แล้วก็คมด้วยนะคะ หากมีอะไรคืบหน้ารบกวนโทรแจ้งด้วย ลดาเป็นห่วงฑีย์ค่ะ”

               “ได้ครับ หากมีอะไรคืบหน้าผมจะโทรบอกทันที”

               ลดามณีเดินออกจากลิฟ์ตรงขึ้นนั่งในรถยนต์คันใหญ่ที่คนขับรถนำมาจอดรอเธอที่หน้าโรงพยาบาลหลังจากที่แสงดาวได้โทรแจ้งบอกว่า นายหญิงจะกลับบ้านแล้วให้มารับที่หน้าบันไดโรงพยาบาล

               “ทำไมต้องเป็นเขาด้วยน่ะ เขาไม่น่าจะมารับกระสุนแทนเธอเลย ทำไมเรื่องทุกอย่างมันถึงตลปัตรแบบนี้ เป็นเพราะสองพ่อลูกนั้นแท้” หญิงสาวคิดในใจ

               “แสงดาว เดี๋ยวช่วยเช็กข่าวที่บ้านนั้นให้ด้วยน่ะ ว่าสองคนพ่อลูกเป็นอย่างไรบ้าง อยู่ที่ไหน หากฑีย์เป็นอะไรไปฉันจะได้ตามไปจัดการถูก” หญิงสาวสั่งเสียงเข้ม จนเลขาสาวรู้สึกได้ว่ามันน่ากลัว เธอไม่เคยได้ยินคุณลดามณีพูดด้วยน้ำเสียงเข้มแฝงแววร้ายอย่างนี้มาก่อน นึกแล้วก็รู้สึกเสียวสันหลังแทนสองพ่อลูก

               ลดามณีทิ้งตัวลงกับพนักเบาะอย่างอ่อนแรง ภาพเก่าๆ สมัยแรกรักกับฑีย์ผลุดขึ้นในสมอง

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา