กับดักหนู

กับดักหนู

นิยายนี้ เป็นเรื่องเล่าสนุกๆ ที่คุณน้า นิกร มานะกิจ สอนน้ำผึ้งในการใช้ชีวิตค่ะ น้ำผึ้งไม่เคยได้เปิดอ่าน จนวันนี้จะลบอีเมล์ในกล่องจดหมายทิ้ง เลยได้กลับมาเปิดอ่านอีกครั้ง หลังจากที่ไม่ได้เปิดอ่านหลายฉบับเพราะไม่มีเวลา

ผู้เขียน jasky_domon ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

"กับดักหนู" กับดักสอนหลานให้ได้ดี :)

หนูตัวหนึ่งแอบมองลอดรอยแตกของกำแพงเพื่อดูว่าชาวนากับภรรยากำลังแกะห่ออะไร?"จะเป็นอาหารอะไรหนอ" เจ้าหนูสงสัยมันแทบล้มทั้งยืนเมื่อรู้ว่าสิ่งนั้นคือ "กับดักหนู"มันจึงวิ่งหัวซุกหัวซุน พร้อมกับตะโกนส่งเสียงร้องเตือนว่า"มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน"แม่ไก่ร้องกุ๊กๆเเละคุ้ยเขี่ยไปมา มันผงกหัวเเล้วพูดขึ้นว่า"คุณหนู นี่คงเป็นเรื่องเศร้าสำหรับเธอ แต่มันคงไม่มีผลอะไรกับฉันหรอกนะ อย่ากวนใจกันเลย"เจ้าหนูวิ่งไปหาหมูเเละบอกมันว่า...."มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน"เจ้าหมูเห็นอกเห็นใจ เเต่มันก็พูดขึ้นมาว่า...."ฉันขอโทษนะคุณหมู แต่ฉันคงทำได้เเค่สวดมนต์เท่านั้น ไม่ต้องห่วงเด๋วฉันจะสวดมนต์ให้เธอด้วย"เจ้าหนูวิ่งไปหาวัวเเละพูดขึ้นมาว่า...."มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน มีกับดักหนูอยู่ในบ้าน"วัวก็ตอบว่า "โธ่คุณหนู ฉันก็เสียใจด้วยนะเเต่มันไม่เห็นเกี่ยวอะไรกับฉันนี่"ดังนั้นเจ้าหนูจึงวิ่งกลับบ้านเเละเศร้าใจเหลือเกิน ที่ต้องเผชิญกับกับดักหนูเพียงลำพังกลางดึกคืนนั้นเสียงเสียงหนึ่งดังก้องไปทั่วบ้านฟังเหมือนเสียงกับดักหนูได้จับเหยื่อของมันเเล้ว!ภรรยาของชาวนารีบรุดไปดูว่าอะไรที่ถูกจับในความมืดนั้นเธอไม่เห็นว่ามีงูพิษถูกกับดักนั้นหนับไว้งูกัดภรรยา ชาวนาจึงรีบพาเธอไปส่งโรงพยาบาล ตอนกลับบ้านเธอมีไข้สูงใครๆก็รู้ว่าเราต้องพยาบาลคนป่วยด้วยซุปไก่ดังนั้นชาวนาจึงเดินเข้าไปในป่าพร้อมขวาน เพื่อไปหาวัตถุดิบหลักของซุปแต่อาการป่วยของภรรยาก็ยังไม่ดีขึ้น.......เพื่อนฝูงเเละเพื่อนบ้านต่างมาเยี่ยมดูใจเพื่อเลี้ยงอาหารพวกเขา  ชาวนาจึงฆ่าหมูซะภรรยาของชาวนาก็ยังไม่หาย ในที่สุด เธอก็ตายลงผู้คนมากมายต่างมางานศพของเธอ  ชาวนาจึงฆ่าวัวเพื่อให้ได้เนื้อมากพอเลี้ยงเเขกเจ้าหนูมองลอดรอยแตกของกำแพงด้วยความเสียใจสุดเเสน คราวหน้าหากคุณรู้ว่าใครกำลังเผชิญกับปัญหา เเละคิดว่าไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อยจำไว้นะว่า เมื่อพวกเราคนใดคนหนึ่งถูกคุกคามเราทุกคนต่างตกอยู่ในอันตรายเพราะทุกคนล้วนเกี่ยวพันอยู่ในการเดินทางที่เรียกว่า "ชีวิต"เราต้องคอยเฝ้าดูกันเเละกันเเละให้กำลังใจอีกคนเข้าไว้เราเเต่ละคนคือด้ายเส้นสำคัญ บนผืนพรมของผู้อื่นนั่นคือเหตุผลที่ชีวิตเราถูกถักทอเข้าไว้ด้วยกัน

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา