It's hard รักแทบตายกว่าจะได้นายมาเป็นแฟน

It's hard รักแทบตายกว่าจะได้นายมาเป็นแฟน

ผลัวะ! ตุ้บ! ตั้บ! โอ๊ย! เอ๊ะ นั่นเสียงอะไรน่ะ เฮ่ย คนกำลังถูกรุมทำร้ายนี่นา นายคนนั้นจะตายมั้ยเนี่ย เห็นอย่างนี้แล้วคนอย่า'ญี่ปุ่น'ชักคนไม้คันมือ แต่ฉันสู้คนเดียวคงไม่ไหวแน่ๆ อย่างนี้ต้องใช้ไม้เด็ดซะแล้ว

ผู้เขียน sandglass ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

บทนำ

ผลัวะ! ตุ้บ! ตั้บ!

เอ๋~ เสียงอะไรน่ะเหมือนใครกำลังมีเรื่องกันเลยแฮะ

ฉันฉันกำลังจะเดินกลับบ้านหลังจากที่เพิ่งออกไปซื้อของมาเสร็จ แต่ก็ต้องเปลี่ยนทางเพราะฉันได้ยินเสียงแปลก ซึ่งมันชักชวนให้ฉันเดินตามเสียงนั้นไปอย่างไม่เกรงกลัว เฮอะๆ ทำไมฉันถึงไม่กลัวน่ะเหรอ ก็เพราะว่าพี่ชายฉันเก่งน่ะสิ เขาเป็นครูฝึกเทควันโดที่มีร่างกายดั่งนายแบบ หน้าตาดีที่สุดในละแวกนี้เลยล่ะ แล้วยังไม่พอนะ ฉันที่เป็นน้องสาวยังได้รับลักษณะเด่นๆพวกนั้นมาอย่างสมบูรณ์แบบไม่เว้นแม้กระทั่งการต่อสู้ที่เก่งพอๆกับพี่ชายเลยล่ะ

โอ๊ะ!! นั่นไงๆ มีคนถูกรุมทำร้ายอยู่จริงด้วย เข้าไปลุยเลยดีมั้ยนะ

‘จำไว้นะ อย่าเสี่ยงถ้าฝ่ายนั้นมีมากกว่าสองคน อีกอย่างเราเป็นผู้หญิง ให้เราสู้กับพวกผู้ชายโดยตรงก็ย่อมเสียเปรียบ’

ยังไม่ทันที่จะได้ก้าวเข้าไป คำสอนของคุณพี่ชายสุดที่รักก็แว้บเข้ามาในหัว อือ...นั่นสินะ ฉันไม่เสี่ยงดีกว่า ว่าแล้วฉันก็กลับหลังหันแต่ก็ต้องหยุดฝีเท้าไว้แค่นั้นแล้วหันกลับไปทางเดิม

เราจะปล่อยเขาไปจริงๆน่ะเหรอ...ฉันสงสารเขาจัง เอาล่ะ! ลองดูก่อน ฉันจะไม่สู้หรอก แต่ฉันจะใช้แผนนี้ต่างหาก

“ตำรวจคะทางนี้เลยค่ะตำรวจ มีคนโดนรุมทำร้ายค่ะ จับไปให้หมดเลยนะคะ

“เฮ่ย! ตำรวจมาว่ะ พวกเราถอย!”

คิกๆๆ ฮาเป็นบ้าเลยตอนที่พวกนั้นพากันวิ่งหนีไปคนละทิศละทาง ไม่คิดเลยแฮะว่ามุขตื้นๆของฉันจะใช้ได้ผลมาถึงปัจจุบันนี้ เอาเป็นว่ารีบเข้าไปดูนายนั่นก่อนดีกว่า

“นี่นาย...นาย ฟื้นขึ้นมาสิ!”

ฉันเข้าไปใกล้ๆเขาแล้วใช้นิ้วเรียวเขี่ยๆร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่ตรงหน้า

อือ...เอาไงดีล่ะ ถ้าปล่อยทิ้งไว้แบบนี้ก็คงจะช้ำในตายซะก่อนหรือไม่คนพวกนั้นก็อาจจะย้อนกลับมาทำร้ายเขาอีกก็ได้

“ฮัลโหลพี่จีน ออกมาหน้าปากซอยหน่อยสิ”

ฉันตัดสินใจโทรหาพี่จีนผู้เป็นพี่ชายของฉัน และคาดว่าเขาน่าจะมาถึงภายใน5นาทีนี้

ระหว่าที่ยืนรอพี่ชายสุดที่รักอยู่นั้นฉันก็ขอแนะนำตัวก่อนก็แล้วกัน ฉันมีชื่อว่าญี่ปุ่น เป็นผู้หญิงที่หน้าตาดูดีโดดเด่นจนพี่ชายขี้หวงต้องฝึกวิธีการต่อสู้ให้เพื่อเอาไว้ป้องกันตัวเวลาต้องไปไหนมาไหนคนเดียว อันที่จริงฉันก็ชอบอยู่หรอกนะ มันดูเท่ห์ดี แต่ว่ามันขัดกับหน้าตาหวานๆแล้วก็จิตใจอันอ่อนโยนของฉันเนี่ยสิ ฉันก็เลยไม่ค่อยได้แสดงให้ใครเห็นบ่อยนัก คนส่วนใหญ่ก็เลยคิดว่าฉันเรียบร้อย อ่อนหวาน แต่นั่นก็เป็นเฉพาะกับบางคนเท่านั้นแหละ ลองมาคิดไม่ซื่อกับฉันดูสิ แม่จะจัดให้จุกไปเลย อ้อ! ลืมไปว่าข้อมูลยังไม่ครบ ตอนนี้ฉันอายุ20ปี อยู่ปี2ล่ะ นอกนั้นก็ค่อยว่ากัน เพราะว่าตอนนี้พี่จีนเดินออร่าเปล่งปลั่งมาแต่ไกลแล้วล่ะ

“มีอะไรรึเปล่าญี่ปุ่น แล้ว...ไอ้แซ็ค!”

พอพี่จีนมาถึงเขาก็ก้มลงมองร่างที่นอนไม่ได้สติอยู่ที่พื้น ก่อนจะเรียกชื่อของเขาออกมาอย่างกับคนรู้จักกัน แล้วถ้าหูของฉันดีพอนายนี่น่าจะชื่อ แซ็ค นะ

“พี่จีน พี่รู้จักนายนี่ด้วยหรอ ปุ่นเห็นเขาโดนรุมทำร้ายน่ะ ก็เลย...”

“ก็เลยเข้ามาช่วยน่ะเหรอ”

“ใช่น่ะสิ แต่ปุ่นไม่ได้เข้าไปลุยอย่างที่พี่จีนคิดสักหน่อย ก็แค่...แกล้งเรียกตำรวจเอ้ง คิกๆ ฮาเป็นบ้าเลย”

โป๊ก!!

ขณะที่ฉันกำลังนึกขำๆอยู่นั้น ฉันก็โดนมะแหงกจากพี่จีนมาครั้งหนึ่ง

“โอ๊ย! พี่จีนอ่ะ เจ็บนะเนี่ย อือ...พี่จีนปุ่นว่าเราช่วยเค้าก่อนดีมั้ย ปุ่นกลัวว่าพวกนั้นจะย้อนกลับมาอีกน่ะ”

“เรานี่นะ ถ้าช่วยใครก็ไม่รู้จักระวัง นี่ถ้าพี่ไม่อยู่สักคนจะทำยังไงล่ะ”

พี่จีนบ่นพลางพยุงตัวนายแซ็คขึ้นมาแบกไว้บนหลัง ก่อนจะเดินนำหน้าฉันไป

“ไม่มีทางซะหรอก”

ฉันบ่นตอบก่อนจะเร่งฝีเท้าเดินตามพี่จีนซึ่งเดินนำไปอย่างรวดเร็ว

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา