My Heart เธอคือหัวใจของฉัน

My Heart เธอคือหัวใจของฉัน

จบแล้วค่าๆๆ >O<

ผู้เขียน เจ้าหญิงดาวศุกร์ ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 ตอนที่ 1 เด็กเอ๋อธัญญ่า
หน้า : 2 ตอนที่ 2 ซุ่มซ่าม
หน้า : 3 ตอนที่ 3 นอนนู้น เที่ยวนี้
หน้า : 4 ตอนที่ 4 ฉันนี่อัจฉริยะซุ่มซ่าม
หน้า : 5 ตอนที่ 5 โทรศัพท์ฉันหาย
หน้า : 6 ตอนที่ 6 พี่ชายของฉัน
หน้า : 7 ตอนที่ 6 ต่อ
หน้า : 8 ตอนที่ 7 แย่แล้วปลาหมึกทำฉัน!!
หน้า : 9 ตอนที่ 9 หรือเขาจะชอบฉัน?
หน้า : 10 ตอนที่ 9 วันอันแสนสุข
หน้า : 11 ตอนที่ 10 อาหารญี่ปุ่น
หน้า : 12 ตอนที่ 11 เชียงใหม่
หน้า : 13 ตอนที่ 12 ทัศนศึกษาวาดรูป-o-
หน้า : 14 ตอนที่ 13 เที่ยวต่างประเทศ
หน้า : 15 ตอนที่ 13 (2)
หน้า : 16 ตอนที่ 14 พี่ไล่ฉัน!
หน้า : 17 ตอนที่ 15 ขึ้นเขา
หน้า : 18 ตอนที่ 15 (2)
หน้า : 19 ตอนที่ 16 โรงพยาบาล
หน้า : 20 ตอนที่ 17 กลับบ้าน
หน้า : 21 ตอนที่ 18 บ้านพี่อยู่ฝั่งทางโน้น บ้านน้องอยู่ฝั่งทางนี้
หน้า : 22 ตอนที่ 19 ไฟดับ!!!
หน้า : 23 ตอนที่ 20 แค่เปิดใจ
หน้า : 24 ตอนที่ 21 มีแต่เรื่อง!!
หน้า : 25 ตอนที่ 22 นางนพมาศ
หน้า : 26 ตอนที่ 23 รางวัลของฉัน
หน้า : 27 ตอนที่ 23 (ต่อ)
หน้า : 28 ตอนที่ 24 ช่วยด้วย!
หน้า : 29 ตอนที่ 25 อะไรกันนักหนา!
หน้า : 30 ตอนที่ 25 (ต่อ)
หน้า : 31 ตอนที่ 26 อย่ามาเล่นตลกกับหัวใจคนอื่นนะ
หน้า : 32 ตอนที่ 27 หลงรักคนมีเข้าของ
หน้า : 33 ตอนที่ 27 (ต่อ)
หน้า : 34 ตอนที่ 29 เธอคือของผม
หน้า : 35 ตอนที่ 30 ลาก่อน!!!!
หน้า : 36 ตอนที่ 31 พลาด!!!
หน้า : 37 ตอนที่ 32 กำเนิดสาวน้อย
หน้า : 38 ตอนที่ 33 คนที่ไส้ใจสุดท้ายร้ายที่สุด
หน้า : 39 ตอนที่ 34 ดาวศุกร์เข้าโรงพยาบาล
หน้า : 40 ตอนที่ 34 (ต่อ)
หน้า : 41 ตอนที่ 35 ปล่อย
หน้า : 42 ตอนที่ 36 ของขวัญ
หน้า : 43 ตอนที่ 37 ความสุข
หน้า : 44 ตอนที่ 37 (ต่อ)
หน้า : 45 ตอนจบ เธอคือหัวใจของฉัน

ตอนที่ 1 เด็กเอ๋อธัญญ่า

“เราเลิกกันเถอะ ฉันไม่ได้รักเธอแล้ว” ชายหนุ่มพูดกับหญิงสาวตรงหน้าอย่างไม่ใยดี ไม่แคร์ความรู้สึกของเธอเลยสักนิด

“ทำไมล่ะ ธัญญ่า ไม่ดีตรงไหน บอกมาสิว่าธัญญ่าไม่ดีตรงไหน” หญิงสาวที่ช็อกกับคำพูดที่เย็นชาบาดใจ พูดทั้งน้ำตาพลางเขย่าแขนของเขา เขาปัดเธอแล้วปัดออกจากตัวอย่างรำคาญ เธอล้มลงตรงพื้น

“พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง ว่าฉันไม่ได้รักเธอแล้ว น่ารำคาญจริงๆ” ชายหนุ่มเดินหนีเธอไปต่อหน้าต่อตา ไม่แม้กระทั่งหันมาใยดีเสียงเรียกร้องของเธอ

หญิงสาวก้มหน้าร้องไห้ น้ำตาหยดลงกับพื้นผสมกับฝนที่ค่อยๆ เทลงมา ความรักของเธอมันจบลงแล้ว ทั้งๆ ที่เคยสัญญากันไว้อย่างดี แต่ตอนนี้อีกฝ่ายกลับเป็นฝ่านปันใจไปซ่ะเอง แล้วเธอจะมีความรักไปเพื่ออะไรกัน

ไม่มีอีกแล้ว ไม่เหลืออีกแล้ว ความรักและความเชื่อใจใคร ในเมื่อคนที่รักมากที่สุด เชื่อใจมากที่สุด ทำร้ายกันได้ลงขอ ต่อไปนี้จะไม่ขอรักใครอีกแล้ว............

สายฝนเทลงมาอย่างมาหยุดหย่อน เหมือนกำลังซ้ำเติมความเสียใจของเธอ เธอเงยหน้ามองฟ้าที่กำลังเยาะเย้ยเธอ ร่มคันหนึ่งที่กางบังสายฝนอยู่เหนือหัวเธอ เจ้าของร่มมองดูเธออย่างสงสัย

“นั่งตากฝน เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกครับ^ ^” ชายหนุ่มเจ้าของร่มยิ้มให้เธอ เธอมองหน้าเขาใบหน้ารูปงามที่ใครเห็นก็หลงรัก

 

กริ๊ง~

เสียงนาฬิกาตอนเช้าส่งเสียงเตือนบอกว่าตอนนี้เวลาหกโมงเช้าแล้ว ฉันเอามือไปกดปิดมันอย่างรำคาญและหงุดหงิดที่มารบกวนเวลานอนอันมีค่าของฉัน แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่ฉันจะมานอนเลยสักนิด เพราะวันนี้เป็นวันปฐมนิเทศที่มหาวิทยาลัยที่ฉันเรียนอยู่

ฉันสบัดหัวตัวเองไล่ความฝันบ้าๆ บอๆ เมื่อคืนออกไปจากหัวสมอง ก่อนจะพยุงสังขารตัวเองลากเข้าไปในห้องน้ำ และหลบหลีกทรัพย์สินอันมีค่าที่อยู่ตามพื้นห้องของฉันด้วย ทรัพย์สินที่ว่าก็คือข้าวของสารพัดที่ฉันไม่คิดเก็บให้มันเป็นระเบียบนั้นแหล่ะ

อาหารเช้าของฉันคงหนีไม่พ้นขนมปังแผ่นที่ซื้อมาไว้แล้วก็ใกล้หมดอายุแล้ว กับนมกล่องที่ซื้อยกลังเอามาไว้ในตู้เย็น บ้านฉันน่ะมีครัวที่ค่อนข้างหรูเลยล่ะ แต่ฉันใช้มันไม่คุ้มค่าเลยกับการมีมันไว้ต้มมาม่าอย่างเดียว ก็ฉันทำกับข้าวไม่เป็นหรอกนะ แถมยังเป็นสาวโสดอยู่คนอีกต่างหาก ฉะนั้นครัวอันหรูหราก็ดูไร้ค่าไปทันที

มหาวิทยาลัยนี้มันใหญ่ชะมัดแล้วอย่างนี้ฉันจะไปหาหอประชุมที่ไหนล่ะเนี่ย คนก็เยอะแยะแต่ว่าไม่มีใครรู้จักเลย เฟรชชี่อย่างฉันล่ะเหนื่อยใจจริงๆ เลย ลองถามคนแถวนี้ดูดีกว่า เลือกที่หน้าตาเป็นมิตรหน่อยก็ดีนะ - -

“ขอโทษนะค่ะ หอประชุมไปทางไหนหรอค่ะ” ฉันถามอย่างมีมรรยาท เธอผู้แต่งตัวออกแนวน่ารักอินดี้คนนั้นหันมาตอบฉันอย่างมั้นใจ

“ไม่รู้สิค่ะ” -*- มั้นใจเลยว่าไม่รู้

“ปีหนึ่งเหมือนกันใช่ไหมค่ะ เรียนคณะอะไรหรอค่ะ” เธอคนนั้นถามฉัน

“สารสนเทศค่ะ” ชื่อเต็มๆ คือ เทคโนโลยีสารสารสนเทศ

“คณะเดียวกันเลยค่ะ ชื่อ ซาหลีนะค่ะ เธอชื่อ”

“ธัญญ่าค่ะ” ฉันรีบแนะนำตัวอย่างดีใจ เพราะสิ่งที่ฉันกลัวมากที่สุดไม่ใช่เรื่องการหอประชุมไม่เจอ แต่ฉันกลัวไม่มีเพื่อนต่างหาก ฉันเป็นคนที่เข้ากับคนอื่นยากมากที่สุด

“อืม ธัญญ่า เราไปหอประชุมกันเถอะ เขาจะเริ่มปฐมนิเทศกันแล้วล่ะ” ซาหลีจับมือฉันแล้วเดินไปหาเป้าหมายต่อ นี่ฉันมีเพื่อนแล้วหรอเนี่ย ดีใจจังเลย><~

หาว-0- รอบที่ 108 ไม่รู้ว่าท่านๆ ทั้งหลายจะพูดไรกันนักหนาพูดเยอะมาก แต่ไม่มีใครจะสนใจท่านๆ เลย ส่วนใหญ่ทำกิจกรรมของตัวเองซ่ะหมด อ่านการ์ตูน ฟังเพลง เล่นโทรศัพท์ บางคนก็หลับไปเลย มีน้อยคนนักที่จะฟังคำบรรยายสุดแสนน่าเบื่อเช่นนี้ แม้แต่ฉันกับซาหลีก็ไม่ได้สนใจฟังเลย

“น่าเบื่อจังเลย” ซาหลีพูดขึ้น ฉันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย ภาวนาให้มันจบสักที มันนานมากแล้ว -*-

ถึงเวลาสวรรคมาโปรดการปฐมนิเทศน์จบลงแล้วเจ้าค่ะ ฉันเป็นไทแล้วสบายใจซ่ะเมื่อไหร่ล่ะ >O<~ คณะของฉันประกาศว่าจะมีการรับน้องต่อ ตอนนี้ฉันอยากจะกลับบ้านจะแย่อยู่แล้ว น่าเบื่อจริงๆ ฉันเกลียดการเข้าสังคม โดยเฉพาะการรับน้องฉันไม่ชอบให้ใครมาแกล้งฉัน ถ้าเจอรุ่นพี่โหดๆ จะทำยังไงU_U

“ธัญญ่ายืนงงอะไรล่ะ มาทางนี้เร็ว” ซาหลีเรียกฉัน

“ธัญญ่าไม่อยากไปอ่ะ ธัญญ่าไม่ชอบกิจกรรมแบบนี้” ฉันพูดด้วยเสียงเศร้าๆ ซาหลียิ้มให้ฉัน ก่อนจะเดินมาคว้ามือฉัน

“ไม่มีอะไรหรอกน้า มาเถอะ เราจะได้เจอเพื่อนๆ ด้วยไง ^ ^” ซาหลีบอก และฉันก็ได้เจอเพื่อนจริงๆ เธอดูแรงๆ มาก ดูจากการแต่งกายของเธอแล้ว เสื้อรัดรูปกระโปรงสั้น รองเท้าส้นสูงสีแดง ทางปากสีสด แต่เธอดูสวยมาก

“ดีค่ะ” การแต่งตัวแรงนั้นตรงข้ามกับน้ำเสียงของเธอโดยสิ้นเชิง เธอพูดด้วยน้ำเสียงและรอยยิ้มที่เป็นมิตรมาก

“ดีค่ะ ปีเดียวกันหรอค่ะ” ซาหลีถามเธอ

“ค่ะ เฟรชชี่ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะ ฉันชื่อรัญญ่า”

“ฉันชื่อซาหลี ส่วนคนนี้ธัญญ่า” ซาหลีบอกอย่างเป็นมิตรเช่นกัน รัญญ่าหันมายิ้มให้ฉัน ก่อนที่พวกรุ่นพี่จะเดินมาตามรุ่นน้องให้มารวมตัวกัน สายตาของสาวๆ ทุกคนแทบจะมองไปที่จุดๆ เดียวของบริเวณลานรับน้องเพราะมีหนุ่มหล่อทั้ง 4 คนนั่งกันอยู่ แต่พวกนั้นไม่ได้อยู่ในสายตาฉันเลยสักนิดเดียว

จะว่าไม่ได้อยู่ในสายตาก็ไม่ใช่ หนึ่งในนั้นมีผู้ชายที่ฉันเหมือนเคยเจอที่ไหน แต่มันนานมากแล้ว แล้วฉันคงไม่กล้าพอจะเดินเข้ามาถามว่าเราเคยเจอกันหรือป่าวหรอกนะ

“น้องๆ สนใจทางนี้หน่อย อย่าเอาแต่จ้องทางนั้น” รุ่นพี่ผู้หญิงคนหนึ่งบอก ก็แน่ล่ะใครจะสนใจพี่ล่ะ ถ้าให้ฉันเลือกดูพี่ที่ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่ -.- สวยสู้ฉันไม่ได้หรอก ขอบอก ฉันคิดว่าพวกนั้นคงน่าดูมากกว่าเยอะ

“โว้ว พูดมากจัง มานี้ เรามาเล่นเกมส์รับน้องกันดีกว่า^ ^” ไอ้หล่อในกลุ่มนั้นเดินมาเอาไมโครโฟนจากเจ๊คนเดิม - - จะว่าไปยัยเจ๊นั้นก็พูดมากจริงๆ อ่ะ

“ธัญญ่าไม่อยากเล่นเลย” ฉันหันไปบอกกับซาหลี ซาหลีก็ดูทำหน้าเซ็งๆ เหมือนกัน ฉันเห็นพวกนั้นกำลังซุบซิบอะไรไม่รู้พลางหันมาทางพวกฉันด้วยล่ะ อยากรู้จริงๆ กำลังนินทาอะไรกันอยู่

“ฉันรู้สึกไม่ชอบพวกนั้นเลยจริงๆ -*-“ รัญญ่าพูดพลางทำหน้ายุ่งๆ เธอเองคงรู้สึกหงุดหงิดไม่ต่างจากฉัน

รุ่นพี่เรียกให้น้องๆ ยืนเป็นวงกลมล้อมรอบเพื่อให้แต่ล่ะคนรายงานตัวชื่อตัวเอง ฉันยืนระหว่างกลางรัญญ่ากับซาหลี ฉันเห็นซาหลีหันไปคุยกับผู้หญิงที่ดูคุณหนู๊คุณหนูข้างๆ เธอ ก่อนที่จะถึงตาเธอออกไปกลางวงแนะนำตัวพอดี

“มิวแคทค่ะ” เธอตะโกน ฉันสังเกตแว่บหนึ่งว่าผู้ชายที่ฉันบอกว่าหน้าคุ้นแอบมองเธอด้วย สงสัยจะชอบล่ะสิ-.- แล้วมันเรื่องอะไรของฉันล่ะ

ซาหลีเดินออกไปแนะนำตัวอย่างไม่เต็มใจนัก ก่อนเธอจะมีปากเสียงกับพวกไอ้หล่อๆ นั้น เนื่องจากเธอไม่เต็มใจจะพูดชื่อตัวเอง ทำไมพวกรุ่นพี่คนอื่นๆ ต้องทำหน้าตกใจด้วยล่ะ แค่เพื่อนฉันไปทะเลาะกับพวกนั้น แต่ แค่ 1 คนในนั้นนะ

“น้องครับ น้องคนนั้น ยืนทำหน้าเอ๋อ อะไรทำไมไม่ออกมาล่ะครับ” คำพูดที่ไม่เข้าหู เข้ามาในโสตประสาทของฉันอย่างไม่ตั้งใจ เป็นคนๆ เดียวกับที่แย่งไมมาจากยัยเจ๊นั้น ฉันเดินออกมากลางวงตรงที่ซาหลีเคยยืนอยู่

“ชื่อธัญญ่า!” ฉันพูดออกไปอย่างเซ็งๆ พลางทำหน้าบูดๆ

“ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยล่ะครับน้อง ไม่อยากทำกิจกรรมร่วมกับรุ่นพี่หรอครับ” นายคนเดิมที่ว่าฉันตอนแรกถาม ฉันเลยตอบไปอย่างไม่เต็มใจเลยว่า

“ใช่!” นายนั้นทิ้งไมก่อนจะเดินเข้ามาหาฉัน

“เป็นน้องใหม่ สมควรจะต้องเคารพรุ่นพี่นะค่ะ เวลาพูดต้องมีหางเสียงด้วย เข้าใจไหมค่ะ” นายหล่อ ไม่ทราบชื่อและนามสกุลบอกกับฉัน แล้วนายเป็นใครทำไมฉันต้องไปสุภาพด้วย ไม่ได้พูดออกไปแค่คิดในใจ

“ขอโทษค่ะ ธัญญ่ากลับไปเข้าที่ได้ยังค่ะ” ฉันถามออกไปพลางมองนายหล่อที่มองพิจารณาฉัน

“ไปสิ ใครห้ามไว้หรอครับ” -0- นายนั้นพูดก่อนจะเดินหนีไปอย่างไม่ใยดี อะไรของเขาพูดๆ แล้วก็เดินออกไป บ้าหรือป่าว

หลังจากที่แนะนำตัวพร้อมกับได้ป้ายแขวนคอเขียนชื่อของตัวเองแล้ว ด้วยความผูกมิตรไมตรีกันเข้าไปอีกจึงต้องเล่นเกมส์ที่พวกพี่ๆเตรียมไว้ ฉันเกลียดการถูกแกล้งอะไรที่ไม่รู้ตัวที่สุด เพราะว่าฉันกลัวมันจะออกมาอย่างหน้าหนึ่งหนังสือพิมพ์น่ะสิ รุ่นพี่โหด แกล้งรุ่นน้องตายคาที อะไรประมาณนั้น>O<~

“รอดออกไปแล้วจะเจออะไรอ่ะ” ฉันหันไปถามซาหลีเพื่อนรัก ซาหลีเพื่อนรักของฉันจึงตอบคำถามด้วยการจับฉันกดเข้าไปในอุโมงที่ทำด้วยทางมะพร้าวเอามาซ้อนๆ กันเป็นอุโมง ข้างในเป็นขี้โคลนเละๆ น่าสะอิดสะเอียน ไม่รู้ว่าในทางมะพร้าวมันมีมดมั้งหรือป่าวก็ไม่รู้

ทันทีที่ฉันโผล่หน้าออกมา อะไรเปียกๆ แหยะก็ถูกทาที่หน้าฉันทันที ด้วยฝีมือนายหล่อไม่ทราบชื่อและนามสกุลนั้น ฉันเอามือจับหน้าตัวเองก่อนจะกรี๊ดลั่นออกมา

“อ๊ายยยยยยย !~ นี่นายเอาอะไรทาหน้าฉันเนี่ย” ฉันถามนายนั้นโชว์วัตถุดิบที่เอามาละเลงหน้าฉัน มันคือแป้งผสมสี สีที่ผสมนั้นคือสีดำ ~

“ไอ้บ้า นี่ถ้าหน้าฉันเป็นผื่นขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ”

“โหๆ บอบบางเนอะ แค่นี้บอกเป็นผื่น แบบนี้ต้องแก้ด้วยวิธีนี้” นายหล่อนั้นเทแป้งราดใส่หัวฉันเต็มๆ ท่ามกลางเสียงหัวเราะของเพื่อนๆ เขาและคนอื่นๆ

“ไอ้บ้า ฉันจะกลับบ้าน” ฉันลุกขึ้นอย่างโมโห

“อ่าว กลับก่อนไม่ได้นะ”

“นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งฉัน ฉันจะกลับ” ฉันเดินไปหยิบข้าวของตัวเองที่วางไว้แถวๆ นั้น แต่ด้วยความซุ่มซ่ามไม่ดูอะไรเป็นต้นทุนเดิม ทำให้ฉันสะดุดกับกระป๋องน้ำอัดลมล้มหน้าคว้าซ่ะนี้

“ใครมันกินแล้วไม่เก็บเนี่ยTOT” ฉันโวยวายท่ามกลางเสียงหัวเราะของคนอื่น โดยเฉพาะนายนั้นที่รู้สึกขำเป็นพิเศษ เจ้าของน้ำอัดลมเดินมาหาฉันแต่ที่จะช่วยฉัน ดันหยิบกระป๋องไปซ่ะนี่

เจ้าของน้ำอัดลมคือคนที่มองมิวแคทนั้นแหล่ะ ไอ้ผู้ชายกลุ่มนี้มันนิสัยไม่ดีกันหมดเลยหรือไง ฉันประคองตัวเองลุกขึ้นไม่สนใจคำพูดของนายนั้นที่ตะโกนบอกว่าให้ช่วยไหม แค่ล้มแค่นี้ฉันไม่ตายหรอกเพราะฉันเป็นแบบนี้บ่อย มันถือเป็นเรื่องปกติสำหรับฉันไปแล้ว ฉันเลยไม่อายเวลาทำอะไรซุ่มซ่ามต่อหน้าใคร ก็มันชินแล้วอ่ะ T^T

“ไอ้เกล้า ทำไมมองแบบนั้นว่ะ หรือว่ามึงชอบ” ชายหนุ่มถามเพื่อนตัวเองที่มองหญิงสาวที่เดินไปอย่างมีความสุข เขาหันมายิ้มแบบเจ้าชู้ตามนิสัยเดิมของเขา

“แบบนี้ แน่เลยมึง ไม่ใช่สเปกมึงไม่ใช่หรือไง”

“มันก็ต้องแหวกแนวบ้างว่ะ คนนี้แหล่ะ ใช่เลย” เกล้าบอกอย่างมั้นใจ

ฉันมาโรงเรียนในเช้าวันใหม่อย่างเซ็งๆ พลางมองซ้ายมองขวาหาเพื่อนที่ฉันพึ่งเจอเมื่อวาน แต่มหาวิทยาลัยนี้มันจะกว้างไปไหนก็ไม่รู้ ฉันจะหาเพื่อนเจอไหมเนี่ย

“ธัญญ่า!!~” ซาหลีฉันเจอเพื่อนๆ แล้วโชคดีจังเลย>.< นึกว่าจะหาไม่เจอซ่ะแล้ว

“เมื่อวานกลับก่อนหรอ”

“โทษทีอ่ะ ธัญญ่าไม่ปลื้มพวกนั้นเลยหนีกลับก่อน” ฉันขอโทษซาหลี

“ฉันก็กลับหลังจากนั้นไม่นานหรอก รำคาญ กัดกันอยู่ได้” ซาหลีโทรหารัญญ่า เธอบอกว่ามาถึงแล้วรออยู่ที่ศาลานั่งเล่นแถวตึกคณะฉัน

“นี่ มีคนบอกว่า เราต้องหาพี่รหัสให้ได้ก่อนรับน้องรอบต่อไปด้วยล่ะ” รัญญ่าบอก นี่มันมีรับน้องรอบต่อไปด้วยหรอเนี่ย -*- เอิ่ม ฉันต้องโดนนายนั้นแกล้งแน่ๆ เลยT^T

“พี่รหัสไม่ต้องไปตามหาหรอก มันอยากได้เราเป็นน้องรหัสเดี๋ยวมันก็มาเองแหล่ะ” ซาหลีบอกอย่างสบายใจ เออ....ก็จริงนะ แต่ถ้าได้นายพวกนั้นเป็นพี่รหัสฉันก็แย่น่ะส- โอม เพี๊ยง!!~ ขออย่าให้เป็นนายนั้นเลยจริงๆ

“ฉันไม่อยากได้นายนั้นเลยจริงๆ -*-“ รัญญ่าบอก นายนั้นของรัญญ่าคือใคร -.-

“ฉันก็ไม่อยากได้นายมิกซ์เหมือนกัน” ซาหลีบอก

 “นี่ๆ ดูนี่สิ นาย 4 คนนั้น เป็นพรีเซนเตอร์ขึ้นหน้าเว็บมหาวิทยาลัยด้วยล่ะ” รัญญ่าที่กำลังนั่งเล่นโน๊ตบุคบอกพวกฉัน ก่อนที่พวกฉันจะเอาสายตาไปมองดู มีนายนั้นจริงๆ ด้วย มีครบแก๊งเลยล่ะ

“สงสัยจะเป็นดาวเด่นของมหาวิทยาลัย” รัญญ่าบอก อืม...ถ้าไม่รวมนิสัยกวนประสาทแล้ว พวกนี้ก็เหมาะสมที่จะเป็นดาวเด่นเลยล่ะ

“ธัญญ่าหิวอ่ะ” ฉันหันไปบอกกับเพื่อนๆ ฉันรู้ว่าเพื่อนช่วยอะไรไม่ได้หรอกนะ แต่ที่บอกว่าจะหาคนไปเป็นเพื่อนต่างหากล่ะ

“เดี๋ยวฉันไปเป็นเพื่อน” ซาหลีลุกขึ้นจากที่นั่ง ก่อนจะเดินไปเป็นเพื่อนฉัน ระหว่างที่เดินไปตามทางมินิมาร์ทในมหาวิทยาลัย สิ่งที่ไม่พึ่งประสงค์ก็มาหาตัวซ่ะอย่างงั้น

“ไง จ๊ะ น้องเอ๋อ ซุ่มซ่าม หาพี่รหัสเจอหรือยังเอ่ย” นายคนที่ฉันไม่ชอบหน้าอย่างแรก นับจากที่โดนแป้งสีดำเทใส่หัวเมื่อวาน

“เรื่องของฉัน ไม่ใช่นายแล้วกัน” ฉันตอบไป ดูท่าซาหลีกำลังเขม้มกับเพื่อนของนายนั้นเหมือนกัน

“อ่อหรอ รีบหาให้เจอนะจ๊ะ ไม่แน่นะ อาจเป็นพี่ก็ได้ ฮ่าๆ” นายนั้นหัวเราะอย่างสบายใจ ฉันรู้สึกวูบๆ หลังเหมือนมีลางไม่ดียังไงอย่างบอกไม่ถูก

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา