ก้าวใหม่หัวใจเดิม:ภาคพิเศษ ตอนจดหมายถึงเพื่อน

ก้าวใหม่หัวใจเดิม:ภาคพิเศษ ตอนจดหมายถึงเพื่อน

เรื่องสั้นภาคต่อ ในช่วงเวลาที่เปลี่ยนแปลงของหลานสาวหมายเลข 3 จากเรื่องสั้นที่ข้าพเจ้าเขียนไว้ครั้งก่อน

ผู้เขียน พราว ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

จดหมายจากเพื่อนถึงเพื่อน

เมื่อได้มองยามที่ผ่านมา

ฉัน... มองทอดสายออกไปไกล ทัศนียภาพเบื้องหน้าคือตึกที่กำลังทำการก่อสร้าง มันทำลายความงดงามเมื่อครั้งเก่า ก่อนหน้านี้ฉันมองเห็นต้นไม้และวิวไกลๆของยอดอาคารสิ่งก่อสร้างที่ไม่สูงมากนัก แต่ ณ เวลานี้ฉันไม่เห็นอะไร ภาพโดยรวมคือตึกไม่สามารถมองเห็นวิวใดๆไกลไปกว่าตึกน่าเกลียดสีเทาน้ำตาลที่กำลังถูกก่อขึ้น...

วันเวลาหมุนผ่าน ทุกอย่างก็เปลี่ยนแปลงไป แม้แต่ตัวฉัน... ความตื่นเต้น ตื่นตาตื่นใจเหมือนเมื่อครั้งที่ก้าวเข้ามาทำงานเมื่อหลายปีก่อน เหือดหายไปเกือบหมด หลงเหลือเพียงความเหนื่อยล้าจากวงจรชีวิตมนุษย์เงินเดือนที่แทบจะไม่เคยมีอะไรแปลกใหม่เข้ามาในชีวิต ตลอดระยะเวลา 4 ปีที่ผ่านมา วันเวลาของการดำรงชีวิตประกอบอาชีพเพื่อเลี้ยงดูตนเองได้ทำลายความสดใสของหญิงสาวที่จบจากรั้วมหาวิทยาลัยไปสิ้น

“ปาย..เธอจะต้องมีชีวิตที่สนุกแน่ เธอเป็นผู้ใหญ่วัยทำงานเต็มตัวแล้ว...” ฉันรำพึงเบาๆกับตัวเองทันทีที่ก้าวออกมาจากห้องประชุมขนาดใหญ่หลังพิธีรับปริญญาบัตรสิ้นสุดลง แม้จะเหนื่อยล้าจากการซ้อมรับปริญญารอมาตลอด 3 วัน แต่ทันทีที่กอดปริญญาบัตรอยู่กับอก มันทำให้รู้สึกเหมือนหัวใจพองโต ฉันเรียนจบแล้วจริงๆ ชีวิตในฐานะนักศึกษาปริญญาตรี จบลงแล้ว ก้าวต่อไปของฉันคือการทำงานเท่านั้นเพราะตอนนี้ฉันรู้สึกเบื่อการนั่งเล็กเชอร์ในห้องเรียนเหลือเกิน

 

            เช้าวันนี้อากาศค่อนข้างเย็นและมีลมแรง ฉันเดินผ่านร้านทำผมที่เคยแวะเวียนไปใช้บริการเป็นประจำ มองทะลุกระจกใสของร้านเห็นนักศึกษาสาวสองถึงสามคนกำลังนั่งอยู่ในร้านนั้น ในมือพวกเธอมีหนังสือแฟชั่น ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มท่าทางกำลังคุยกันอย่างออกรสชาติชี้ชวนกันดูหนังสือในมือ  ฉันเดาว่าพวกเธอคงเป็นนักศึกษาปีหนึ่งหรือปีสอง เพราะดูจากการแต่งตัวท่าทางที่ไร้ความกังวลนั่นมันทำให้ฉันอดที่จะอิจฉาไม่ได้ ... ไม่มีความกังวล ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยสดใส ความสดใสนั่นมันเปล่งประกายบนใบหน้าทั้งแววตาและรอยยิ้ม แววตายามพวกเธอคุยกันและหัวเราะช่างดูร่าเริงจริงๆ ซึ่งจะผิดไปจากพวกนักศึกษาปีสาม ปีสี่ที่เริ่มมองหาอนาคตทั้งที่ฝึกงาน ทั้งที่ทำงาน ท่าทางของพวกเขาและเธอจะดูเยือกเย็นมากขึ้นนิ่งและครุ่นคิด แม้จะมีรอยยิ้มแต่แววตาก็ยังมีความกังวล...

               

ถ้าย้อนเวลากับไปได้ฉันอยากจะเก็บเกี่ยวช่วงเวลาของการมีชีวิตเป็นนักศึกษาให้มากที่สุด จะไม่พลาดสิ่งดีใดๆ ทุกลมหายใจเข้า-ออกของฉันคงจะเต็มไปด้วยการใช้ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยให้เต็มที่ เรียนอย่างตั้งใจกว่าที่เคยทำ และจะร่วมกิจกรรมทุกอย่างที่ทางสถาบันได้จัดให้นักศึกษาร่วม ฉันเสียดายเวลาจริงๆ... 4 ปีของการเป็นนักศึกษาช่างสั้นนัก แม้ว่าจะกลับไปเรียนอีกในตอนนี้มันก็ไม่อาจเทียบได้กับช่วงเวลานั้น รอยต่อจากนักเรียนมัธยมปลายกลายเป็นนักศึกษาเต็มตัวมันช่างหอมหวาน การมีเพื่อนดีๆในช่วงการเรียนระดับอุดมศึกษาเป็นช่วงเวลาที่ฉันและเพื่อนๆต่างเป็นตัวของตัวเองมากกว่าสมัยเรียนมัธยม เราต่างก็ทำความรู้จักอีกฝ่ายจากตัวตนของคนๆนั้นมากกว่าตอนเรียนมัธยม เราไม่จำเป็นต้องตามเทรนด์ แฟชั่น ตามเพื่อนพ้องตลอดเวลาแต่เราแบ่ง แยกแยะ บางอย่างได้เหมือนกับที่พวกผู้ใหญ่ทำมากขึ้น

และเราก็จริงใจ ให้ใจกับเพื่อนจริงๆ …เพื่อน

 

ฉันสงสัยว่าบางทีฉันอาจจะมาถึงช่วงเวลาของการเปลี่ยนแปลงอีกครั้งก็เป็นได้ฉันรู้สึกว่าอยู่กับตัวเองบ่อยๆ และชอบคิดบางอย่างเกี่ยวกับอดีตและขุดคุ้ยความรู้สึกอบอุ่น งดงามของวัยเยาว์บ่อยเสียจนต้องบอกกับตัวเองเตือนตัวเองว่าอยู่กับปัจจุบันสิ...

เมือคืนฉันพึ่งส่งจดเมลล์ถึงเพื่อนสมัยเรียนมัธยม... เพื่อนที่ฉันไม่เคยสนใจเขาหลังจากที่เราต่างแยกย้ายกันไปเรียนต่อในระดับอุดมศึกษา

                ใจความในจดหมายบอกว่าเขาว่า..

หวัดดีกุ๊ก......  นานแล้วเนาะที่ไม่เจอกัน ...ไม่รู้ว่าทำไม...แต่อยากเขียนอะไรบางอย่างถึงแก เรายังคงทำงานตามเดิม และการทำงานก็สอนให้รู้ว่ามีอะไรหลายอย่างที่มหาลัยไม่มีสอน ต้องใช้ชีวิตการทำงานที่จะเรียนรู้  และสิ่งที่สำคัญมากอีกอย่างที่เราได้เรียนรู้มาคือคำว่า....มิตรภาพ.... ถ้าเป็นช่วงสมัยเรียนเราทุกคนต่างก็เป็นตัวของตัวเองได้ มีอิสระ และทุกอย่างก็ดูงดงามเสมอ แต่สำหรับชีวิตการทำงานมันไม่ใช่!....  และเราอยากบอกกุ๊ก....ถึงสิ่งที่เราไม่เคยได้บอก...ว่า ขอบคุณกุ๊กมากๆนะ.......  ที่เป็นเพื่อนที่แสนดีจริงๆ แม้ว่าวันเวลาจะผ่านไปนานมากแล้วก็ตามที....  การที่เราได้ยืนอยู่ ณ เวลาปัจจุบัน แล้วเรียนรู้หลายสิ่งหลายอย่าง เราเติบโตขึ้น เราต่างก็เผชิญเรื่องราวมากมาย...หลายครั้งเราชิน เคยชิน กับสิ่งที่เกิดขึ้นจนลืมที่จะ ...ขอบคุณ... คนที่อยู่ข้างๆเรา ที่ดีกับเรา..... ในช่วงเวลานั้นๆ........  อยากขอบคุณกุ๊ก... ในทุกสิ่งที่เคยมองข้าม .... อยากขอบคุณกุ๊กในทุกสิ่งที่เราเคยคิดว่า....เป็นเรื่องธรรมดาที่เพื่อนต้องปฏิบัติกันทั่วๆไป แต่ทุกสิ่งที่ได้รับมาคือความจริงใจจริงๆ......  ขอบคุณทุกอย่างในสิ่งที่ไม่เคยได้ขอบคุณและมองข้ามสิ่งดีๆ... ที่เพื่อน หยิบยื่นให้เพื่อน............. วันเวลาทำให้เรามุ่งมองไปแต่ข้างหน้า จนลืมมองย้อนกับดูว่า ...เราได้เคยทำร้ายความรู้สึกใครบ้าง.....   กุ๊กอาจจะงง... ว่าเราเขียนมาทำไม......เราแค่อยากจะบอกว่าขอบใจจริงๆที่เป็นเพื่อนกับเรา........   ขอบคุณที่ทำให้เรามีความทรงจำ ของคำว่าเพื่อนดีๆ... ให้เราได้มีช่วงเวลาที่จะนึกถึงแล้วซาบซึ้งได้....   ขอบใจจริงๆ......   เพื่อน

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา