เจ้าเล่ห์ เจ้ารัก

เจ้าเล่ห์ เจ้ารัก

พรรณพายช่างภาพสาวที่ไม่เคยมีความรัก เกิดอาการใจเต้นตึกตักและเจ็บแปลบๆกับชายหนุ่มลูกครึ่ง จนทำให้เธอเผลอเอาตัวเข้าไปพัวพันอยู่กับเขาเรื่อยไป ทั้งๆที่เธอแอบสงสัยว่าเขาจะเป็นพ่อของน้องแทน บุตรชายสุดน่ารักของนางแบบสาวสวยที่เธอกำลังร่วมงานอยู่

ผู้เขียน Grandma ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

บทนำ

บทนำ

 

ความรักแบบคนรักคืออะไร เธอไม่เคยเข้าใจหรือรู้จักมันมาก่อน ตลอดชีวิตเธอรู้จักแต่ความรักในครอบครัว รู้จักการรักเพื่อน รักการอ่าน รักงานอดิเรก รักสัตว์เลี้ยง อย่างมากสุดในชีวิตของเธอที่รู้จักความสัมพันธ์ในรูปแบบนี้ก็คือ จากหนังสือนิยายที่เธอหลงใหลได้ปลื้มกับพระเอกที่ดูแสนดี แสนเท่ห์ รักนากเอกซะมากมาย ทำทุกอย่างได้เพื่อเธอ อะไรประมาณนั้น เธอคิดมาตลอดว่า ช่างน่าอิจฉาความสัมพันธ์รูปแบบนั้นเมื่อไหร่มันจะเกิดขึ้นกับเธอบ้าง เธออยากรับรู้ผ่านตัวตนของตัวเองจริงๆ ไม่ใช่แค่จินตนาการจากตัวหนังสือ เธอไม่รู้เลยว่าต้องรอไปอีกนานแค่ไหน   แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอเชื่อมาตลอดคือ “ความรัก  จะตามหาเราเอง เมื่อถึงเวลา”

แต่... หยุดก่อน อย่าพึ่งจินตนาการไปไกล ช่างรง ช่างรัก มันไปก่อนเถอะ อยากถามก่อนว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่  ทำไมตั้งแต่ออกจากบ้านมา  ถึงมีผู้ชายวิ่งตามเธอมาตลอดทาง  ท่าทางกระตือรือร้นแปลกๆ ไม่ค่อยน่าไว้ใจเท่าไหร่  แต่เท่าที่ดูการแต่งตัว ก็แต่งตัวดูดีนะ ใส่สูท ผูกไท ด้วย ไม่น่าใช่โจร

“นี่ คุณๆ รอผมด้วย คุณทำกุญแจบ้านตกไว้” เขาตะโกนเรียก และหยุดหายใจหอบเป็นพักๆ เธอจึงหยุดเดินและหันไปดู  เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่า  ตัวเองจะทำอะไรตกไว้ เพราะเธอไม่เคยซุ่มซ่ามแบบนั้นมาก่อน เธอจึงเดินเข้าไปถามเขา เพื่อความแน่ใจ

“กุญแจ อะไรเหรอคะ ฉันคิดว่าไม่น่าจะใช่ของฉัน ”

“ของคุณจริงๆ ครับ มีชื่อติดที่พวงกุญแจด้วย เขียนว่า  “พาย”  ” เขาตอบ พลางยื่นพวงกุญแจให้ดู  เธอจึงรับกุญแจมาดูด้วยความสงสัย ก่อนที่จะต้องตกใจ เมื่อพบว่าเป็นกุญแจของตัวเองจริงๆ ไม่น่าเลย ทำไมลืมได้นะ แล้วแบบนี้จะทำหน้ายังไงดี เผลอตอบไปอย่างมั่นใจซะแล้ว

“ ใช่ จริงๆด้วยค่ะ น่าอายจัง ตอนแรกฉันคิดว่าไม่ใช่ของฉันแน่ๆ สงสัยจะมั่นใจในตัวเองมากเกินไป ขอบคุณมากนะคะ ที่วิ่งเอามาคืนให้ ” เธอขอบคุณเขาด้วยความจริงใจ เพราะรู้สึกแบบนั้นจริงๆเนื่องจากถ้ากุญแจหายไปเธอคงลำบากแน่ 

“ไม่เป็นไรครับ ผมรู้ว่าพวงกุญแจนี้มีความสำคัญกับคุณ”  “มัตติกา” ตอบ  พร้อมกับมองดูใบหน้าของหญิงสาวอย่างพิจารณา  เธอมีผมยาวสลวยสีดำสนิท ใบหน้าสวยหวาน เหมาะกับรูปร่างบอบบาง แลดูน่าปกป้อง เหมือนกับเสียงของเธอที่เขาเคยได้ยิน

“แล้ว เอ่อ ทำไมคุณถึงรู้จักชื่อของฉันคะ”  “พรรณพาย” ถามชายหนุ่มด้วยความสงสัย เธอคิดว่าเขาดูแปลก อีกทั้งยังมองดูเธออย่างพินิจพิจารณา  ท่าทางเขาก็ดูดี หน้าตาคมเข้ม  โดยเฉพาะดวงตานั่น เขาช่างมีดวงตาที่น่ามอง ดูอ่อนหวาน อบอุ่น บอกไม่ถูก รับรองว่าถ้าสาวคนใดเผลอสบตาเข้าละก็ต้องตกหลุมรักเจ้าตัวแน่นอน

“ผมชื่อ มัตติกาครับ เป็นเพื่อนบ้าน ย้ายมาอยู่ได้หลายเดือนแล้ว ที่ผมรู้จักชื่อคุณเพราะว่า ผมเห็นตอนที่คุณทำกุญแจหล่นพอดี เลยคิดว่าชื่อที่ติดไว้ที่พวงกุญแจน่าจะเป็นชื่อคุณ”

 มัตติกาไม่อยากจะเชื่อตัวเอง ว่าเขาจะสามารถตอบคำถามเธอได้อย่างรวดเร็วโดยไม่ต้องหยุดคิดเลยสักนิด ทั้งที่สิ่งที่เขาพูดออกไปมันไม่ใช่ความจริงทั้งหมด

“ อะ เหรอคะ ถ้างั้นก็ขอบคุณมากนะคะคุณมัตติกา แล้วคุณอยู่บ้านหลังไหนคะ คือตอนนี้ฉันรีบมาก ถ้ามีโอกาสเผื่อฉันจะได้ตอบแทนคุณบ้าง ”

พรรณพาย  รู้สึกขอบคุณชายหนุ่ม แต่กลับมีความสงสัยผุดขึ้นในใจเกี่ยวกับสิ่งที่เขาบอก เธอคิดว่ามันไม่น่าจะบังเอิญขนาดนั้น ที่เขาจะเห็นเธอทำพวงกุญแจหล่น ในขณะที่เธอออกจากบ้านพอดี แต่ก็ขอบคุณไปก่อนแล้วกัน คนเขาช่วยนี่นะ

“ผมอยู่บ้านข้างๆ ครับ หลังทางซ้ายที่เจ้าของเก่าพึ่งย้ายออก” ชายหนุ่มตอบข้อสงสัย พร้อมกับยิ้มให้

“อ้อ ถ้าอย่างนั้นคุณก็คือ ลูกชายของคุณลุงชาล์วกับคุณป้าวาวสินะคะ ”

เธอพูดถึงคุณลุงและคุณป้าที่เป็นเพื่อนสนิทของพ่อกับแม่  ที่เธอรู้จักมาตั้งแต่เด็ก เนื่องจากสองครอบครัวเคยทำธุรกิจร้านอาหารด้วยกันมาก่อน แต่เมื่อสิบปีก่อนตอนที่เธออายุสิบห้าคุณลุงกับคุณป้าก็ได้ย้ายไปอยู่ต่างประเทศ เนื่องจากมีญาติและธุรกิจอยู่ที่นู่น หลังจากนั้นเธอก็ไม่ได้พบกับท่านทั้งสองอีก แต่คุณพ่อกับคุณแม่ก็ยังติดต่อท่านทั้งสองอยู่ตลอด เธอเคยได้ยินว่าท่านทั้งสองมีบุตรชาย แต่เธอไม่เคยได้พบเนื่องจากเขาไปอยู่กับคุณย่าที่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก ไม่คิดเลยว่าเขาจะกลับมาที่ไทย

“ ใช่ครับ ผมก็เคยได้ยินพ่อกับแม่เล่าเรื่องของครอบครัวคุณให้ฟังผมบ่อยๆ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณพาย”

“ ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ แต่ฉันต้องขอตัวก่อนนะคะ ต้องรีบไปทำงานก่อน ถ้ามีโอกาสคงจะได้เจอกันนะคะ”

หญิงสาวบอกลาชายหนุ่ม และเดินจากไปด้วยความเร่งรีบ เพราะมันถึงเวลาที่เธอจะต้องไปออฟฟิศแล้ว  เธอสายมากไม่รู้ว่าบอสจะบ่นเธอไปถึงไหนแล้ว

 

หลังจากที่หญิงสาวเดินจากไป ชายหนุ่มก็ยืนอมยิ้ม  เขาไม่คิดเลยว่าวันนี้จะโชคดีได้เจอกับหญิงสาว คนที่เขาอยากเจอมาตลอด  เจอกันซักทีนะ พาย

 

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา