สุดปลายฝัน

สุดปลายฝัน

Wherever rains are, Love does not exist. ...Is it true? I will always love you, even though you will never love me.

ผู้เขียน น้ำตาลหวาน ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

หน้า ดำเนินการ
หน้า : 1 บทนำ

บทนำ

        หนาว...

        ร่างกายสั่นไหวเพราะความเหน็บหนาว ลมหนาวพัดผ่านกระทบผิวเนื้อ ปลุกกระตุ้นความรู้สึกเหน็บหนาวแผ่ซ่านอย่างโหมกระหน่ำ ความรู้สึกกลัววิ่งเข้ามาแทนที่ พร้อมกับแผ่กระจายออกทั่วอณูทุกรูขุมขน ร่างกายสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่ได้ ริมฝีปากซีดเซียวไร้สีเลือด นัยน์ตาขุ่นมัวไร้สิ้นความหวัง

        เกลียด...ความหนาว

        กลัว...หวาดกลัวอะไร ความหนาวงั้นเหรอ?

        หรือความอ้างว้าง โดดเดี่ยว และเดียวดายในสถานที่ไร้ความอบอุ่น

        เวลาอยู่ตัวคนเดียวมันช่างหนาวเหลือเกิน ร่างกายแข็งเป็นหินพร้อมทั้งจิตใจที่แข็งกระด้าง แข็งเสียจนสามารถทุบให้แตกเป็นเสี่ยงๆ หรือโยนทิ้งให้แตกกระจายเป็นชิ้นๆ เพียงแค่ทุบหรือจับโยนเท่านั้น ทั้งร่างกายและจิตใจก็แหลกสลาย นำมาสมานเชื่อมติดกันใหม่ไม่ได้อีกถ้าหากไร้ซึ่งกาวชั้นดี

        จิตใจเปรียบเสมือนแก้ว เมื่อแก้วได้เจอกับความร้อน ความอบอุ่น แก้วก็จะสามารถยืดหยุ่นได้ดี สามารถรับทุกแรงอัดกระแทกได้โดยเปลี่ยนสภาพกลับมายืดหยุ่นได้อีกครั้ง แต่ถ้าหากแก้วได้เจอกับความหนาวเย็น แก้วก็จะแข็งเปราะแตกหักได้อย่างง่ายดายเพียงแค่โดนแรงกระทบเพียงเล็กน้อย  เพียงเคาะเบาๆ ก็อาจทำให้เกิดรอยร้าว แค่กระแทกเบาๆ กับพื้นก็จะทำให้แก้วแตกออกเป็นชิ้นส่วนเล็กๆ กระจายอยู่เต็มพื้น แหลกละเอียดอย่างไร้ชีวิต

        ความหนาวช่างน่ากลัว น่าหวาดหวั่นเหลือเกิน หัวใจเพรียกร้องเรียกหาความอบอุ่น ร่างกายต้องการการสัมผัสที่มอบความอุ่นชะล้างความหนาว สถานที่รอบๆ ช่างน่าหดหู่ ความมืดมิดไร้สิ้นแสงไฟ บรรยากาศหมองหม่นท่ามกลางความหยาวเหน็บภายใต้ท้องฟ้าที่มืดสนิท

        ไร้สิ้นความสุข…

        หมดสิ้นความหวัง…

        การอยู่เดียวดายช่างน่าสมเพช มีชีวิตอย่างไร้ค่า ช่างน่าเวทนา

        มัน...หนาวเหลือเกิน

 

        หนาว…

        ช่างหนาวอะไรเช่นนี้

        นัยน์ตาสั่นระริกเพราะความอ่อนไหว ร่างกายสั่นเทิ้มเพราะความหวาดกลัว ริมฝีปากเม้มสนิทเพราะความรังเกียจ น้ำใสๆ รื้นขึ้นภายในดวงตาก่อนที่จะค่อยๆ ไหลรินอาบแก้มอย่างช้าๆ เส้นผมสวยถูกบดบังความเงางามด้วยหยดน้ำใส ร่างกายเปียกปอน จิตใจเปียกชื้นจากคราบน้ำตา หัวใจกำลังร่ำไห้

        เกลียด...ฝน

        น่ารังเกียจเสียจริง...

        หยาดฝนที่ตกลงมาพร้อมกับความสิ้นหวัง ความหวังหมดสิ้นไปพร้อมๆ กับความสุขในชีวิต

        ฟ้ากำลังร่ำไห้หรือ?

        ท้องฟ้ากำลังร้องไห้เพราะความทุกข์กลั่นออกมาเป็นเม็ดฝนตกลงบนพื้นดินอย่างไม่ขาดสาย น้ำฝนแห่งความทุกข์ของฟากฟ้านองเต็มพื้นกระจัดกระจายไปทั่วทุกสารทิศ ความทุกข์ ความโศกศัลย์ที่ถูกสลัดจากเบื้องบนสู่เบื้องล่างอย่างไม่ปรานี ราวกับเป็นการชำระล้างความทุกข์ระทมจากชั้นสูงให้กับชั้นต่ำ

        สายฝนจากฟากฟ้ากำลังตกลงอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับหยาดน้ำตาที่ไหลริน มีฝนที่แห่งใด ที่นั้นต้องเกิดความทุกข์แสนสาหัส ราวกับว่าฟ้ากำลังร้องไห้อย่างหนักหนา สายฝนที่ตกกระหน่ำนั้นไม่มีทีท่าว่าจะหยุดยั้ง

        เต็มไปด้วยความทุกข์

        ไร้ซึ่งความสุข

        น้ำตาไหลอาบแก้มท่ามกลางสายฝนช่างดูกลมกลืนจนแยกไม่ออก ว่าเป็นความทุกข์ของท้องฟ้า หรือหยาดน้ำตาที่กำลังไหลริน ในเมื่อฟ้ายังสลัดความทุกข์ทิ้งได้ แต่ทำไม ไม่ว่าน้ำตาจะไหลสักเท่าไหร่ ความทุกข์ในจิตใจก็ไม่มีวันเหือดหาย

        หัวใจกำลังร้องไห้...

        ความทุกข์ที่มาพร้อมกับสายฝน

        เกลียด...จริงๆ

 

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา