ลุ้นรักนางมารร้าย

ลุ้นรักนางมารร้าย

เพราะการที่ถูกส่งไปในที่ๆมีความทรงจำอันเลวร้ายนั้นอีกครั้งมิหนำซ้ำยังต้องเจอกับนายหมูตุ๊ต๊ะบุคคลที่สร้างความทรงจำอันร้ายกาจให้กับเธอตั้งแต่แรกเจอจึงเป็นเหตุผลให้เธอต้องลุกขึ้นมาเป็นนางมารร้ายเพื่อปกป้องตัวเองให้ถึงที่สุด

ผู้เขียน papay ชมแล้ว
ครั้ง โพสครั้งแรก แก้ไขล่าสุด

สารบัญ

รื้อฟื้นความทรงจำ

ณ บ้านสิตรากรณ์ กรุงเทพฯ

กรี๊ดดดดดดดด!!!!!!!!คุณพ่อจะทำยังงี้ไม่ได้นะค่ะพิชไม่ยอมเด็ดขาดเป็นตายร้ายดียังไงพิชก็ไม่ไป

แต่แกต้องไป!!!!!นี่คือคำสั่งนะยัยพิชที่นั้นพี่สายลมจะช่วยสอนงานให้แก แกจะได้เป็นผู้ใหญ่ที่ดีและกลับมาบริหารกิจการของชั้นอย่างมีประสิทธิภาพเพราะชั้นไม่อยากเห็นมันเจ๊งไม่เป็นท่าเพราะความไม่เอาใหนและก็ไม่ได้เรื่องของแกและถ้าแกขัดขืนคำสั่งชั้นล่ะก็นะชั้นจะยกมรดกให้การกุศลทั้งหมดเลยคอยดู

นายพลพัฒธนาผู้เป็นนายใหญ่ของบ้านเอ่ยกับพุดพิชชาบุตรสาวคนเดี่ยวอย่างโมโหและบุตรสาวคนเดียวอย่างพุดพิชชาเธอก็โมโหผู้เป็นบิดามากเช่นกันแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะเธอรู้ดีว่าบิดาของเธอเป็นคนพูดจริงทำจริงและถ้าหากเธอขัดขืนคำสั่งครั้งนี้คงไม่วายโดนตัดออกจากกองมรดกจริงๆเป็นแน่แท้

ว่ายังไงแกจะไปรึไม่ไป ‘…’

ปะ..ไปก็ได้ค่ะ “…”

แม้จะตอบไปด้วยความกลัวที่บิดาขู่เธอเรื่องมรดกแต่นั้นก็ไม่ทำให้พุดพิชชากลัวเท่าการที่ไปเจอนายหมูตุ๊ต๊ะที่หน้ากลัวและน่าเกียจนั้นเธอยังจำได้ดีเมื่อครั้งเป็นเด็กที่บิดาของเธอพาเธอไปเที่ยวสวนของเพื่อนและวันนั้นเองที่เธอได้เจอกับนายหมุตุ๊ต๊ะผู้เป็นลูกชายเพื่อนของบิดาเธอยังจำได้ดีว่านายนั้นแอบชอบเธอและตามตื้อเธอเพื่อให้มาเป็นเจ้าสาวของเขาในอนาคตแถมขโมยจูบแรกของเธอไปอย่างหน้าตาเฉยและนั้นทำให้เธอฝังใจเกลียดนายหมูตุ๊ต๊ะและไม่คิดที่จะอยากกลับไปที่ไร่นั้นอีกเลยแต่มาวันนี้บิดาของเธอกลับมาบังคับแกมข่มเข็ญเธอให้กลับไปที่นั้นและเจอนายหมูตุ๊ต๊ะและต้องไปเรียนรู้งานจากนายนั้นอีกมันทำให้เธอแทบไม่อยากจะคิดถึงชะตากรรมของตัวเองเลยจริงๆ

นี่คุณหนูจะไปจริงๆหรือค่ะ

อุไรแม่บ้านเก่าแก่ของบ้านถามคุณหนูของตนด้วยความห่วงใยเพราะเธอรู้ดีว่าวันนั้นที่คุณหนูของเธอกลับมาจากไร่นั้นคุณสายลมก็เป็นบุคคลที่คุณหนูของเธอตั้งปณิธานว่าจะเกลียดไปตลอดชีวิต

จริงสิอุไร อุไรคอยดูนะชั้นจะทำให้คุณพ่อเห็นว่าชั้นหน่ะไม่จำเป็นต้องเรียนรู้งานจากนายนั้นตั้ง3เดือนอย่างที่คุณพ่อตั้งไว้หรอก

พุดพิชชาบอกด้วยสีหน้ามุ่งมั่นเธอจะต้องทำให้ผู้เป็นบิดาเห็นให้ได้ว่าคนอย่างเธอเก่งมากพอที่จะไม่ต้องไปเรียนรู้งานจากใคร

ฟากนึง ณ ไร่รุ้งตะวัน จ.เชียงใหม่

เอ่อหรอว่ะเออดีฉันจะบอกเจ้าลมและจัดเตรียมที่ทางให้ดีที่สุดแกไม่ต้องห่วงนะวางใจได้

พ่อครับคุยกับใครหรอครับ

เอ่อๆไอ้พัฒแค่นี้ก่อนนะเดี๋ยวชั้นโทรไปใหม่

อาพัฒหรอคับพ่อท่านโทรมามีอะไรหรอคับ

สายลมถามผู้เป็นพ่ออย่างใคร่รู้เพราะนานมากแล้วที่นายพลพัฒธนาเพื่อนสนิทของบิดาไม่ได้โทรมาถ้าไม่มีเรื่องจำเป็นจริงๆ

เอ่อคือลมพ่อมีอะไรขอร้องแกหน่อยแต่แกต้องสัญญาก่อนนะว่าแกจะไม่ปฏิเสธพ่อ

อะไรหรอคับพ่อพูดยังงี้ยิ่งทำให้ผมอยากรู้เล่าเลยได้มัยคับ

สายลมมองหน้าผู้เป็นพ่อด้วยสีหน้างงงวยเพราะไม่ว่าเมื่อไรก็ตามที่พ่อของเขาขอร้องแบบและทำสีหน้าจิงจังขนาดนี้แสดงว่าเรื่องนั้นต้องเป็นเรื่องที่สำคัญมาก

………… -…-

อ่า!!!ได้คับพ่อผมจะไม่ปฏิเสธพ่อ

ดีมากไอ้ลูกชาย คืองี้นะพอดีไอ้พัฒมันอยากจะฝากให้แกดูแลและสอนงานให้กับหนูพิชลูกสาวคนเดียวของมันหน่อยหน่ะ แค่3เดือนเอง

ห๊ะ!!!!ไม่ครับผมไม่รับ ผมยังจำหน้ายัยนั้นได้ฝังใจ ดูถูกคนอื่น เอาแต่ใจตัวเอง และก็ชอบกรี๊ดโวยวายหน้าลำคาญผมจะไม่มีวันทนกับคนแบบนั้นแน่นอน

สายสมปฎิเสธด้วยสีหน้าจริงจัง เขายังจำได้ดีว่าครั้งแรกที่ยัยนั้นมาที่นี่เขาตกหลุมรักเธอทันทีเขาขอให้เธอมาเป็นเจ้าสาวของเขาและจูบเธอแต่เด็กนั้นกลับมองเขาด้วยสายตาที่รังเกียจแถมยังกรี๊ดโวยวายและด่าเขาต่อหน้าเพื่อนของเขาจนเขาอับอายหนักมาก

สายลมคิดถึงเรื่องเก่าด้วยสีหน้ายี้แค่เขาคิดว่าจะได้เจอยัยเด็กเอาแต่ใจนั้นอีกเขาก็ขนลุกแล้ว

แต่แกต้องทำ…นี่ไม่ใช่คำขอร้องหรือบอกเล่าแต่นี่คือคำสั่งโว๊ยยยย!!!!

พ่อเลี้ยงตะวันพูดกับผู้เป็นลูกชายด้วยหน้าตาจริงจังบ่งบอกถึงความเด็ดขาด

โถ่!!!!!พ่อนี่พ่อเหมือนกำลังจะไล่ให้ผมไปลงนรกยังไงยังงั้นเลยนะครับ

เอาน่า!!!!!มันอาจจะไม่ได้เลวร้ายอย่างที่แกคิดก็ได้หนูพิชนี่เขาโตแล้วนิสัยก็อาจจะเปลี่ยนไปแล้วก็ได้นะและอีกอย่างแกก็สัญญาไว้กับพ่อแล้วเมื่อกี้ว่าจะไม่ปฎิเสธ

เฮ้อ!!!ก็ได้ครับผมทำก็ได้ถ้าไม่มีอะไรแล้วผมเข้าไร่ก่อนนะครับ

สายลมขับรถออกด้วยความรู้สึกที่กังวลนี่เขาจะต้องเจอยัยนั้นอีกจริงๆหรอแล้วนี่ถ้ายัยนั้นรังเกียจเขาเหมือนเมื่อก่อนล่ะจะทำยังไงและถ้านิสัยของงยัยนั้นไม่ได้เปลี่ยนไปตามเวลาเลยล่ะเขาจะต้องทำยังไงและต้องรับมือยังไงดีเนี่ยโอ้ยแค่คิดก็ปวดหัวแล้ว

หมายเหตุ งานเขียนชิ้นนี้ ได้รับการคุ้มครองสิทธิตามพระราชบัญญัติคุ้มครองสิทธิทางปัญญา โดยลิขสิทธิเป็นของผู้เขียน ที่ให้เกียรตินำเผยแพร่ผ่าน วิชาการ.คอม เรามีความยินดีและอนุญาตให้ทำซ้ำหรือเผยแพร่ต่อเพื่อประโยชน์ทางการศึกษาเท่านั้น กรุณาให้เกียรติผู้เขียน โดยอ้างชื่อผู้เขียนและ วิชาการ.คอม (www.vcharkarn.com) ทุกครั้งที่ทำการเผยแพร่ต่อ ห้ามนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อในสื่อที่เอื้อประโยชน์ทางธุรกิจก่อนได้รับอนุญาต ขอขอบคุณที่ร่วมกันช่วยสร้างให้สังคมไทยเป็นสังคมแห่งปัญญา