เรื่องที่เกิดขึ้นในเรื่องนี้เป็นเรื่องแต่งครับ ไม่ได้มาจากเรื่องจริง ก่อนอ่านกรุณาคิดว่า "เพื่อความบันเทิงๆ" พร้อมแล้วมาอ่านกันเลย

เด็กสาววัยมัธยมปลายคนหนึ่งเดินกลับบ้านผ่านซอยเปลี่ยวๆในกลางดึก ใช่ว่าเธอจะอยากเดินมาทางนี้เท่าไรหรอก แต่เพราะว่าวันนี้เธอต้องทำกิจกรรมอะไรหลายๆอย่างในโรงเรียนจนต้องกลับในเวลากลางค่ำกลางคืน หากจะนั่งรถโดยสารกลับคงไม่ได้เพราะเงินถูกใช้หมดแล้ว ผู้ปกครองเธอก็ไม่ได้มีเงินขนาดซื้อรถส่วนตัวมารับส่งเธอได้ เธอจึงจำใจเดินกลับทั้งที่ออกจะเสี่ยง

เธอไม่อยากเดินอย่างนี้เลย เพราะหนังสือพิมพ์ก็ลงข่าวผู้ร้ายโรคจิตชอบทำมิดีมิร้ายกะสาวๆมีเยอะแยะ แถมคดีก็เกิดในตำบลของเธอบ่อยมากซะด้วย ถึงแธอไม่ได้แต่งตัวแหกกฎร.ร. ไม่ได้ดูยั่วยวนใคร แต่ว่ารูปร่างหน้าตาของเธอก็อยู่ในเกณฑ์ไม่เลวเลยทีเดียว

เธอรู้สึกไม่ดี เหมือนมีใครตามมาตั้งแต่เมื่อครู่นี้แล้ว เธอเดินเร็วขึ้นแต่ก็ยังรู้สึกไม่ดีอยู่ดี เธออาจระแวงไปเองก็ได้ แต่ว่าหากถึงบ้านเร็ว เธอก็ยิ่งปลอดภัย เธอจึงเร่งฝีเท้าขึ้นอีก แต่ดูเหมือนสิ่งที่ตามจะกระชั้นเข้ามาเรื่อยๆ ในที่สุดเธอก็ตัดสินใจหันหลังกลับไปเผชิญหน้ากับมัน ลมพัดกระโชกขึ้นราวกับพายุฝนกำลังจะมา และเธอก็ได้เห็นใบหน้านั้น มันเป็นใบหน้าที่เธอเคยเห็น เห็นมันในหนังสือพิมพ์ตอนเช้า หน้าของผู้ต้องหาปล้นฆ่า+อนาจารที่หลบหนีการจับกุมอยู่

และบัดนี้ มันอยู่ตรงหน้าเธอ

เสียงฟ้าคำรามดังขึ้นและฟ้าแลบส่องสว่างทำให้เธอได้เห็นมันอย่างชัดเจนอีกครั้ง หน้ามันดูชั่วร้ายสมกับเป็นผู้ร้ายที่ก่อคดีมาหลายสิบคดี แต่ก็รอดจากตำรวจได้ทุกหน แต่แววตาของมันกลับดูประหลาด ดูเหมือนมีความกังวลอะไรและความเศร้าสร้อยซ่อนอยู่

แต่รายละเอียดเหล่านั้น ดูจะไม่สำคัญเท่า มันมาอยู่ตรงนี้ ตรงหน้าเธอได้ยังไง และมันจะทำอะไรกับเธอเป็นอันดับต่อไป ขาของเธอสั่นระริกเกินจะวิ่งหนี แต่ก็พอที่จะพูดอะไรออกมาได้ พอที่จะร้องขอความช่วยเหลือ ก่อนที่มือของมันจะหยิบอะไรออกมา

"ช่วยด้วยยยยยยย"

เธอกรีดร้องอย่างสิ้นหวัง เปล่าประโยชน์ที่จะดิ้นรนกับชายที่ตัวใหญ่กว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่ลึกๆแล้ว เธอก็หวังให้ใคร ใครสักคนมาช่วย แต่ว่าซอยเปลี่ยวๆนี้จะมีใครล่ะ เธฮหลับตาอย่างสิ้นหวัง

แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอลืมตาและพบ อะไรบางอย่างพุ่งเข้าระหว่างเธอกับเจ้าผู้ร้าย ทั้งสองต่อสู้กันพัลวัน ผู้ร้ายถูกตบกระเด็นไปด้วยมือของเจ้าสิ่งลึกลับ แต่มันชักอาวุธปืนของมันออกมาแล้วยิงออกไป

"ปัง ปัง" เสียงปืนสองนัดดังขึ้น สิ่งประหลาดชะงัก มีของเหลวอุ่นๆไหลจากท้อง แต่ว่าดูสิ่งประหลาดจะไม่เป็นอะไรมาก เจ้าสิ่งนั้นควักกระสุนปืนออกมาจากท้อง แล้วปามันกลับไปที่ขาของเจ้าผู้ร้าย ผู้ร้ายล้มลง เพราะถูกกระสุนของตนเอง สิ่งประหาดเดินเข้ามาหาเธอ ดวงตาสีแดงเป็นประกายของมันดูไม่เหมือนสัตว์ร้าย รวมถึงท่าทางทั้งหมด มันดูเหมือนกับมนุษย์มาก แววตาของมันดูอ่อนโยนและจ้องมามาที่เธอ รูปร่างมันเหมือนคนผู้ชาย สูงราว 170-180ซม. มันมองเธอครู่หนึ่ง เธอรู้สึกคุ้นเคยอย่างประหลาดเลยเอื้อมมือไป แต่ว่าเจ้าสิ่งนั้นก็หายไปแล้ว

เธอเดินอย่างเร่งรีบจนถึงบ้าน ครุ่นคิดถึงอะไรประหลาดๆที่พบมาในวันนี้ เธอรีบอาบน้ำเข้านอนโดยที่แทบไม่สนใจพ่อแม่เลยด้วยซ้ำ

"เป็นอะไรหรือเปล่า ลูก"  แม่เธอถาม

"ไม่มีอะไรค่ะ" เธอกล่าว "เฟิร์นไม่เป็นไร"

เฟิร์น(เขียนมาตั้งนานเพิ่งบอกชื่อ)นอนหลับพลาง คิดเรื่องเจ้านั่นไปพลาง มันเป็นอะไรกัน

.......................

เมนท์ให้ด้วย โปรดชมตอนต่อไป