gurujigsaw (พริษฐ์ อุยยานนวาระ)

ฟังซิ?
“ฮือ....ฮือ.....ฮือ.....ฮือ..................”
เสียงสะอื้นจากการร้องไห้ คือเป็นเสียงแรกที่ผมได้ยินจากเพื่อนคนแรกของผม
..............................................................................................................................................
ทั้งสีหน้า ทั้งการขยับคอขึ้นลง ทั้งเสียงสะอื้น อีกทั้งสองมือที่คอยเช็ดน้ำตาหยดแล้วหยดเหล่า มือข้างหนึ่งปาดน้ำที่ไหลย้อยจากจมูก
ทั้งเสียงร้องที่ทั่วทั้งบ้านมีแต่เขาคนเดียวละมั่งที่ได้ยินมัน
ความเหงา....มันช่างเงียบ....ขนาดนั้นเลยเหรอ
ทั้งที่ตัวผมพึ่งจะมีเพื่อนคนแรกก็ยังไม่เคยมีความรู้สึกอย่างเด็กหนุ่มคนนี้มาก่อน
“ เฮ่!...ฉันจะช่วยนายได้รึเปล่า”
ผมตะโกนถาม
เขากลับร้องมากยิ่งขึ้น เสียงดังขึ้น สะอื้นยิ่งกว่าเดิม
ผมไม่รู้.......ผม.ไม่แน่ใจ.....สีหน้าเด็กหนุ่มเหงาสุดๆกว่าตะกี้ นี้อีก
.........มันเกิดอะไรขึ้นกับนาย!.........
ทันใดนั้น!เด็กหนุ่มจับตัวผมขึ้นมา เขาพยายามสื่อสารบางอย่างกับผม
“......ตัวผม! ตัวผม! .....โอ๋ย!........เข้าใจแล้ว...””
“.......รู้คำตอบแล้วละ......ตัวผมถูกสร้างขึ้นมาทำไม....”””””””
“.......เพื่อภารกิจนี้ ผมจะต้องทำให้สำเร็จให้ได้ .......””””””””””
.........................................................................................................................................
“....ไม่ว่าจะต้องใช้เวลานานเท่าไรไม่ว่าหนทางจะยาวไกลเพียงไหน แม้ต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม สิ่งนั้นสิ่งที่ผมได้รับมา มันเติมพลังใจให้เสมอ....”
อืม......... ...........ณ ห้องห้องหนึ่ง ห้องที่ซึ่งมีหลอดไฟเพียงหลอดเดียว ผมถูกย้ายให้มาพักที่ห้องนี้เป็นการชั่วคราว หลังจากที่ผมเกิดขึ้นมา ก็จำได้ว่าย้ายบ้านมาหลายครั้งแล้ว บ้านหลังก่อนหน้านี้หลังใหญ่กว่าห้องห้องนี้มากๆครับ แต่จะใหญ่เล็กเพียงใดนั่นไม่สำคัญนักหรอก ที่นั้น ที่ที่ผมได้รู้ได้เข้าใจคำตอบ (ของตัวเอง)ว่าผมถูกสร้างขึ้นมา!เพื่ออะไร..................
ถ้ามีความรักความคิดถึง
แล้วจะได้เห็น
“เด็กหนุ่มใส่แวน”

ยังไม่มีงานเขียน

ยังไม่มีงานเขียน

gurujigsaw
(พริษฐ์ อุยยานนวาระ)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 707 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 1 ปี
แบ่งปันความรู้ 5 ครั้ง
ได้รับดาว 145 ดวง

โหวตเพิ่มดาว