เป็นงานวิจัยที่น่าสนใจทีเดียว แต่ไม่น่าจะสรุปเป็นทฤษฎีได้ว่าการแพนหางของตัวผู้ไม่สามารถเรียกความสนใจจากนกยูงตัวเมียเพื่อนำไปสู่การผสมพันธุ์ได้ ในบางครั้งนกยูงในสวนสัตว์ก็มีพฤติกรรมการดำรงชีวิตแตกต่างจากนกยูงในป่าธรรมชาติ ซึ่งจากข้อมูลทางวิชาการที่เกี่ยวกับนกยูงไทยที่มีการเขียนไว้ ส่วนใหญ่จะบอกว่า การรำแพนหางของนกยูงตัวผู้นั้นเป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการการเกี้ยวพาราสีนกยูงตัวเมีย เพื่อให้สนใจและยอมให้ตัวผู้ผสมพันธุ์ด้วย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าการรำแพนหางเป็นพฤติกรรมเพียงอย่างเดียว ที่นกยูงตัวผู้ทำเพื่อดึงดูดนกยูงตัวเมีย ยังคงมีพฤติกรรมอื่นๆร่วมด้วย เช่น การส่งเสียงร้อง เป็นต้น หากงานวิจัยดังกล่าวสรุปไปเสียแล้วว่าการแสดงความสวยงามของหางนกยูงตัวผู้ไม่สามารถทำให้นกยูงตัวเมียตื่นเต้นหรือรู้สึกสนใจได้ และเป็นการบิดเบือนความเชื่อที่มีมายาวนานนั้น คำถามง่ายๆจึงเกิดขึ้นได้ว่า แล้วนกยูงตัวผู้จะมีหางยาวๆสวยๆ วึ่งก็สวยที่สุดในช่วงฤดูผสมพันธุ์ไว้ทำไม (ในเมืองไทยมีงานวิจัยเรื่องเกี่ยวกับพฤติกรรมของนกยูงไทยหลายเรื่องใครสนใจหาข้อมูลได้ที่ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาฯ นะคะ )