ค่ำวันเดียวกันนั้น

หลังจากใช้เวลาทำใจอยู่นานสองนาน…ฉันก็ขอตัวกลับบ้านไปอาบน้ำและขออาสาไปรับเจ้าเด็กเคนนั่นจากโรงเรียนฝึกดนตรีสากลสำหรับเด็ก

ฉันใช้เวลาคิดวกวนอยู่กับเรื่องเดิมๆเกี่ยวกับข่าวร้ายๆที่ฉันได้รับรู้ในเย็นวันนั้นขณะที่นั่งรถกลับไปยังที่โรงพยาบาล

“ยัยพลอย ถึงแล้ว จะลงไม่ลง”            เสียงเปิดประตูรถบวกกับเสียงของเจ้าตะวันทำเอาฉันสะดุ้ง

“อืม รู้แล้วน่า”

“เป็นอะไรน่ะ เห็นเหม่อตั้งแต่ที่บ้านแล้วน่ะ”

“ปะ เปล่า ไม่มีอะไรหรอกจ้า”

“แน่นา เราพี่น้องกัน ไม่เคยมีความลับต่อกัน โอเค๊”          

“แน่นอนอยู่แล้ว ไม่เคยมีความลับต่อกัน”           ฉันฝืนยิ้มพร้อมกับยืนยันถึงคำสัญญาที่เราสองพี่น้องเคยให้ไว้แก่กันว่าจะไม่มีความลับต่อกัน  แต่พี่ขอโทษนะน้องชาย  หากพี่จะบอกว่านี่ไม่ใช่เรื่องแรกที่พี่ปิดไว้เป็นความลับ    แต่ยังมีอีกหลายเรื่องเลยล่ะที่แอบเก็บไว้เพียงคนเดียว...โดยที่ยังไม่ได้บอกแกเลย

เมื่อพวกเราสามคนรวมถึงหลานชายอีตาเชนนั่นที่นั่งเงียบมาตลอดทางเพราะเอาแต่เล่นเกมส์ก็เดินมาถึงหน้าห้องพิเศษของอีตาเชนนั่นที่มีรูปแบบการจัดห้องคล้ายโรงแรม ยิ่งเข้าไปในห้อง ก็ไม่ได้รู้สึกเหมือนอยู่โรงพยาบาลแต่อย่างใด  เพราะเท่าที่ฉันรู้มาคือ โรงพยาบาลได้ร่วมกับองค์การการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย จัดตั้งและพยายามส่งเสริมนโยบายการจัดโปรแกรมการท่องเที่ยวรูปแบบใหม่ เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติที่ต้องการเข้ามาทำการรักษาและพักฟื้นตัวในโรงพยาบาลของไทยด้วยบรรยากาศที่ต่างไปจากโรงพยาบาล นั่นคือ การจัดสร้างให้มีห้องพิเศษที่มีบรรยากาศเหมือนโรงแรม  คนไข้จะเกิดความรู้สึกผ่อนคลายและส่งผลต่อสุขภาพจิตที่ดีจนนำไปสู่การพักฟื้นที่รวดเร็ว  ในการจัดสร้างห้องพิเศษขึ้นมาเพื่อรองรับคนไข้ชาวต่างชาติที่เข้ามาทำการรักษาในห้องพิเศษดังที่ได้กล่าวมาแล้ว อาจรวมไปถึงคนไทยบางกลุ่มที่ค่อนข้างมีอำนาจทางการเงินสูงพอสมควร  ดังเช่นกรณีของคนไข้ที่ชื่อ นาย ณาเชน คนนี้ เป็นต้น

“ว่าไงวะ ไอ้เชน  ชอบล่ะสิท่า...อยู่โรงพยาบาล แต่ห้องหรูยังกะโรงแรม”

“เออว่ะ...งั้นข้าจะติดใจ ขอพักต่อที่นี่หรอไงฟระ”

“ฮ่าๆๆๆ ไอ้นี่ พิลึกคน อยูโรงแรมดีๆไม่ชอบ ชอบมาอยู่โรงบาล”

“เออ มันก็ไม่ต่างกันหรอกน่ะ เผลอๆห้องนี้หรูกว่าโรงแรมบางที่ซะอีกว่ะ”

“แล้วแก จะขอพักต่ออีกซักกี่วันวะ”

“ไม่รู้ว่ะ  ข้าต้องรอถามหมอก่อน  แต่ตอนนี้หมอก็ไม่เห็นว่าอะไร สงสัยคงยังไม่มีคนไข้ที่ต้องการจะจองพักห้องนี้ต่อจากข้าล่ะมั้ง หมอเลยอนุญาตให้เช่าต่อ”

ถ้ายังไม่มีคนไข้คนไหนต้องการมาพักต่อจากนายเหมือนที่นายพูดก็คงจะดี  แต่นี่นายคงไม่รู้ตัวเลยสินะ ว่าสาเหตุที่นายต้องพักอยู่ที่นี่ต่อเป็นเพราะอะไร   ถึงนายไม่ขอ  ยังไงหมอก็ต้องให้นายอยู่ที่นี่เหมือนกัน

“แก กินอะไรรึยังวะไอ้เชน”

“ยังว่ะ  ยังไม่ได้โทรสั่ง กะว่าจะรอยัยบ๊องนี่ซื้อมาฝาก”

“อ่ะ นี่ไง ยัยพลอยซื้อมาให้แกมั้ง  ใช่มะ ยัยพลอย”            เจ้าตะวันหันมาถาม

“อืมจ๊ะ”

“เออ กินให้อร่อย ข้าต้องกลับล่ะ”

“กลับบ้าน หรือกลับไปหาน้องลูกแก้วของแกวะ”

“ฮ่าๆๆๆ  รู้ได้ไงฟระ สมเป็นเพื่อนรักข้าซะจริงเลยโว๊ย”

“แน่นอนอยู่แล้ว ฮ่าๆ”

“ป่ะ ยัยพลอยกลับบ้านกัน เดี๋ยวตะวันจะส่งพลอยกลับบ้านก่อน แล้วค่อยแวะไปหาลูกแก้วละกัน”

“พลอยไม่ไปอ่ะ พลอยจะนอนที่นี่”

“เฮ้ย ได้ไง รบกวนไอ้เชนมัน”

“ไม่เป็นไร   ไม่รบกวนหรอก   ฉันอนุญาติ”

“เออ งั้นตามใจ ไปก่อนละ เจอกันใหม่ว่ะไอ้เพื่อนยาก”

เจ้าตะวันน้องรักเอี้ยวตัวมาพร้อมกับทำท่าตะเบ๊ะให้ จากนั้นจึงหันหลังกลับตามเดิมและเดินออกจากประตูไป

“เคน   ดึกแล้ว   นอนได้แล้วนะลูก”

“ค๊าบพ่อ”

อืม อีเด็กนี่ บทน้อยดีจังแฮะ...แถมว่านอนสอนง่ายอีกต่างหาก

ในที่สุดเด็กเคนนั่นก็หลับสนิทท่ามกลางบรรยากาศอบอุ่นที่มีเพียงเสียงเพลงคอยขับกล่อมเบาๆ

ป่านนี้ อีตาเชนนั่นคงนอนหลับอยู่บนเตียงไปแล้วละมั้ง   มีแค่ฉันเท่านั้นแหล่ะ ที่ยังไม่สามรถข่มตาให้หลับนอนเหมือนเช่นใครเขาได้    ทั้งที่พยายามพลิกตัวไปมาอยู่บนโซฟาขนาดใหญ่ก็ยังไม่วายที่จะลุกเดินไปเดินมารอบห้อง

ขณะที่เดินไปเดินมา สมองก็พยายามคิดหาทางที่จะใช้เวลาที่เหลืออยู่เพื่อทำให้นายเชนลืมความเจ็บปวดเหล่านั้นและใช้ชีวิตที่มีอยู่ให้มีความสุขให้ได้มากที่สุด

“ยัยบ๊อง เดินไปเดินมาอยู่ได้”

“จะหลับแล้ว ฉันกำลังจะหลับอยู่นี่ไง”

“ตั้งแต่ ฉันปิดไฟ ก็ยังไม่เห็นเธอหยุดเดินซักนิด”

“อืม ฉะ ฉัน ปวดฉี่”

“ฮ่าๆๆๆ ก็ไปเด๊ รึรอให้ฉันอุ้มไป”

อีตาเชนทำเสียงยียวน...พร้อมกับกระโดดลงจากเตียงแล้วอุ้มร่างของฉันตรงไปที่ห้องน้ำ

“ปล่อยๆๆๆ ฉันไม่ได้ปวดฉี่”

“ต้องฉี่  เธอหลอกเพราะเธออายฉัน  เร็ว ฉี่ ...ห้ามอั้น เดี๋ยวฉี่รดโซฟาแล้วเป็นเรื่องแน่”

ฉันต้องจำใจถลก กางเกงลงแล้วนั่งฉี่บนโถ ทั้งที่ไม่ได้ปวดฉี่เลยแม้แต่นิดส์เดียว

แต่เอ๊ะ...อีตาเชนยืนอ้าปากค้างอยู่หน้าประตูห้องน้ำทำไมล่ะเนี่ย

ฉันก้มลงมอง...ว๊ากๆๆๆ        ลืมปิดประตู ว๊ากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ฉันรีบลุกขึ้นพร้อมกับหันหลังหนีด้วยความอายอย่างเหลือหลาย

“ปิดตาเดี๋ยวนี้นะยะ”             ฉันขู่

“อืม ปิดตั้งนานแล้ว... แต่ๆๆๆ เธอๆๆๆ ลืมปิดตูด”

ไอ้คนทะลึ่ง ไอ้คนผีทะเล ฮึ่ย...และแล้วความน่าอายทั้งหมดทั้งมวลที่ฉันก่อไว้ก็มาบดบังความเศร้าที่ฉันมีได้ชั่วขณะ...แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาบ้าง แม้จะมีเรื่องเปิ่นๆเข้ามาแทนที่เพียงชั่วครู่ชั่วยามก็เถอะ