ท่ามกลางหมอกควันบนท้องถนนกลุงโซล........ร่างสูงวิ่งกระหืดกระหอบผ่านฝูงควันและผู้คนมากมาย.....

__________________________________

You have a new messeg.

__________________________________

From. LeeYoon oppa

Time. 06.43 pm

__________________________________

ซึงชอง.....นายรีบมาที่ห้องพี่ด่วนเลยนะ

เพื่อนของพี่.... เอ่อ.....  พี่อยากให้นายไปกับพี่หน่อย

ด่วนเลยนะ อีกอย่างยัยฮโยอึนจะกลับมาจากแคนนาดาแล้ว!!

นายต้องมาหาพี่ด่วนเลยนะ  เพราะยัยนั่นน่ะ

จะถึงสนามบินภายในครึ่งชั่วโมงนี้แล้ว  นายไม่มาอ่ะเราทั้งสองคน

ตายแน่

รีบๆเข้านะ

__________________________________

ผมโบกมือเรียกแท็กซี่ก่อนจะมุ่งไปที่อพาร์ทเมนท์สีขาวสูงที่ตั้งตระง่านสูงเด่นอยู่แถวย่านเมียงดง

แล้วยัยฮโยอึนจะกลับมาที่นี่เพื่อทำอะไรอีกล่ะ....

ผมส่ายหน้าเบาๆกับปัญหาที่ก่อตัวขึ้นทำให้เขาเครียดได้ภายในไม่ถึงสิบนาที

ผมยื่นเงินให้กับพนักงานขับรถแท็กซี่ก่อนจะวิ่งตรงเข้าไปที่ลิฟก่อนจะกดชั้นที่ 42

จะอยู่ทำไมชั้นที่มันสูงๆนะ...เวลายิ่งไม่รอใครอยู่ด้วย.....ให้ตายสิ

ติ๊ง~~~

เสียงลิฟดังขึ้นเป็นสัญญาณเพื่อแสดงว่าตัวผมขึ้นถึงชั้น 42 ของอพาร์ทเมนท์แล้ว

ผมวิ่งตรงไปตามทางเดินจนถึงห้อง 4214

ผมกดกริ๊งเล็กๆที่อยู่หน้าห้องไม่นานประตูก็เปิดขึ้น.....

“มาแล้วซินะ.....เข้ามาข้างในเหอะ.....”

พี่ลียูนดึงตัวผมเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็วก่อนจะปิดประตูลง....

“ซึงชอง......เพื่อนของเพื่อนของพี่เค้าเอ่อ....ช่างมัน.....สรุปว่าพี่ต้องไปนะ.....ยัยฮโยอึนจะกลับมา....และยัยนั่นก็สืบเจอที่นี่ซะแล้ว.......เพื่อนพี่โทรมาบอกเมื่อกี๊นี้เอง......นายต้องอยู่ที่นี่ก่อน....นายบอกยัยนั่นไปซะว่านายอยู่ที่นี่....และพี่ย้ายไปที่อื่นแล้ว  พี่หวังว่านายคงเข้าใจที่พี่พูดนะ.....”

“เอ่อ.....ครับ...”

“ดี.....พี่ขอโทษนะที่รบกวนนาย....แต่พี่ต้องไปจริงๆ.....ฝากด้วยนะ....”

“ครับ....”

“พี่ไปล่ะ....ขอบใจนายอีกทีนะ......”

“ไม่เป็นไรครับ.....”

กรึก!!~!!

เสียงประตูปิดดังขึ้น.....มีเพียงร่างสูงที่ยืนอยู่เดียวดาย......

“เฮ้อออ!!~!!”

ร่างสูงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เบาๆก่อนจะหลับตาลง......

กรี๊งงงงง~~~ กริ๊งงงงงงงง~~~~~~~~ !!

ร่างสูงสะดุ้งโหยงเมื่อรู้สึกได้ถึงเสียงที่ดังลั่นออกมา.....ใครมาอีกล่ะ...

ซึงชองเดินไปเปิดประตูก่อนที่ร่างบางเบาจะกระโจนเข้ามากอดเขา.......

“ลียูน....รู้มั้ยฮโยคิดถึงมากเลยนะ.....”

“เอ่อ...ขอโทษครับ......ผมไม่ใช่พี่ลียูน...”

ร่างบางผละตัวออกจากผู้ที่เธอสวมกอดทันที......

“ขอโทษทีนะ....”

“ไม่เป็นไร.....ว่าแต่มาที่นี่....มีอะไร”

ร่างสูงถามขึ้นด้วยน้ำเสียงน่ารำคาญ.......

การที่ต้องแสดงละครหลอกตัวเองและหลอกเธอแบบนี้มันก็เจ็บเหมือนกันนะ....

แล้ว.....ทำไม.....ยังกลับมา......ให้ฉันเจ็บปวดใจอีกเหรอ......

“เปล่าหรอก.....แล้วลียูนอยู่มั้ย....”

“พี่ลียูนไม่ได้อยู่ที่นี่....เค้าย้ายออกไปนานมากแล้วล่ะ.....ฉันอยู่ที่นี่คนเดียวน่ะ....”

“ซึงชอง....พี่ลียูนพักอยู่ที่ไหน.....นายรู้รึเปล่า.....”

“ไม่รู้นะ.....ฉันไม่ได้ติดต่อกับพี่ลียูนสี่ห้าเดือนแล้วล่ะ....”

“เฮ้อออ!!~!! แล้วฉันจะไปอยู่ที่ไหนเนี่ย....ซึงชอง....”

“หืม..”

“ฉันขอพักอยู่กับนายก่อนได้มั้ย.....”

“อืม.....ห๊ะ ว่าไงนะ!”

“ฉันแค่บอกว่าขอพักอยู่กับนายสักสองสามวันได้มั้ย.......พอดีฉันหาที่พักไม่ได้อ่ะ.....โรงแรมเต็มหมดเลย....”

“..........”

“นะๆ......น้า T^T”

“ฉันขอเวลาคิดแปปนึงได้มั้ย......”

“กี่นาทีล่ะ.....”

โครกกกก!!~

เสียงร้องดังขึ้นมาท่ามกลางสายตาของทั้งสอง  สายตาของร่างบางเริ่มมองต่ำลงเรื่อยๆ....

“.......หิวแล้วล่ะสิ.....”

“ก็นิดหน่อยอ่ะ.....ที่จริง......ฉันไม่ได้กินข้าวมาสองวันติดต่อกันแล้ว....เหอๆๆ”

“เอาเป็นว่าไปกินข้าวกันก่อนแล้วกัน.....”

“เย้ นายใจดีที่สุดเล้ยยยย!!~!! ^^”

เฮ้ออ~~!! ผมใจอ่อนกับเธออีกแล้วเหรอเนี่ย.....

อย่างน้อยก็มีเวลาคิดมากกว่าอยู่ที่นี่..... ขืนอยู่ที่นี่ต่อแล้วฮโยจี้ผมๆจะเอาเวลาไหนไปปรึกษาพี่ลียูน....

“ไปตอนนี้เลยดีกว่า....ฉันไม่อยากเห็นเธอเป็นศพหิวตายอยู่หน้าห้องฉัน....”

“แหมๆ....แต่ช่างเหอะ.....ไปเดี๋ยวนี้แหละ.....หิวแทบตายแล้ว...”

“อืม......จะไปกินที่ไหนล่ะ....”

“ที่ไหนก็ได้.....แล้วแต่เจ้าถิ่น......”

“อืม......”

ร่างสูงเดินนำร่างบางลงจาอกพาร์ทเมนท์ลงไปที่รถสปอร์ตสีเทาที่จอดอยู่ในโรงรถ.....

เมื่อรถเคลื่อนตัวออกมาถึงร้านอาหารญี่ปุ่นและอาหารเกาหลีชื่อดัง.....

“โอ้โห.....ฝันมานานแล้วว่าจะมากินร้านนี้......เคยเห็นผ่านๆ......เค้าเลื่องลือมาเลยนะว่าร้านนี้น่ะอาหารอร่อยมา”

“ก็แน่สิ.....ฉันน่ะลูกค้าประจำเลยนะ....”

“ฮ้า~~ฮาจิ *ชีจัก......ชื่อสร้างสรรค์ดีจัง....”

“อื้ม....ใช่......คำว่า ฮาจิ เป็นภาษาญี่ปุ่นน่ะ....แปลว่าดอกไม้ยังไงล่ะ....ฮ่าๆๆๆ เค้าเอาสองภาษามารวมกัน”

“นายนี่รู้เยอะจริงๆเลยนะ..... ภาษาญี่ปุ่นเนี่ย.....นายรู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ.....”

“.............”

มีแต่ความเงียบเท่านั้นที่ตอบคำถามของร่างบาง....

“เอ่อ........ฉันขอโทษที....”

“ไม่เป็นไรหรอก......”

ร่างสูงเปิดประตูรถออกก่อนจะก้าวเข้าไปที่ประตูร้านอาหารโดยไม่หันกลับมามองหญิงสาวที่เดินตามแทบจะไม่ทัน.....

เผลอตัวอีกแล้วฉัน......ดันไปตอกย้ำความรู้สึกลึกที่สุดของเขาซะแล้วสิ........เค้าจะโกรธเรารึเปล่านะ...

“ซึงชอง!!ฉันขอโทษจริงๆนะ....คือฉันไม่ได้ตั้ง....”

“ช่างมัน ลืมมันซะเถอะ บอกว่าไม่เป็นไรไง!!”

ซึงชองตะโกนใส่ฉันด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่ค่อยสนใจอะไร.....แต่สายตาและน้ำเสียงของเขาไม่สามารถปกปิดความเจ็บปวดจากฉันได้หรอกนะ......

*********************************************************************************************************

**ชีจัก ในภาษาเกาหลีแปลว่า เริ่มต้น จ้า  ง่ายๆก็คือ ปามานว่า ฤดูใบไม้ผลิกำลังเริ่มต้นนั่นเอง**

หวัดดีอีกเช่นเคยค๊า หลังจากมิได้เล่นเน็คหลายวัน...เนื่องจากลืมไปจ่ายค่าโทสับ  เอิ้กๆๆๆๆๆ

หลังจากวันพฤหัสบดีที่ยูกลับมาบ้านแร้วก็ดี๊ด๊ามากมาย...พอดีวันนั้นมีคนเกาหลี[ชาวคริสเตียน]ไปแสดงที่โรงเรียน

เลยเข้าไปคุยซะ  ฮ่าๆๆๆ พอเค้ารู้ว่ายูพอพูดภาษาเกาหลีได้ก็เข้ามารุมกันเรยทีเดียว...สรุปคุยนานจนเกือบโดดเรียนอย่างมิได้ตั้งใจ ฮ่าๆๆๆ ดีที่ครูเข้าช้า  เอิ้กๆๆๆๆๆ

ยูจะไม่อัพ จนกว่าคอมเม้นจะถึง 20 คอมเม้น

ไม่ใจร้ายค่ะ  แค่ 20 คอมเม้น

ถ้าอ่านแล้วเม้นถึงแน่นอน  ถ้าไม่ถึงก็ไม่อัพ เหอๆๆๆๆ

คอมเม้น 1 คน นับ 1 เม้น 1 คน คอมเม้นหลายๆครั้ง กฌนับหนึ่ง นะคะ

ขอให้มีความสุขกับนิยายของยูค่ะ ^^