นิยายเรื่องนี้ไม่ใช่นิยายน้ำเน่า นิยายเศร้า หรือว่า นิยายรักสไตล์เกาหลีนะคะ...

แต่จะเป็นแบบฉบับของยูเอง  คิดว่าพล็อตเรื่องคงจะไม่ไปซ้ำกับใครนะคะ  ไม่ได้ลอกเลียนแบบใครมาแน่นอนค่ะ  แต่ปกติจะมีคนลอกพล็อตของยูซะมากกว่า  เคยเจอมาแล้วในเด็กดีนะคะ...

สำหรับตอนนี้ก็จะเป็นตอนแรกของเรื่องนะคะ  ส่วนชื่อ และ สถานที่จะเป็นของเกาหลีทั้งหมด  แต่ไม่ใช่นิยายสไตล์เกาหลีแน่นอนค่ะ   อาจจะอัพต่อเนื่องบ้างไม่ต่อเนื่องบ้างนะคะ  เพราะยูกำลังยุ่งอยู่กับบ้านใหม่[sujuhouse]อยู่  แฟนคลับเอสเจในวิชาการถ้าอยากจาแวะเข้าไปก็บอกกันได้นะคะ เดี๋ยวโพสลิงค์ให้  แต่ว่าบ้านยังมะเสร็จสมบูรณ์เท่าไหร่   ส่วนเรื่องคอนเอสเจ ทางทรูบอกว่าจะขายบัตรวันที่ 25 นี้แล้วนะคะ T^T   เก็บตังค์ไม่ทัน  กลัวบัตรหมดก่อน  คงได้กู้ยืมป๊าก่อน...เหอะๆๆๆ

เอาเป็นว่าเริ่มเข้าสู่จุดเริ่มต้นได้เลยค่ะ.....

_______________________________________________________________________

ท่ามกลางกลุ่มผู้คนที่ล้อมรอบกันและกันเป็นกลุ่มใหญ่ๆที่หน้าโรงเรียน นึลพารัล โรงเรียนมัธยมแห่งแห่งหนึ่งในเมืองอินชอน

          "หึ....เธอคิดว่าคนอย่างฉันจะส่งโน๊ตบอกรักหวานซึ้งไปให้เธอรึไงห๊ะ ยัยอ้วน! รูปร่างก็ไม่ดี แถมยังหน้าตาอัปลักษณ์อีก.... เธอคิดว่าฉันตาบอดรึไงกัน!! อย่าสร้างเรื่องงี่เง่าแบบนี้ขึ้นมาอีกนะ!!  ฉันเกลียดผู้หญิงไร้สมอง "

          "ก็....ก็ฉันแค่..ฮึ...ฉันเห็นโน๊ตสีชมพูในล็อกเกอร์ของฉัน....แล้วในนั้นมันบอกว่านายส่งมา..."

          "แล้วเธอก็คิดว่าฉันเป็นคนส่งจริงๆงั้นเหรอ...บ้านเธอน่ะไม่มีกระจกรึไงกัน!! คิดว่าหน้าอย่างฉันจะไปหลงรักคนอย่างเธอเหรอ!"

          "แล้วใครจะไปรู้ว่าคนงี่เง่าอย่างนายจะคิดแบบนี้ แค่ฉันอยากจะให้โอกาสกับตัวเองหน่อยไม่ได้รึไง!"

          "เธอก็น่าจะดูความเป็นไปได้หน่อยแล้วกันนะ!! หัดเจียมตัวซะบ้าง..."

          "นี่น่ะเหรอ หนุ่มป๊อบอันดับที่ 7 ของโรงเรียนนึลพารัล  นี่แค่อันดับที่ 7 นี่มันยังคิดว่าตัวเองเลิศเลอได้ขนาดนี้... นายน่ะหล่ออันดับท้ายๆยังจะมาหยิ่งอีกเหรอ!!"

          "ยัย....ยัย...ฮึ่ย!!  อย่าให้ฉันเห็นเธอมาเป็นตัวรกหูรกตาของฉันอีกนะ!! เธอนะมันขวางโลก!!"

          "นายมันดีเลิศเลอมากรึไง!! ทุกๆวันนอกจากทำตัวหยิ่งแล้วเนี่ยนายช่วยทำประโยชน์อะไรให้โลกบ้าง!!"

หญิงสาวร่างท้วมตะคอกด้วยความโมโห  ที่แก้มของเธอยังมีคราบน้ำตาที่ยังไม่แห้งสนิทติดอยู่...

          "พอเหอะน่ายองวุค....นายน่ะโมโหมากเกินไปแล้วนะ.... แค่ยัยนี่เดินเข้ามาจับมือนายแล้วบอกความรู้สึกดีๆที่เค้ามีให้นายก็แค่นั้นเอง... นายควรจะดีใจที่มีคนปลื้มนายนะ"

          "ฮึ่ย!! คราวหน้าคราวหลังเธอก็ควรจะหัดดูหน้าฉันซะบ้าง บางทีหน้าฉันอาจจะไม่เย็นชาขนาดที่มันจะไม่แสดงความรู้สึกออกมาหรอกนะ...ดูไม่รู้หรือไงว่าฉันกำลังโมโหอยู่น่ะ.."

         "ฮึก..ฮึ...ฉะ..ฉันขอโทษ"

หญิงร่างท้วมคนนั้นเริ่มร้องไห้ขึ้นมาอีกครั้ง.....

                                      ..........ฉันผิดมากนักเหรอ......

หญิงสาวอีกคนที่เดินผ่าท่ามกลางผู้คนมากมาย...เมื่อมาถึงตัวของเพื่อนสาวเธอก็เอ่ยปากถามขึ้นทันที....

          "อะไรกัน...นี่เกิดอะไรขึ้นเนี่ย...เยมิ เธอเป็นอะไร!!"

          "เปล่าๆ ไม่มีอะไรหรอกจิอึน....ช่างมันเถอะ..."

          "นี่!! นายรังแกเพื่อนฉันเหรอ "

หญิงสาวที่เพิ่งเข้ามาถึงตัวเหตุได้ไม่นานเริ่มหาต้นตอการร้องไห้ของเพื่อน....

           อัน ยองวุค.... นายนี่ดูหงุดหงิดอะไรหนักหนา...?

          โจ ฮยอนจิน... นายทำไมมองเพื่อนฉันด้วยความสงสารขนาดนั้นล่ะ...??

          "ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย!!"

          "ไปจากตรงนี้เหอะ!! จิอึน  ฉันไม่อยากจะอยู่แล้ว!!"

          "เดี๋ยวๆๆ ตกลงมันเกิดอะไรขึ้นเหรอเยมิ..."

          "อย่าถามได้มั้ย "

          ".....โอเค...ก็ได้....."

จิอึนทำสีหน้าระอา.....แต่ในดวงตาคู่ใสของเธอก็ยังแฝงความสงสัยและความอยากรู้ของเธออยู่....

........ณ ร้าน Little Korea

          "ทำไมเธอถึงได้ร้องไห้หนักขนาดนี้ล่ะเยมิ..."

          "บอกแล้วไงว่าอย่า...อย่าถาม...ฮือ..."

          "เอาน่า.....แกน่าจะระบายกับฉันหน่อยนะ...อย่าเก็บปัญหาไว้คนเดียว...ฉันเป็นเพื่อนแกนะ"

          "มันน่าเศร้าเกินกว่าที่จะเล่า.....ฮือ~"

          "เฮ้ออ!~!! จนได้นะแก...โดนใครแกล้งอีกล่ะเนี่ย.."

เยมิที่นั่งก้มหน้าอยู่....เงยหน้าขึ้นมาเล่าเรื่องอย่างทุกข์ใจ....

          "มีคนแกล้งฉัน...ใครซักคน....ฉันไม่รู้นะว่าเค้าเป็นใคร.... แต่เค้าได้ส่งโน๊ตสีชมพูมา...ไว้ที่ล็อกเกอร์ฉัน... มันเป็นจดหมายรัก... มันเขียนว่า

                     เยมิที่รัก

                                 ตั้งแต่ที่ผมได้รู้จักกับคุณตอนที่คุณเดินชนผมที่โรงอาหาร....

                                 คุณทำข้าวกล่องของผมหก.. ตอนนั้นเป็นตอนที่ผมเพิ่งเข้าโรงเรียนนี้ครั้ง

                                 แรก...  แต่คุณก็ได้เสียสละข้าวกล่องของคุณให้กับผม  ผมอยากจะขอบ

                                 คุณคุณมากนะ...วันนี้ผมอยากให้คุณไปเจอผมที่ประตูที่ 2 ของโรงเรียน

                                 ผมจะรอนะ... แล้วผมก็อยากจุคุยเรื่องของเรา..ผมอยากจะรู้ว่าความรู้สึก

                                 ของผมนั้นจะเป็นจริงรึเปล่า..... แล้วเจอกันครับ...

                                                                                               อัน ยองวุค

          มันฟังดูน้ำเน่าใช่มั้ยล่ะ..... แต่มันก็ทำให้คนอย่าฉันรู้สึกดีขึ้นมาได้....  ฮึก.."

          "ไม่เป็นไรหรอกน่าเยมิ.....แค่นี้ไม่ทำให้เธอตายไปง่ายๆหรอก.. ว่าแต่ทำไมต้องทะเลาะกับนายยองวุคนั้นด้วย"

          "แต่ฉันก็ไปตามนัด....เธอรู้ใช่มั้ยล่ะว่าเกิดอะไร....  ก็อย่างที่เธอเห็น  เข้าหงุดหงิดเป็นไฟ..."

          "ช่างนายงี่เง่านั่นเหอะน่า.....อย่าไปสนกับคำพูดเค้ามากมาย..."

          "ฉันตัดสินใจแล้ว...."

          "ตัดสินใจเลิกคิดเรื่องนายนี่ใช่มั้ย.....นี่สิเพื่อนฉัน^^"

          "เปล่าหรอกจิอึน.....ฉันจะไปจากที่นี่ "

_________________________________________________________________________________

ไม่อัพค่ะ  ยูจะนับคอมเม้น ไม่เม้นไม่อัพ   ไม่ได้เห็นแก่ตัวค่ะ  อย่ามีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น

ปั่นนิยายมันยากนะคะ  ลองทดลองดูว่าจะมีใครเม้นรึป่าว ในวิชาการ  สรุปว่าไม่มี

ถ้าเป็นในเด็กดีก็คงจะเยอะกว่านี้เยอะเลย   ขอบคุณที่ให้ประสบการณ์ค่ะ  ชาวเว็บวิชาการ

ทีแรกถ้าเกิดว่ามีซัก 2 - 3 คอมเม้นท์ก็จะขออีกซัก 5 คอมเม้น

แต่ไม่มี  ไม่อัพถ้าคอมเม้นไม่ถึง 15 ค่ะ

ตอนต่อไปถ้ามีคนเม้นยูจะอัพเลย  คอมเม้นเดียวก็ช่าง  แต่ครั้งนี้ไม่มีเม้น เลยไม่อัพ

ขอบคุณค่ะ