-=[YoHuNg]=- (พัชชา ทองอินทร์)

“แย่จังน้า ฝนตกในวันวาเลนไทน์แบบนี้ เนอะ มินซุง” จุนยองเขย่าแขนผม ผมกำลังมองมียองที่นั่งอยู่หน้าห้อง หลังจากวันนั้นผ่านมา 5 วัน ผมก็ได้แต่มองเธอจากข้างหลัง ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปหา
“มินซุง ทำไมนายไม่สนใจฉันเลยล่ะ ฉันเป็นเพื่อนรักนายนะ” จุนยองโวยวาย ผมมองหน้ามันด้วยความรำคาญ นิสัยมันเหมือนเด็กประถม แต่เพราะงี้แหละผมถึงเลิกคบกับมันไม่ได้(มันเป็นเพื่อนผมมาตั้งแต่ม.1)
“นี่จุนยอง ฉันไม่รู้ว่าเธอกับมินซุงมีความสัมพันธ์กันขนาดไหน แต่ช่วยตั้งใจเรียนหน่อยได้มั้ย” อาจารย์หันมาบ่นจนได้
“คร้าบผม”
“แล้วก็กองชอกโกแลตที่อยู่ข้างโต๊ะน่ะ ช่วยเก็บให้เรียบร้อยหน่อย มินซุงด้วย มันเกะกะทางเดินนะ” ผมมองกองชอคโกแลตที่อยู่ข้างๆโต๊ะผม ไม่รู้ว่าของใคร แต่ผมมาถึงมันก็กองอยู่เต็มโต๊ะเรียนเลย ผมไม่ค่อยชอบของหวานด้วย
“ครับผม อาจารย์ฮะ มินซุงได้มากกว่าผมตั้ง 7 อันแน่ะ ผมแพ้เลยอ่ะ” จุนยองลุกขึ้นแล้วเก็บชอกโกแลตทั้งของผมกับของมันไปกองรวมกันไว้ที่ชั้นหลังห้อง
“แต่ถ้าเธอยังไม่ตั้งใจเรียนครูจะริบมันมาให้หมด กลับมานั่งที่ได้แล้ว” ผมนั่งเหม่อไปจนถึงเวลาเลิกเรียน ฝนหยุดตกแล้ว
“มินซุง ไปโนแรปังกัน ฉลองวาเลนไทน์ไง” จุนยองเข้ากอดคอผม
“ฉันจะกลับบ้าน นายไปเหอะ”
“ไม่เอาหรอก ถ้านายไม่ไป ฉันก็ไม่ไป ชอคโกแลตของนายขอเลยนะ จะเอาไปให้ฮาจิ(หมาที่บ้านจุนยอง)กิน มันคงดีใจน่าดู” พอถึงวันวาเลนไทน์ส่วนใหญ่ชอคโกแลตที่ผมกับจุนยองได้มาก็จะเสร็จเจ้าฮาจิหมด เพราะจุนยองก็ไม่ค่อยชอบชอคโกแลต มันกลัวสิวขึ้น
“อืม เอาสิ ฉันกลับนะ”
“ฉันไปด้วย เฮ้ย พวกเธอทำไรฉันอ่ะ” ผู้หญิงในห้องเข้ามาล้อมจุนยองไว้
“ไอ้บ้าจุนยอง เอาชอคโกแลตของพวกเราคืนมาเลยนะ อุตส่าห์ทำแท้ๆ” ผมรุ้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็เลยรีบหนีออกมา ผมเข้าไปในเมือง มีแต่พวกคู่รักเต็มไปหมด ผมเลยตัดสินใจกลับบ้าน
ผมเดินไปที่ทะเล แล้วก็ต้องแปลกใจ เมื่อเห็นมียองนั่งอยู่ที่โขดหิน ผมรู้สึกว่าตัวเองใจเต้นแรง ตั้งแต่เกิดมาผมไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน ผมตัดสินใจเดินเข้าไปหาเธอ
“มียอง มาทำอะไรที่นี่” เธอดูตกใจที่เห็นผม และเตรียมจะหนี
“เดี๋ยวก่อน เธอมาหาพี่จินซองเหรอ” ผมคิดว่าเธอคงจะเอาชอคโกแลตมาให้พี่จินซองแน่ๆ
“มะ ไม่เกี่ยวกับนาย ฉันไม่อยากเห็นหน้านาย” เธอเดินไป ผมเห็นแต่ข้างหลังของเธออีกแล้ว
“เดี๋ยวก่อนมียอง ทำไมเธอถึงได้ทำขนาดนั้น ทำไมเธอต้องมาติวให้ฉัน ทำโน้ตให้ฉัน” ผมหวังว่าเธอคงจะมีใจให้ผม
“ก็เพราะ เพราะนายเป็นน้องของพี่จินซองน่ะสิ ไม่งั้นฉันก็ไม่อยากจะยุ่งหรอก” เธอพูดทั้งๆที่ไม่หันมามองหน้าผม เธอคงเกลียดผมมาก ผมรู้สึกมีหยดน้ำค่อยๆไหลมาตรงแก้ม ผมกำลังร้องไห้อยู่ใช่มั้ย เพราะผู้หญิงที่อยู่ข้างหน้าผม เธอมีอิทธิพลกับผมขนาดนั้นเลยเหรอ
“งั้นเหรอ แต่ก่อนเธอจะไป ช่วยฟังฉันพูดอะไรหน่อยได้มั้ย ที่ผ่านมาฉันทำตัวแย่มาตลอดเลย ฉันคบกับผู้หญิงแค่เพราะความสนุก ฉันไม่เคยคิดถึงใจของผู้หญิงคนไหนเลยรวมทั้งเธอด้วย ฉันไม่อยากยุ่งกับเธอแค่เพราะอายเพื่อน แล้วพอเธอคิดจะคบกับพี่จินซองฉันกลับไม่พอใจแล้วก็มาว่าเธอเสียๆหายๆ ฉันคิดว่าเธอคงจะไม่ได้รักพี่จินซองจริงๆ ฉันไม่คิดว่าคนอย่างเธอจะรักใครเป็น แต่จริงๆแล้วไม่ใช่เลย ตรงกันข้ามคนที่รักใครไม่เป็นคือฉันตังหาก แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าความรักมันเป็นยังไง ฉันรู้ว่าฉันทำตัวแย่กับเธอมามากจนเธอไม่อยากจะมองหน้าฉัน แต่ให้ฉันพูดได้มั้ย ขอให้ฉันได้บอกเธอได้มั้ยว่าฉันรักเธอ ฉันรักเธอจริงๆนะมียอง” มียองยังคงยืนหันหลังให้ผม ผมไม่รู้ว่าเธอจะรู้สึกยังไง แต่ผมได้พูดออกไปผมก็พอใจแล้ว ผมหันหลังเดินไป
“ฉันก็ชอบนาย” ผมหันกลับไป มียองกำลังร้องไห้
“.....”
“ฉันชอบนายมาตลอดเลย ตั้งวันที่เจอกันวันปฐมนิเทศน์ แต่ฉันพยายามปิดบังความรู้สึกตัวเอง ฉันคิดว่าฉันมีความรักไม่ได้ แต่ฉันก็ตัดใจจากนายไม่ได้ ฉันพยายามทำให้ตัวเองดูดีเพื่อให้นายมาสนใจ แต่นายก็กลับไปเที่ยวกับผู้หญิงอื่น วันนั้นฉันนั่งอยู่ที่ป้ายรถเมล์ แต่มีพวกอันธพาลมันมาลวนลามฉัน พี่จินซองก็เลยเข้ามาช่วย ฉันไม่ได้ชอบพี่จินซอง แล้วพี่จินซองก็รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าฉันแอบชอบนาย ฉันรู้ว่าเป็นไปไม่ได้ เพราะนายมีแฟนแล้ว แต่ยิ่งฉันคิดจะตัดใจเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งชอบนายมากขึ้นเรื่อยๆ” ผมยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว ผมเดินเข้าไปกอดเธอ
“มียอง ที่ผ่านมาขอโทษนะ” เธอค่อยๆเอื้อมมือมากอดผมเช่นกัน
“อืม”
..................
ผมกับมียองนั่งบนหาดทรายมองดูดาวที่ตอนนี้กระจายอยู่เต็มท้องฟ้า ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าดาวจะสวยขนาดนี้
“ไม่ไปเรียนพิเศษเหรอ”
“วันนี้โดด” มียองหันมายิ้ม ทั้งๆที่เธอใส่แว่นกับถักเปียแบบแต่ก่อน แต่ผมกลับรู้สึกว่าเธอน่ารักมาก ทำไมผมไม่สังเกตมาก่อนหน้านี้นะ
“นั่นถุงอะไรเหรอ” ผมมองไปในถุง มีกล่องใหญ่ๆอยู่ข้างใน
“ ชอคโกแลตทำเองน่ะ แต่ฉันได้ยินจุนยองพูดว่านายไม่ชอบชอคโกแลต “ มียองหน้าแดงนิดๆ
“อยากกินน่ะ ได้มั้ย”
“ไม่เป็นไร ไม่ชอบก็ไม่ต้องฝืนหรอก ฉันพึ่งเคยทำครั้งแรกด้วย คงไม่อร่อยหรอก” ผมเอื้อมมือไปหยิบถุงมา เมื่อเปิดกล่องออกก็เห็นหัวใจรูปชอคโกแลต
“อันใหญ่จัง” ผมค่อยๆกัดลงไปคำแรก ทั้งๆที่ไม่ชอบชอคโกแลต แต่ผมกลับรู้สึกว่ามันอร่อยมาก
“รสชาติเปนไงมั่ง” เธอถามผม สีหน้าดูกังวล
“อยากรู้เหรอ” เธอพยักหน้า ผมจับคางเธอแล้วค่อยๆโน้มตัวลงไปจูบอย่างแผ่วเบา
“หวาน” มียองบอกผม หน้าแดง
“ใช่” ผมก้มลงจูบเธออีกครั้ง ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่นาที กี่ชั่วโมง หรือกี่ปี แต่ผมก็ไม่อยากจะห่างจากเธอ อยากจะอยู่แบบนี้ตลอดไป.....

ยังไม่มีงานเขียน

ยังไม่มีงานเขียน

-=[YoHuNg]=-
(พัชชา ทองอินทร์)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 1,771 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 1 ปี
แบ่งปันความรู้ 41 ครั้ง
ได้รับดาว 216 ดวง

โหวตเพิ่มดาว