บทที่ 2

    ตึ่กตั่ก   ตึ่กตั่ก

.

ที่นี่มัน… ที่ไหนกันเนี่ย?

แสงสว่างจ้าลอดผ่านหนังตาฉัน โดยตกกระทบที่เรติน่า ฉันค่อยๆเปิดเปลือกตาช้าๆ ปรากฎเห็นแต่สีขาวกับความว่างเปล่าที่ไม่มีสิ้นสุด ฉันสลัดความงัวเงียออกไปแล้วรีบสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมองไปรอบๆ พบเพียงความว่างเปล่ากับเก้าอี้สูงสีขาวตัวเดียวเท่านั้น

                ฉันโดนยัยพญามารฉีดยากล่อมประสาทแน่ๆเลยว่ะงานนี้ -___-^^

                ป๊อก! ป๊อก!

                “สวัสดีคุณมิเลซ…”

                เสียงเคาะบางอย่างดังก่อนที่เสียงกล่าวเนียบเหมือนคนมีอายุจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

                ฉันเสมองกลับมาด้านหลังแล้วเงยหน้าไปที่พนักพิงของเก้าอี้ ประหนึ่งเจอะตัวประหลาดหน้าเหี่ยวย่นที่สุดที่เคยเห็นOoO

                “ทะท่านผู้เฒ่าผู้แก่”

                ฉันเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดๆขัดๆ นิ้วมือชี้ไปที่ร่างเล็กที่ยืนค้ำไม้เท้าอยู่บนเก้าอี้สูง ท่านผู้เฒ่าผู้แก่เป็นผู้อาวุโสที่สุดในสวรรค์ด้วยอายุที่นับมาแล้วหลายหมื่นปี แย้มรอยยิ้มอย่างสั่นๆ

                หงั่กๆๆๆๆๆ(เสียงฟันปลอมกระทบกันมั้งนั่น-___-;;)

                “รู้ได้ไงว่าเป็นข้า  หืม คุณมิเลซ?”

                แหม..ท่าน…. ง่ายนิดเดียว ก็หน้าตาท่านมันบ่งบอกถึงความแก่อยู่แล้วนี่นา =__=อยากตอบไปแบบนี้จริงๆ แต่กลัวท่านผู้เฒ่าผู้แก่เอาไม้เท้าเขกกระบาลซะ สมองกระเทือนเดี๋ยวเพี้ยนกว่านี้แน่

                “หุหุ ไม่ต้องตอบข้าหรอกคุณมิเลซ ข้ารู้ๆ^___^ ชื่อข้าออกจะโด่งดัง คุณคงกำลังคิดว่าขนาดอายุข้าปูนซีเมนต์ฉาบขนาดนี้แล้วหน้าตาข้ายังหล่อยังหนุ่มแน่นอยู่เลยใช่มั้ยล่ะ ข้าเข้าใจว่ามันพูดยากนะ ฮ่าๆๆๆ.. เฮอะ แค่กๆ”

                -__-“ อะไรกันเนี่ยตาแก่หลงตัวเองพรรค์นี้ แก่แล้วยังหัวเราะระเบิดระเบ้ออยู่ได้ไม่อายเด็ก ปูนฉาบซีเมนต์พร้อมยางมะตอยก็คงจะฉุดหน้าท่านไม่อยู่หรอกเนี่ย

                “^,^ ไม่เป็นไรไม่ต้องชมข้าหรอก”

                -__-^^ เอาล่ะขนาดเปลือกโลกทั้งสามชั้นก็ฉุดไม่อยู่หรอกคราวนี้ พี่น้องเอ๊ย ขายหน้าตัวเองชัดๆ

                “เอาล่ะๆคุณมิเลซพาข้านอกเรื่องมามากแล้ว”

                “+o+^^”

จู่ๆตาแก่นี่ก็พาลความมาใส่ฉันเฉยเลยอ่ะ

                ตกลงฉันพาตาหงั่กนอกเรื่องงั้นเหรอเนี่ย YOY

                “คุณคงได้ดูกระดาษสรุปผลแผ่นนั้นแล้วสิ”

                ท่านผู้เฒ่าผู้แก่เอ่ยปากถาม พลางเดินยอกๆเข้ามาช้าๆ ฉันล่ะลุ้นไม้เท้าที่สั่นเสมอนั่นเหลือเกิ๊น

ดูสิ สั่นหงั่กๆเหมือนสภาพคุณทวดท่านเลย

                “หึหึ ทวดเหรอคุณมิเลซ…”

                “O-O”

                บ้าน่า ตาแก่นี่อ่านใจฉันได้ด้วยง่ะ

                -__-;;เออ แต่ก็ไม่แปลกหรอกที่ท่านจะอ่านใจคนได้ ก็ท่านเป็นท่านผู้เฒ่าผู้แก่นี่หว่า

                ตาหงั่กส่งไม้เท้าให้มืออีกข้าง ขณะที่ข้างที่เคยจับไม้เท้าเดินก็เปลี่ยนมาไคว่หลังแทน

ท่านเปลี่ยนกริยาบทจากเดินค้ำไม้เท้า มาเป็นการเดินแฟชั่นโชว์ชุดว่ายน้ำ ^;^ (มั่ว!)

ว้ากO_o คราวนี้จะไม่ล้มหรอกหรือพ่อคู๊ณ

                ฉันรีบวิ่งเข้าไปเพื่อประคอง แต่ทว่า ท่านกลับยื่นปลายไม้เท้ามาจ่อที่หน้าผากฉันตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้

ฉันรีบเบรกตัวล้มลงทันที ไม่อย่างนั้นไม้เท้านั้นต้องทิ่มหัวฉันแน่ๆ  แล้วจู่ๆก็เหมือนมีแรงดันบางอย่างรั้งร่างกายเอาไว้ ทำให้ฉันไม่สามารถลุกยืนขึ้นได้ หรือแม้จะขยับแขนขาและกระพริบตา ดวงตาฉันจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าของท่านผู้เฒ่าผู้แก่เพียงอย่างเดียว

                “คุณมิเลซ รู้สึกว่าเจ้าจะไม่เอ่ะใจสักนิดเลยล่ะสินะ…”

                “……”

                “อายุไขที่กำลังจะหมดของเจ้า…. ทั้งความเจ็บ ความหิว และกริยาอื่นๆบ่งบอกถึงความเป็นมนุษย์มากขึ้นๆ เห็นได้จากการที่หัวใจของเจ้าเต้นแบบนั้น”

                “……”

                “ข้าจะให้เลือกเจ้าเลือกที่จะต่ออายุไขอีกครั้ง ระหว่างเป็นเทพเฝ้าศาลพระภูมิ500ปี ซึ่งต่อยอดอายุเจ้าได้เพียง100ปี …”

                ฉันจะส่ายหัวกับข้อเสนอแรกทันทีที่ขยับตัวได้ แต่ถ้าข้อเสนอที่2ฟังดูไม่ขึ้นล่ะก็ ฉันคงต้องยอมเป็นเทวดาอารักษ์ในศาลพระภูมิแน่ๆล่ะ คงต้องยอมขาดทุนแหงๆ-___-+;;

                “กับ…”

                “…..”

                กับอะไรเล่า รีบๆพูดสิฟะ เอ๊ย คะ

                “การไปจัดการหาคู่ที่เหมาะสมให้คุณชายพิพัฒน์นิมิตสกุล…”

                แว้บบบบบบ~

                “เลือกได้แล้วคุณมิเลซ….”

                เมื่อเสียงกล่าวเนียบเงียบลง ฉันก็เริ่มรู้สึกว่ามนต์สะกดเริ่มคลายออกแล้ว

                ฉันจึงพุ่งเป้าหมายไปยังตัวเลือกที่สอง

                “เอ่อ.. ไอ้คุณชงคุณชายเนี่ย ต้องใช้เวลานานเท่าไหร่เหรอคะ”

                ท่านผู้เฒ่าผู้แก่หัวเราะร่วนด้วยความหงั่ก-__-; แหม.. ถ้าลำบากปานนั้นก็ไม่ต้องฝืนหัวเราะก็ได้ค่า

                หงั่กๆๆๆ~

                “อ้อ ก็จนกว่าคุณชายเขาจะเจอเนื้อคู่ไงล่ะ แล้วถ้าเจ้าทำสำเร็จ อายุไขของเจ้าก็จะเป็นนิรันดร…^____^”

                รู้สึกว่าตาหงั่กนี่จะยิ้มแปลกๆแฮะ เอ๊ะ ตาหงั่กนี่ยักคิ้วหลิ่วตาอะไร

แต่ก็เอาเหอะ ข้อสองนี้ฟังดูเข้าท่ากว่าข้อแรกเยอะ ถึงแม้ฉันจะไม่เคยเรียนวิชาจีบสาวจนต้องไปเป็นแม่สื่อให้ใครก็เถอะนะ

                เมื่อมันแลกมากลับคำว่านิรันดรฉันก็ยอม สู้ว้อยO^O

                “ฉันเลือกข้อสองค่ะ”

                ฉันตอบอย่างหนักแน่น ท่านผู้เฒ่าผู้แก่พยักหน้ารับคำตอบแล้วดีดนิ้วเปาะ กลุ่มเมฆก็พุ่งจ้วดมาดูดฉันลงไปอย่างรวดเร็ว

                อีกไม่นานหรอกอายุอันนิรันดรของช้านนนน^^ ฉันจะไขว่คว้าแกมาเอง ฮ่าๆๆๆๆๆ

                .

                .              

เม้นท์เป็นกำลังในนาหน่อยน้า ^___^