แอดมิดชั่น

                เสียงนาฬิกาปลุกดังอยู่นานกว่าวิทย์จะลืมตาขึ้นมากดนาฬิกาปลุกให้เงียบเสียงแล้วนอนต่อ แต่สติที่ถูกปลุกขึ้นมายังทำงานต่อสักพัก แล้ววิทย์ก็เด้งตัวขึ้นจากเตียงนอนทันที

                ให้ตายวันนี้วันประกาศผลแล้วนี่หว่า วิทย์นึกในใจพุ่งตัวเข้าหาคอมพิวเตอร์ทันทีทันทันใด วันนี้เป็นวันประกาศผลคะแนนแอดมิดชั่นที่ยื่นไป เพื่อเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยของรัฐ วันนี้แหละจะได้หรือไม่ได้ ระหว่างรอคอมพิวเตอร์สตาร์ทอยู่นั้น หัวใจของวิทย์ก็เต้นแรง แม้จะอยู่ในห้องแอร์แสนเย็นฉ่ำแต่เหงื่อก็ยังไหลราวน้ำตก วันนี้เด็กนับหมื่นนับแสนก็คงอยู่ในสภาพเดียวกัน

                ความกังวลมากมายผุดขึ้นในใจวิทย์จะได้ไหมนะ ไม่ได้จะทำยังไง เกิดเน็ตล่มล่ะเป็นออกบ่อย คะแนนจะถูกต้องไหม จะมีข้อผิดพลาดอะไรรึเปล่า หากอาการทางประสาทมีลักษณะเช่นนี้ รับรองได้ว่าวิทย์ป่วยเต็มขั้นทีเดียว

                ติ้ง ! เสียงสัญญาณแสดงการเชื่อมต่ออินเตอร์เน็ตดังขึ้น หัวใจเต้นเร็วอีกระดับ มือที่กุมเม้าส์สั้นน้อยๆ วิทย์เลือกวิศวะจุฬา วิศวะธรรมศาสตร์  อีกสองอันดับเป็นแพทยศาสตร์ของมหิดล กับ สถาปัตย์เกษตร ตามที่พ่อแม่ต้องการให้วิทย์เรียนหมอ แต่คะแนนเขาไม่น่าได้จุฬากับธรรมศาสตร์ จึงต้องลงมหิดลกับสถาปัตย์เกษตร

                หน้าต่างแสดงผลปรากฏขึ้น สูดหายใจเต็มปอด ลืมตา ดูผลอนาคตของวิทย์!

วันนี้แนนตื่นสายเป็นพิเศษ แม้จะเป็นวันประกาศผลแอดมิดชั่น แต่สำหรับแนนเธอไม่ได้ใส่ใจอะไรมากนัก เธอได้คะแนนสูง อันดับหนึ่ง คือ อักษรศาสตร์จุฬา เธอมั่นใจมากว่ายังไงก็ได้ ด้วยคะแนนที่สูงกว่าเกณฑ์ พ่อกับแม่ไม่ได้ยุ่งกับการเลือกคณะและมหาลัยแต่อย่างใด

                อะไรว่ะ แนน อุทานในใจเงียบๆเธอไม่สามารถเข้าเว็บเพื่อดูผลได้ ว้าไม่น่าตื่นสายเลยเรา ช่างเถอะไปกินข้าวดีกว่าแล้วค่อยมาดู อาหารเช้าก็เหมือนเดิมๆไม่มีอะไรแปลกใหม่ พ่อกับแม่ถามเรื่องผลแต่แนนก็บอกไม่ได้ เพราะต้องรอเปิดเน็ตอีกครั้ง ทานเสร็จแนนขึ้นไปอาบน้ำ ปล่อยพ่อกับแม่ทำหน้าเครียด

                เฮ้อ สบายตัวจัง แนน สวมแค่ชุดคลุมอาบน้ำ เดินมาเปิดเว็บเข้าไปเช็คผล อ้าคราวนี้ได้แฮ่ะ ไหนดูสิๆ อืม อ้าได้แล้วๆ ผลคะแนนออกมาแล้ว มองดูอยู่สักพัก แล้วเดินไปหาพ่อกับแม่ที่นั่งรออยู่ข้างล่าง

ทัชกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปยังร้านอินเตอร์เน็ตใกล้บ้าน บั ด ซ บเอ้ย คอมต้องมาเสียอาวันนี้ด้วยน่ะ ทัชสบถในใจ ลุ้นระทึกขนาดจะดูผลยังมีวิบากกรรม ผลจะเป็นไงว่ะเนี่ย นิเทศจุฬา วารสารธรรมศาสตร์ นิเทศเกษตร ศิลปกรรม มศว. จะได้ไหมเนี่ย

                เครื่องเบอร์ 9 นี้ต้องเอาฤกษ์เอาชัยหน่อย ทัชคิดเปิดเครื่องนั่งสั่นขาเป็นเจ้าเข้า “เฮ้อ ไอ้น้องใจเย็น ไม่ได้ก็มาช่วยงานร้านเจ๊ได้” เจ้าของร้านร้องบอกเมื่อเห็นท่าทีลุกลีลุกลนของทัช “ปากเสียแต่วันนะเจ๊” ทัชตอบกลับ เขาสนิทกับเจ๊พอสมควร ( มาเล่นบ่อย )

                มาแล้วๆ ทัชร้องในใจ แต่เอ๊ะ ทำไมมันมีเสียงว่ะ แว็ก “เจ๊อ่ะ มาทำไรตรงนี้” ทัชถาม เหวอไปเพราะความไวบวกเงียบกริบของเจ๊  “อุว่ะ ฉันก็มาดูสิว่ะ แกนั่งเล่นเกมส์ร้านฉันทุกวัน จะติดไรมั่ง ถ้าติดนะเจ๊จะได้โปรโมทเล่นร้านเจ๊แล้วแอดฯติด” เจ๊ตอบหัวเราะร่า “โธ่ เจ๊ก็” ทัชตอบได้แค่นั้นก็ต้องหันหน้ากลับมาดูผลคะแนนที่เริ่มขึ้นบนหน้าจอ “อู้ฮู้ ไม่น่าเชื่อ” เจ๊ร้องอุทานออกมา ทัชนั่งนิ่งสูญเสียญาณทัศนะในการรับรู้

โต้ง บิดขี้เกียจหาวปากกว้าง ก่อนจะค่อยกลิ้งตัวไปดูนาฬิกาปลุก ไรว่ะ เที่ยงแหละ โต้งบิดขี้เกียจอีก 2 ที ก่อนจะลุกไปอาบน้ำแต่งชุดหล่อตามสไตล์ ลงไปทักทายคุณพ่อคุณแม่ และรับพรวันเกิด ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันเกิดของโต้ง

                “วันนี้ผมไปข้างนอกนะครับเย็นๆกลับ” โต้งบอกพ่อแม่ก่อนออกจากบ้าน โดยสัญญาว่าจะกลับมาทัน กินข้าวเย็นกับพ่อแม่และพี่ชาย โต้งมาถึงสยามก็เกือบบ่าย จึงตัดสินใจไปรอเพื่อนที่ร้านพิซซ่า ณ สยามเซนเตอร์ พร้อมกับทานอาหารเช้า( ตอนบ่าย )รอ

                “ไง พ่อตัวดี มานั่งสบายใจเฉิบ” แนนนั่งลงข้างๆโต้ง พร้อมกับที่วิทย์และทัชนั่งลงอีกฝั่ง โต้งโอบเอวแนนแฟนสาวของตน “แหม สบายสิครับ ไม่ต้องมานั่งปวดกะโหลก 5555+” โต้งบอก “แล้วแนนล่ะว่าไง”

                “ก็ตามคาด นิสิต อักษรศาสตร์จุฬา” แนนตอบยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ

                “โฮ อย่างงี้ก็ไม่ค่อยได้เจอกันดิ โต้งเรียนอยู่ABAC บางนาไกลจะตาย” โต้งพูดระบายอารมณ์ เพราะโต้งสมัครเรียนไปเรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องมานั่งกลุ้มแอดมิดชั่น

                “แล้วอีกสองหนุ่มล่ะ นั่งเงียบเชียว แสดงว่า” แนนพูด

                “ว่า” โต้งยื่นหน้าไปจ้องทีละคน

                ทัชเงยหน้าขึ้น “ไม่ติดเลย” ภาพเจ๊ยังติดตา “อู้ฮู้ ไม่น่าเชื่อ ว่างเปล่า โฮะๆๆๆ”

                “แล้วเอาไงอ่ะ” แนนถามคว้าน้ำอัดลมโต้งไปกิน โต้งชี้นิ้วไปมาระหว่างแก้วน้ำ กับ ตัวเอง “ของผมครับของผม” เลยเจอแนนค้อนบวกหยิกให้ที โต้งกำหมัดแกล้งจะชกด้วยความหมั้นไส้ แนนเลยยกแก้วจะเขวี่ยงกลับ

            “นี่พอที แม่ทัชบอกว่าจะเรียนนิเทศก็ให้ไปเรียนม.กรุงเทพ” ทัชตอบเขาก็ไม่ได้อะไรมากมาย เพราะเขาก็พอจะรู้ว่าไม่น่าได้อยู่แล้ว แม้ก่อนหน้าแม่จะบอกให้เผื่อคณะที่คะแนนต่ำ แต่ทัชก็อยากเรียนนิเทศไม่อยากเรียนอย่างอื่น

                “อืมก็ดีแล้ว วิทย์ล่ะ เครียดหนักแสดงว่าเจอเอฟเฟ็กย้อนกลับใช่ป่ะ” โต้งแหย่ วิทย์ที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา

                “เออ เราติดแพทยศาตร์ มหิดล พ่อแม่บอกให้เราเรียน” วิทย์เล่าเงียบกันทั้งโต๊ะ

                “ก็ดีนิแกยังติด ไม่เหมือนเรา ไม่ติดอะไรเลย” ทัชตอบ

                “แต่เราอยากเรียนวิศวะนะไม่อยากเรียนหมอ พ่อกับแม่ก็ไม่ยอมจะให้เราเรียนหมอให้ได้” วิทย์ตอบ ความเงียบครอบงำโต๊ะเล็กๆในร้านพิซซ่า เพื่อนๆก็ได้แต่ปลอบใจวิทย์ไปเท่านั้น จากการเลี้ยงวันเกิดโต้ง กลายเป็นเลี้ยงปลอบใจวิทย์เสียแทน