ไม้ขีด (ชนาธิป ไชยเหล็ก)

“ฮึๆ ระบบกระจอกๆ แบบนี้ เอามาใช้กับข้าไม่ได้หรอก” เสียงไซเรนดังขึ้นจากห้องมั่นคง ทำลายความเงียบสงบก่อนหน้านี้ไปอย่างสิ้นเชิง

ทางเข้าออกของอาคารทุกช่องทางถูกปิดโดยอัตโนมัติ ด้วยระบบคอมพิวเตอร์ จากนั้นมันจะปิดตัวลง แล้วโอน การควบคุมทั้งหมดสู่มนุษย์ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทุกระดับกระจายตัวอย่างรวดเร็วแฝงลงไปในกลุ่มคนที่เข้ามาติดต่องาน และพนักงานในอาคาร

“สังเกตดูให้ดี คนไหนมีพิรุธจับได้ทันที” เสียงบัญชาการจากหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยติดต่อกับเจ้าหน้าที่ที่แฝงตัวอยู่ ทางเครื่องรับสัญญาณขนาดเล็กเท่าเหรียญบาทในรูหู “อย่าให้มันเอาข้อมูลสำคัญขององค์กรเราไปได้”

องค์กรสืบสวนลับนี้เป็นส่วนหนึ่งของหน่วยข่าวกรองของรัฐบาล แต่เพื่อให้การทำงานเป็นไปอย่างสะดวกยิ่งขึ้น และไม่ให้เป็นเป้าสายตาของฝ่ายตรงข้าม จึงตั้งเป็นองค์กรสืบสวนอย่างลับๆ ที่ดูเหมือนอยู่นอกเหนือกาควบคุมของรัฐบาล แต่แท้จริงแล้วเงินทุนทั้งหมดมีรัฐบาลคอยให้การสนับสนุนอยู่

การเก็บรักษาข้อมูลสำคัญขององค์กรนี้จะใช้ในรูปแบบของเอกสารกระดาษ เก็บไว้ในซองกันความชื้น ความร้อน ทนการเผาไหม้ของไฟ มีรหัสติดซอง พร้อมกับคำค้นหาสำคัญผ่านคอมพิวเตอร์เท่านั้น เพื่อป้องกันการโจรกรรมผ่านระบบอินเทอร์เน็ต ซองเอกสารทั้งหมดจะถูกเก็บไว้ในห้องมั่นคง และมีฉบับสำรองไว้ในห้องทำงานของประธานองค์กร ซึ่งไม่มีใครทราบว่าห้องทำงานของท่านอยู่ที่ไหน

ชายร่างสูงใส่ชุดสูทสีดำเร่งสาวเท้าก้าวอย่างรวดเร็วกว่าปกติ แต่ทว่ายังไม่มีใครจับความเคลื่อนไหวนี้ได้ บ่าข้างขวาสะพายกระเป๋าใส่ซองเอกสารสำคัญ ซึ่งก่อนหน้านี้มันเคยถูกเก็บไว้ในห้องมั่นคง และถ้าหากมองต่ำลงมา ในมือของเขาถือแฟ้มสีแดง ซึ่งเป็นสีและชนิดเดียวกันกับแฟ้มที่องค์กรนี้ให้ผู้มาติดต่องานใช้เท่านั้น การแฝงกายไปกับผู้มาติดต่องานอย่างแนบเนียนทำให้เขาเคลื่อนไหวได้อย่างไม่ตกเป็นเป้าสายตา

เขาเดินมาเรื่อยๆ ไม่นานนักก็ถึงประตูกระจกทางออกหลักของอาคาร มันถูกล็อคด้วยระบบที่ปิดตัวลงไปแล้ว อีกทั้งยังมีแผ่นเหล็กหนาประมาณ 12 นิ้วกั้นอีกชั้นหนึ่งก่อนถึงบันไดภายนอก

“จะออกไปข้างนอกอย่างไรดี” เขาคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงหันหลังกลับ เดินไปยังผนังอาคาร แล้วเลือกกระจกที่มีทำเลเหมาะสม

“บานนี้แหละ” พลางเคาะกระจก “กันกระสุนเสียด้วย” เขาล้วงเอาสิ่งประดิษฐ์คล้ายกระป๋องสเปรย์ขนาดเล็กออกจากกระเป๋าเสื้อ

ฟู่... เขาฉีดสารที่อยู่ในสิ่งประดิษฐ์ที่หยิบออกมาลงบนกระจก ทันทีที่เขาฉีดเสร็จกระจกก็กลายเป็นช่องว่าง กว้างมากพอที่จะลอดออกไปได้สบาย เขาไม่รีรอที่จะกระโดดผ่านรูที่เกิดขึ้นออกมาสู่ภายนอกตัวอาคาร โดยไม่ทันสังเกตเห็นว่ามีสายตาถึงห้าคู่กำลังจับตาดูความเคลื่อนไหวของเขาอยู่

..................

ลึกลงไปใต้ดิน ณ องค์กรไร้เงา

“นี่เธอ รู้ไหมว่า คุณมนต์ธัช หัวหน้าแผนกของเธอไปที่ไหน” สรภัสเจ้าหน้าที่ควบคุมดาวเทียมติดตาม แห่งองค์กรไร้เงา ถามสรวรรณ เลขานุการหัวหน้าแผนกข่าวกรอง ทั้งๆ ที่เธอรู้อยู่แล้วว่าคุณมนต์ธัชไปที่ไหน

“ฉันจะไปรู้กับเธอหรอ ยายอสรพิษ ตัวไม่ได้ติดกันสักหน่อย” เธอตอบอย่างไม่สบอารมณ์ “ทำไมไม่ใช้ระบบติดตามล่ะ เธอก็เป็นคนคอยตรวจสอบเรื่องนี้อยู่ไม่ใช่หรอ”

“นี่ฉันถามดีๆ นะ ก็ฉันใช้แล้ว ถึงได้มาถาม เจ้านายเธอบอกหรือเปล่าว่าเขาไปที่องค์กรสืบสวนลับทำไม”

“ไม่ได้บอก ทำไมรึ”

“ก็อยู่ๆ สัญญาณจากการ์ดมีชีวิต ก็หายไปน่ะสิ” สรภัสตอบคำถาม

“ไม่เห็นแปลกตรงไหน ที่องค์กรสืบสวนลับมีระบบจ่ายกระแสแม่เหล็กอ่อนๆ เพื่อให้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ที่ไม่ใช่ของมัน หยุดทำงานชั่วขณะ”

“แต่นี่มันเป็นเวลาเกือบหกชั่วโมงแล้วนะที่ไม่มีสัญญาณตอบกลับมา”

สรวรรณทำเป็นหูทวนลม พลางมองไปยังทางเข้าแผนก

“อ้าว อิชย์ เป็นอะไรหรอ ดูสีหน้าไม่ดีเลย” สรวรรณถามขึ้น ด้วยความมีมนุษยสัมพันธ์ดี

“ก็... ก็รถพลังงานแสงอาทิตย์น่ะซิ หายไป” อิชย์ พนักงานตรวจสอบ และทดลองใช้สิ่งประดิษฐ์ใหม่ ตอบอย่างเศร้าๆ แล้วสรวรรณก็ถามด้วยความสงสัยทันที “เอ... มันเป็นยังไงหรอรถพลังงานแสงอาทิตย์ที่ว่า”

“ที่จริงตอนนี้ผมยังไม่อยากตอบคำถามคุณหรอกนะ เพราะตอนนี้ผมต้องการหารถนั่นให้เจอก่อน มันมีราคาแพงมาก แต่ไม่เป็นไร ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ผมจะอธิบายพอคร่าวๆ นะ รถที่ว่ามีพื้นที่ผิวภายนอกของรถทั้งหมดเป็นแผงโซลาร์เซลล์ ซึ่งระบบการทำงานของรถทั้งหมดจะใช้พลังงานจากกระแสไฟฟ้าที่มีแสงอาทิตย์เป็นวัตถุดิบ รถคันนี้มีระบบพลังงานสำรองในกรณีฉุกเฉินซึ่งจะผลิตพลังงานจากก๊าซธรรมชาติ และแรงลมในขณะที่รถเคลื่อนที่” อิชย์เว้นวรรคกลืนน้ำลาย “หากทุกคนในองค์กรใช้รถแบบนี้ ก็จะสามารถประหยัดงบประมาณไปได้เยอะทีเดียว ... แต่ตอนนี้มันยังอยู่ในระหว่างทดลองใช้”

“อ้อ...อย่างนี้นี่เอง” สรวรรณทำท่าทางเข้าใจ หลังจากอิชย์พูดจบ แล้วก็เสนอความคิดว่า “ลองใช้ระบบติดตามยานพาหนะดูสิ แต่เออ... จริงสิ เพิ่งเป็นรถทดลองใช้งาน ยังไม่ได้ลงทะเบียน และติดชิพเป็นยานพาหนะขององค์กร”

“ปกติแล้วรถขององค์กรจะใช้ 2 ขั้นตอนในเปิดระบบทำงานนิ่” สรภัสที่นั่งฟังตั้งนาน แย้งขึ้น “ใช้การ์ดมีชีวิตประจำตัวพนักงาน แล้วกดรหัสผ่านประจำตัว พร้อมรหัสประจำรถ ...หรือว่าตอนนี้เขาเปลี่ยนระบบใหม่แล้ว”

“ยังใช้ระบบเดิมอยู่” อิชย์ตอบ “นอกจากผมแล้ว ไม่มีใครรู้รหัสประจำรถ เพราะฉะนั้นคนที่เอารถไปเป็นคนระดับหัวหน้า เพราะเขาจะมีรหัสฉุกเฉินในการใช้ยานพาหะนะองค์กรอยู่”

“หรือว่า... หัวหน้าจะใช้รถพลังงานแสงอาทิตย์” สรภัส กับสรวรรณพูดพร้อมกัน

..................

ฟุบ... ทันทีที่เขากระโดดออกจากหน้าต่าง เจ้าของสายตาทั้งห้าคู่ก็พร้อมออกปฏิบัติการ การรูดบัตรเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยระดับ 11 เพื่อออกจากอาคารปิดตาย ที่ทางออกฉุกเฉินเป็นไปอย่างรวดเร็ว เช่นเดียวกับการวิ่งของชายผู้นั้นที่ตรงไปยังประตูทางออกใหญ่

เจ้าหน้าที่ที่วิ่งออกตามมา รายงานให้กับหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยทราบทิศทางการเคลื่อนที่ของชายผู้นั้น ซึ่งหัวหน้าเองก็สังเกตเห็นจากกล้องวงจรปิดอยู่แล้ว แต่เขาก็ไม่ประมาท เกรงว่านั่นอาจเป็นแผนดึงความสนใจ จึงใช้สายตาจ้องดูการเคลื่อนไหวในทุกพื้นที่ สภาพของหัวหน้าพร้อมที่จะออกคำสั่งต่างๆ ได้ทุกเมื่อ

เสียงกดปุ่ม Enter ที่สั่งล็อคประตูทางเข้าออกใหญ่ อีกทั้งเลือกระบบปฏิบัติการรหัส A011 ในการจัดการกับผู้มาเยือน “ระบบจ่ายกระแสไฟฟ้าทำงาน” เสียงคอมพิวเตอร์ย้ำทวนคำสั่งที่เลือกไป

“C1, C2, H1, H2 Stand By” คำสั่งออกมาจากสมองอันชาญฉลาด

ชายผู้นั้นกำลังวิ่งอย่างสุดความสามารถ “ฮึๆ” เป็นเสียงของความคิดหลังจากเห็นประตูเหล็กขนาดใหญ่ปิดกั้นเส้นทางออก และมีกระแสไฟฟ้าไหลอยู่ เขาหยุดที่ระยะห่างจากประตู 5 เมตร แล้วกดปุ่มสีแดงที่รองเท้า ทันใดนั้นเองเขาก็กระโดดข้ามประตูสูง 4 เมตรอย่างสบายๆ ท่ามกลางความตกใจของเจ้าของสายตาทั้งห้าคู่

“GO!” อีกคำสั่งก็ตามออกมา หลังจากคำสั่งแรกเพียง 8 วินาที

ชายผู้นั้นวิ่งไปยังรถคันสีดำ เสียบการ์ดมีชีวิต แล้วใส่รหัสฉุกเฉิน ระบุตำแหน่งจุดหมายปลายทางที่ต้องการ ซึ่งตำแหล่งที่เขาเลือกเป็นตำแหน่งของทางเข้าลำดับที่ 5 จากทั้งหมด 19 ทางเข้าองค์กรไร้เงา ที่กระจายอยู่ทั่วเมือง

รถออกตัวจากที่จอดอย่างรวดเร็ว พร้อมความเร็วเริ่มต้นที่ 300 กม./ชม. และเพิ่มขึ้นจนถึง 750 กม./ชม. หลังจากออกตัว 15 วินาที ซึ่งมีอัตราเร็วเป็นสองเท่าของรถหน่วย C1, C2 ที่มีความเร็วสูงสุดเพียง 350 กม./ชม. เท่านั้น

“ยังไงก็ตามข้าไม่ทันหรอก ไอ้พวกหน้าโง่” เขาคิด แต่ทันใดนั้นเองก็มีกระแสแม่เหล็กที่ปล่อยจากเฮลิคอปเตอร์หน่วย H1, H2 ที่กำลังบินอยู่เหนือพื้นดิน 15 เมตร เข้ามาโจมตีรถพลังงานแสงอาทิตย์อย่างรวดเร็ว

ปกติแล้วรถพลังงานแสงอาทิตย์จะมีระบบป้องกันตัวเองจากอาวุธต่างๆ โดยอัตโนมัติ ด้วยการปล่อยคลื่นพลังงานพิเศษมาทำลาย ไม่ว่าอาวุธจะมีอานุภาพทำลายล้างมากแค่ไหน ถ้าน้อยกว่าระเบิดอะตอม คลื่นพลังงานพิเศษนี้จะสามารถจัดการได้หมด และหากมีอาวุธจำนวนมากพุ่งเข้ามาโจมตี ระบบนี้ก็จะใช้พลังงานมากขึ้น อาจทำให้ความเร็วของรถลดลงได้

“พลังงานจากแสงอาทิตย์ไม่เพียงพอต่อการใช้งาน โปรดเลือกระบบก๊าซธรรมชาติ เป็นแหล่งพลังงานหลัก” เสียงคอมพิวเตอร์แนะนำ ซึ่งชายผู้นั้นก็ทำตามโดยดี และสายตาของเขาก็ไปพบกับสัญลักษณ์พยากรณ์อากาศจากดาวเทียม ทำเอาสีหน้าของเขาเปลี่ยนสีเลย มันคือสัญลักษณ์ “เมฆสีดำ และฝนตก”

“ฝนอาจตกในไม่ช้านี้ แสงอาทิตย์ที่เป็นแหล่งพลังงานสำคัญของรถก็จะน้อยลง ชีวิตเราคงไม่เหลือแน่ๆ อีกทั้งข้อมูลสำคัญที่ต้องใช้เวลานานในการเอามา ก็สูญเสียไปด้วย” ความคิดของเขาหยุดลงเพียงตรงนี้ พลังงานเหลือไม่เพียงพอต่อการทำงานของระบบป้องกันตัวเอง กระสุนติดตามขนาดเท่าเม็ดทรายจากรถหน่วย C1, C2 จำนวนมากพุ่งเข้าใส่ตัวรถจากด้านหลัง แล้วทะลุออกทางด้านหน้า แน่นอนมันทะลุปอดและหัวใจของชายผู้นั้นด้วยด้วย

..................

มนต์ธัชลืมตาขึ้นมาสัมผัสกับสิ่งรอบข้างอีกครั้ง เขากำลังนอนอยู่บนเตียงในห้องสีขาว ด้านซ้ายมีกุหลาบสีแดงหลายดอกปักอยู่ในแจกัน “เรายังไม่ตายไปอีกหรอนี่” เขารำพึงในใจ

“อ้าวท่านหัวหน้า รู้สึกตัวแล้วหรอคะ” สรวรรณ เลขานุการของเขาพูดขึ้น

“ฉันหายดีแล้วหรอ”

“ด้วยระบบการรักษาแบบพิเศษจากแผนกการแพทย์ ขององค์กรเราทำให้ท่านหายดีได้ในระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมงเองค่ะ แต่ร่างกายของท่านยังคงต้องการการพักฟื้นนะคะ”

“แล้วใครไปเอาฉันมา”

“ก็ล้อที่รถพลังงานแสงอาทิตย์ใช้มีชิพสำหรับติดตามติดอยู่ จึงทำให้เราตามหาตัวท่านไม่ยากนัก”

ระหว่างการสนทนาก็มีชายผู้หนึ่งเดินเข้ามาในห้อง เมื่อสรวรรณ และมนต์ธัชเห็นแล้วก็ต้องยกมือไหว้ เพราะเขาชื่อ คมกริช ประธาน และผู้บัญชาการใหญ่ขององค์กรไร้เงา เขาวางช่อดอกไม้เทียมลงบนหัวเตียง มันเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่เหมือนดอกไม้จริงมากๆ อีกทั้งยังสามารถปล่อยสารระเหยแห่งความสุขออกมาอยู่ตลอดเวลา จนทำให้ความเครียดที่ก่อนตัวขึ้นในสมองของมนต์ธัชสลายไป แล้วมีความสุขเข้ามาแทนที่ โดยสรวรรณที่อยู่ใกล้ๆ ก็มีความรู้สึกนี้เช่นเดียวกัน

“ผมไม่โกรธคุณ จนต้องไล่คุณออกหรอก” นั่นเป็นประโยคแรกที่เขาพูดขึ้น “คราวหน้า คราวหลัง อย่าทำตามใจตัวเองอีกนะ วางแผนให้ดีก่อน ... แต่ผมก็ขอชื่นชมในความคิด และความกล้าของคุณ ที่ทำให้ได้ข้อมูลสำคัญมาจำนวนมาก”

“ผมขอรับคำชื่นชมของหัวหน้าด้วยความเต็มใจครับ” เขาตอบอย่างนุ่มนวล



.................. จบ ..................

ยังไม่มีงานเขียน

ไม้ขีด
(ชนาธิป ไชยเหล็ก)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 768 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 2 ปี
แบ่งปันความรู้ 52 ครั้ง
ได้รับดาว 154 ดวง

โหวตเพิ่มดาว