ตอนที่ 2  การเริ่มต้นแห่งความใกล้ชิด

“พ่อคะ วันนี้ริสขอติดรถไปกับพ่อด้วยน่ะคะ” ริสบอกกล่าวพ่อหลังจากนั่งโต๊ะอาหารเพื่อทานอาหารเช้าของวันนี้

“ทำไมหละลูก แล้วรถลูกไปไหนซะหละ”

“พอดีว่าวันนี้ริสไม่อยากขับรถเองหนะคะ”

“อ้าวววว......คนขับรถก็มีตั้งหลายคน ก็เลือกไปสักคนซิ พ่ออนุญาต”

“ไม่เอาคะ ริสอยากไปกับพ่อ น่ะคะ”หญิงสาวออดอ้อนพ่ออย่างกับเด็ก ๆ ไม่ผิด

“โอเค ๆ งั้นรีบกินข้าวต้มให้หมด วันนี้พ่อต้องรีบไปประชุม”

“คะ”

            เธอรีบจัดการอาหารตรงหน้าอย่างไม่ต้องการให้พ่อรอนานเกินไป เพราะมันอาจจะทำให้พ่อของเธอเปลี่ยนใจก็ได้ ถึงแม้ว่าพ่อของเธอจะตามใจแค่ไหนก็ตาม แต่ถ้าเป็นเรื่องงาน ไม่ว่าหน้าไหนก็ห้ามขัดใจและขัดคำสั่งเป็นอันขาด เพราะไม่งั้นคน ๆ นั้นอาจจะเจอดีก็เป็นได้

            เธอนั่งรถออกมาพร้อมกับพ่อ ระหว่างทางเธอคอยถามเรื่องงานตลอดเวลา เพราะอยากจะรับรู้เรื่องราวให้ได้มากที่สุด แต่ก่อนที่เธอจะได้ความรู้เพิ่มเติมกับต้องเจอกับเรื่องที่ไม่ได้คาดคิดอีกแล้ว

“ดิน มีอะไรเหรอ”

“มีอะไรเหรอคะลุงดิน” เธอเห็นว่ารถหยุดกระทันหัน จนหัวเกือบทิ้มจึงต้องถามออกไป เพราะไม่คิดว่าเมื่อวานเพิ่งจะเจอเรื่องมา วันนี้กลับต้องมาเจออีก

“ผมเฉี่ยวคนอีกแล้วครับคุณท่าน”ลุงดินตอบกลับไปเมื่อเห็นสายเจ้านายเป็นคำถาม

“อะไรนะคะลุง อีกแล้วเหรอคะ”เธอถามทั้ง ๆ ที่รู้ว่าคำตอบมันเป็นยังไง

“ครับ”

“ลงไปดูหน่อยไป แต่รีบ ๆ หน่อยน่ะ ฉันมีประชุมเช้านี้”

“ครับ”

            วินกำลังจะเดินเข้าไปในวัดเพื่อเก็บกระดูกแม่ แต่กลับต้องมาเจอรถเฉี่ยวอีก แต่คราวนี้เค้าไม่ได้เป็นคนผิด แต่คนขับรถคันนั้นเป็นคนผิด นี่แผลเก่ายังไม่หาย ดันต้องมาเจ็บตัวใหม่อีกแล้วหรือนี่ ทำไมถึงซวยแบบนี้น่ะ.....ชายหนุ่มคิดอย่างอดสู

“พ่อหนุ่ม.....”ลุงดินตกใจเมื่อเห็นว่าเป็นเด็กหนุ่มคนเดียวกับคนเมื่อวาน ทำไมเด็กคนนี้ถึงมีเคราะห์อย่างนี้น่ะ.....หรือว่าอาจจะเป็นเพราะต้องการให้พบกับเด็กคนนี้กันแน่......ลุงดินคิดอย่างเข้าข้าง เพราะไม่ว่าจะดูยังไงก็รู้สึกถูกชะตาจนเกินไป เหมือนพรหมลิขิตยังไงก็ไม่รู้

“ลุง....”

“เป็นไงบ้าง ไหนลุงดูหน่อยซิ...โถ เมื่อวานก็เพิ่งจะโดนไป วันนี้กลับต้องมาโดนอีกแล้ว”

“สงสัยคงเป็นดวงซวยของผมหนะครับ”

“ไม่หรอก บางทีอาจจะเป็นดวงให้เราสองคนพบกันก็ได้”

“ทำไมลุงถึงคิดอย่างนั้นหละครับ”

“ดิน.....เป็นไงบ้าง”ชลิศ หรือคุณท่านของลุงดินถามเมื่อเห็นว่าคุยกันนาน แล้วยังไม่ยอมกลับมาบอกข่าวคราว จึงลดกระจกเพื่อถามไถ่

“บาดเจ็บครับคุณท่าน เป็นเด็กคนเดียวกับที่ผมเฉี่ยวเมื่อวานเลยครับ”

“อ้าวเหรอ”

            ชลิศรีบลงจากรถเพื่อไปดูอาการ จึงทำให้เธอต้องรีบตามลงไปดูด้วย ที่ลงไปดูใช่ว่าอยากจะดูหน้าตาหรือว่าอะไร....แต่ที่ต้องลงไปดูเพราะอยากรู้เหลือเกินว่าเมื่อชาติที่แล้วเค้าทำอะไรไว้ ชาตินี้ถึงได้ซวยหนักขนาดนี้

“นี่หนู เป็นอะไรมากรึป่าว”

“ไม่เป็นอะไรครับ”

“แต่ที่เท่าที่ฉันดูน่าจะเจ็บหนักน่ะ เลือดที่แขนไหลใหญ่เลย ดิน.....พาพ่อหนุ่มคนนี้ไปหาด้วยไป”

“แล้วคุณท่านหละครับ”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมกลับไปทายาเองก็ได้ครับ เมื่อวานผมไปซื้อยามาแล้ว”

“กะจะเรียกค่าเสียหายหละไม่ว่า”ริสบ่นคนเดียว แต่มันก็ทำให้พ่อได้ยิน

“ริส เค้ากำลังบาดเจ็บอยู่น่ะ แล้วคราวนี้เราก็เป็นคนผิด”

“ไม่เป็นอะไรจริง ๆ ครับ”

“ไม่ได้หรอก คนของฉันผิด ยังไงก็ต้องพาไปหาหมอ ดินเดี๋ยวไปส่งฉันเสร็จแล้วรีบพาพ่อหนุ่มไปหาหมอเลยน่ะ”

“ครับ”

“ไปขึ้นรถ”

“เชอะ....อย่าคิดว่าพ่อฉันจะยินดีรับผิดนายแล้วฉันจะยอมน่ะ”

            เมื่อเห็นว่าพ่อเดินเข้าไปในรถแล้ว เธอจึงรีบเดินเข้าประชิดตัวและว่าทอเสียหายใส่ จนเค้าไม่คิดอยากจะมองหน้าด้วย เพราะกลัวจะระงับอารมณ์ไม่อยู่อาจจะทำให้เธอต้องเจ็บตัวก็ได้

“ริสมานั่งกับพ่อ แล้วให้พ่อหนุ่มไปนั่งกับลุงดิน”

“คะพ่อ”

“พ่อหนุ่มชื่ออะไรเหรอ”ลุงดินถามเมื่อนั่งรถออกมาแล้ว

“ชื่ออัครวินท์ เรียกวินก็ได้ครับ”

“อื้ม....แล้วไปทำอะไรที่วัดเหรอ”

“ไปเก็บกระดูกแม่ครับ”วินอธิบายถึงสาเหตุที่ไปอยู่หน้าวัด

“ลุงเสียใจด้วยน่ะ”

“แล้วพ่อหนุ่มทำงานที่ไหนรึป่าว”ชลิศถามต่อเมื่อเห็นว่าลุงดินไม่ได้ถามอะไรต่อ

“ผมเป็นเชฟอยู่แถวบ้านครับ”

“เหรอ.....แล้วทำนานรึยังหละ”

“เพิ่งเปลี่ยนงานมาทำได้ไม่นานครับ”

“แล้วตอนนี้เรียนอยู่รึป่าว”

“พ่อคะ ไปถามเค้ามาก ๆ เดี๋ยวเค้าก็รำคาญหรอกคะ”

“ไม่หรอกครับ ผมยินดีตอบ”

“ฉันไม่ได้ถามนาย เงียบไปเลย”

“ริส”

“คะ”เธอต้องเงียบไปโดยด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นว่าพ่อเข้าข้างคนอื่น

“กำลังเก็บแต่ละรายวิชาอยู่ครับ อีกไม่กี่เดือนก็จะจบแล้ว”

“แล้วเรียนมาด้านไหนหละ”

“บริหารครับ”

“อื้มม.....ดีเลย ฉันกำลังขาดคนอยู่พอดี”

“แต่พ่อคะ....”

“ริส พ่อกำลังคุยเรื่องงานอยู่”

“ขอโทษคะ”

“สนใจที่จะมาทำงานกับฉันไหม ฉันมีตำแหน่งว่างอยู่”

“เอ่อ.....มันคงจะไม่เหมาะน่ะครับ”

“ทำไมหละ”

“คือ.....ผมพอจะทราบน่ะครับว่าท่านเป็นใคร คือ....ผม.....เกรงใจหนะครับ”

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ นึกว่าอะไร ฉันจ้างนาย......ฉันไม่ได้รับนายมาเป็นลูกเป็นหลานสักหน่อย นายถึงจะมาเกรงใจฉัน.....ว่าแต่พ่อเราหละ เค้าทำงานอะไร”

“พ่อ....เสียแล้วครับ”

“โถ....ไม่น่าเลย เอางี้แล้วกัน.....นี่นายบัตรฉัน ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไหร่ก็โทรมาหาฉัน ฉันยินดีรับ”

“ขอบพระคุณครับ”

            ชลิศยื่นนามบัตรให้หลังจากคุยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว เมื่อถึงบริษัทจึงปล่อยให้ลุงดินพาไปหาหมอ ส่วนคุณหนูริสก็ต้องนั่งไปด้วย เพราะว่ามหาวิทยาลัยอยู่ทางเดียวกับโรงพยาบาล

“คุณหนูจะให้ผมมารับรึป่าวครับ”

“คะ แล้วหนูจะโทรหาน่ะคะ”

“ครับ”

“หวังว่าฉันคงไม่ได้เจอหน้านายอีกน่ะ นายเกะกะ”

“ผมชื่อวิน ไม่ใช่เกะกะ”

“แต่ฉันว่าชื่อเกะกะมันเหมาะกับนายดี เพราะไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็เกะกะลูกกะตาไปหมด”

“แต่ผมว่าคุณหนูริสคงจะได้เกะกะลูกกะตาไปอีกนาน เพราะผมตัดสินใจแล้วว่าทำงานกบพ่อของคุณ”

“นี่นาย....”

“เสียใจด้วยน่ะครับ คุณหนูมากเรื่อง”

“นาย......”

“ไปเถอะครับลุงดิน ผมคุยธุระเสร็จแล้วครับ”

            วินเอ่ยขึ้นเมื่อตัวเองยั่วโมโหหญิงสาวเสร็จ จึงทำให้เธอต้องโกรธจนหน้าแดงหน้าดำด้วยความอับอายที่โดนตั้งชื่อกลับมาแทนชื่อตัวเอง เธอกระฟัดกระเฟียดเดินเข้าไปในรั่วมหาลัยอย่างช่วยไม่ได้......

“จำไว้น่ะนายวิน นายต้องเจอดีกับฉันแน่ คอยดู.....”ริสคาดหมายเอาไว้อย่างเดือดดาล

.......................................................................