เสียงเงียบที่บ่งบอกว่าถึงเวลากลางคืนแล้ว อัครวินท์ เดชดำรงรักษ์ กำลังนั่งมองดูดวงดาวที่ตอนนี้กำลังพราวระยิบระยับด้วยสายตาที่เหม่อลอย เค้าไม่รู้ว่าทำไมชีวิตนี้ถึงได้ลำบากขนาดนี้นัก พ่อผู้ที่ซึ่งจากไปไม่มีวันกลับ แม่ผู้ที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะที่สอง งานเมื่อก่อนที่ได้เงินมาก็ช่างน้อยนิด แล้วอย่างนี้คำว่าโชคดีหายไปอยู่ไหนหมด....เค้าไม่เคยคิดเลยจริง ๆ  ว่าจะต้องตกอับและลำบากได้ถึงเพียงนี้....แต่คำว่าความพยายามก็ยังใช้ได้อยู่ในตอนนี้....โอกาสอันแสนดีกำลังถูกหยิบยื่นมาให้แล้ว เมื่อพี่ชายของเพื่อนได้ให้ทำงานที่ดีและมีรายได้ดี จึงทำให้เค้ามีกำลังใจขึ้นมาบ้าง...เพื่อรักษาแม่......

            “ยังไม่นอนอีกเหรอลูก ดึกมากแล้วน่ะ” เดือนฉายมองดูลูกที่กำลังเหม่อลอยด้วยจิตใจที่แสนเจ็บปวด จะมีใครบ้างน่ะที่จะรับภาระของเธอในครั้งนี้ เธออยากให้ลูกมีชีวิตที่ดีและสดใส แต่เธอก็ไม่เคยทำให้ลูกได้เลย มีแต่ภาระอันหนักอึ้งในลูกชายคนเดียวของเธอ

            “แม่ออกมาทำไมครับ เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก ผมพาไปนอนน่ะครับ”

            “แม่ไม่เป็นอะไรหรอกลูก ว่าแต่วินเถอะ ทำงานที่ใหม่เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม”

            “ไม่เหนื่อยหรอกครับแม่ ผมมีแม่ทั้งคน ถึงจะเหนื่อยหรือไม่เหนื่อยผมก็สู้ครับ”ลูกชายคนเดียวของเธอช่างน่าสงสารจริง ๆ สู้งานสู้การจนไม่มีเวลาจะเรียนต่อ อุตส่าห์ตั้งใจเรียนจนได้รับทุนไปเรียนต่อเมืองนอก แต่แล้วความหวังก็มามลายลงเมื่อทางมหาวิทยาลัยตัดสิทธิ์ในการเรียนเพราะไปสอบไม่ทันในวันที่เธอไม่สบาย ไม่งั้นป่านนี้ลูกชายเธอคงจะได้ไปเรียนในที่ดี ๆ แล้ว.....

            “วิน แม่ขออะไรสักอย่างจะได้ไหมลูก”

            “ครับแม่”

            “ถ้าแม่ไม่อยู่แล้ว ลูกต้องสัญญากับแม่น่ะ.....ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับลูกของแม่ก็ตาม ลูกต้องสู้และลูกต้องรู้จักอภัยในคน สัญญากับแม่ได้ไหม”

            “ทำไมแม่พูดอย่างนั้นหละครับ มีใครทำอะไรแม่เหรอครับ”

            “ป่าวหรอกลูก แม่เพียงไม่อยากให้ลูกจองเวรจองกรรมกับใครก็เท่านั้นเอง สัญญาน่ะลูกน่ะ”

            “ครับ ผมสัญญา”

            “พรุ่งนี้จะกินอะไรไหม เดี๋ยวแม่ได้ทำใส่กล่องให้”

            “ไม่ครับ ผมไม่อยากให้แม่ลำบาก”

            “แต่แม่อยากทำให้ลูกกินน่ะ เผื่อว่าแม่มีโอกาสครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายก็ได้”เธอรู้ตัวดีว่าสภาพร่างกายในตอนนี้เป็นยังไง เธอรู้ว่ามันกำลังจะจบสิ้นแล้วกับคำว่ามีชีวิต เธอไม่อยากจะทำให้ลูกต้องมาลำบากกับเธออีกแล้ว เธอจะไม่มีวันทำร้ายลูกเพียงเพราะเธอคนเดียว

            “ทำไมแม่พูดแบบนี้ ไม่เอาน่ะครับ แม่จะต้องอยู่กับผมนาน ๆ น่ะ ผมจะรีบเก็บเงินเยอะ ๆ พาแม่ไปผ่าตัด คุณหมอบอกว่าถ้าผ่าตัดทันอาทิตย์หน้า แม่มีสิทธิ์หายน่ะครับ”วินกระชับกอดแม่เอาไว้ เค้ารู้ว่าสิ่งที่แม่พูดนั่นหมายถึงอะไร แต่มีใครบ้างที่อยากให้เกิดเรื่องแบบนี้กับตัวเอง พ่อก็ตายจากไป นี่แม่ก็กำลังจะมาจากเค้าไปอีก

            “วิน แม่รักลูกน่ะลูก แม่ก็อยากอยู่กับลูกไปนาน ๆ แต่คนเราเกิดมาก็ต้องตายกันทั้งนั้น ถึงต่อจากนี้ไปแม่จะไม่ได้อยู่กับลูก แต่แม่ก็จะคอยดูลูกอยู่ใกล้ ๆ น่ะ แม่เชื่อว่าลูกของแม่ต้องเป็นคนดีและเป็นคนเก่งได้”เธอโอบกอดเอาไว้ ชีวิตต่อไปจะเป็นอย่างไรเธอไม่สนอีกแล้ว ขอแค่ตอนนี้ได้กอดลูก อยู่กับลูก เห็นหน้าลูก แค่นี้เธอก็พอใจแล้ว

            “ไม่เอาแล้วครับ แม่พูดอย่างนี้วินไม่ชอบเลย ผมพาแม่ไปนอนน่ะครับ”

            “จ๊ะ”วินพยุงร่างอันผอมโทรมขึ้นอย่างสงสารจับใจ ปกติแม่เป็นคนรูปร่างผอมอยู่แล้ว ยิ่งไม่สบายร่างกายก็ยิ่งทรุดหนักยิ่งกว่าเดิม เดือนฉายนอนหลับเหมือนต้องการพักสายตา เมื่อเห็นว่าแม่นอนหลับแล้ว ตัวเองก็ออกมานั่งที่เดิมตรงระเบียงหน้าบ้าน โลกที่เค้าคิดว่ามืดมน ทำไมตอนนี้มันกลับมองไม่เห็นยิ่งกว่าเดิมน่ะ ฟ้าเล่นตลกกับเค้าเหลือเกิน ความสุข ความสบายหายไปไหนหมด ชีวิตนี้เค้าจะมีไหมคำว่าสุขทั้งใจและกาย....................

            อัครวินท์ ออกไปทำงานตามปกติ เค้าทำหน้าที่เป็นพ่อครัวของร้านอาหารใกล้บ้าน เค้าโชคดีตรงที่มีฝีมือในการทำอาหาร เมื่อมีโอกาสเค้าจึงได้รับการช่วยเหลือจากเพื่อน ซึ่งทำให้เค้ามีรายได้มากกว่างานเดิมที่ทำ.......

            “แม่เป็นไงบ้างวิน”พี่สิงห์เดินเข้ามาถามด้วยความสนิทสนมเนื่องจากรู้จักเป็นการส่วนตัว เพราะเป็นเพื่อนของน้องชายอีกทีนึง

            “อาการแย่กว่าเดิมครับพี่ ผมเองก็เป็นห่วงอยู่เหมือนกัน วันนี้ยังทำข้าวมาให้ผมอีก ห้ามแล้วก็ไม่เชื่อกันเลย”เค้าบ่นอุบให้รุ่นพี่ฟัง เพราะว่าไม่อยากให้แม่เหนื่อย

            “ความสุขของแม่เค้า เราก็ไม่ต้องไปห้ามหรอก แล้วเมื่อไหร่เราจะกลับไปเรียนต่อหละ ใกล้จะจบแล้วไม่ใช่เหรอ”

            “ครับพี่ อีกแค่เทอมเดียวเท่านั้น ตอนนี้ก็พยายามเก็บแต่ละรายวิชาอยู่ครับ”

            “อื้ม ดีแล้ว ตั้งใจเรียนแล้วกัน มีอะไรขาดเหลือก็บอกพี่น่ะ พี่ยินดีช่วย”

            “ขอบคุณครับพี่” เค้ายกมือไหว้รุ่นพี่อย่างซึ้งน้ำใจ อย่างน้อยตอนนี้ก็มีพี่สิงห์คนนึงที่ดีกับเค้าและเป็นผู้มพระคุณอีกคน

            หลักจากทำงานเสร็จ เค้ารีบกลับบ้านเพื่อไปดูอาการแม่ เค้าจะเอาข่าวดีไปบอกกับแม่ ว่าได้คุยกับทางโรงพยาบาลเกี่ยวกับเรื่องผ่อนค่ารักษาแล้ว และทางโรงพยาฯก็ยอมโดยดี เพราะเห็นเป็นคนไข้ประจำ แม่จะต้องดีใจ แล้วเค้าก็จะทำทุกอย่างเพื่อให้แม่มีชีวิตอีกยาวนาน เพื่ออยู่กับเค้า..........

            “แม่ครับ ผมกลับมาแล้วครับ”

            วินเดินเข้าบ้านอารมณ์เบิกบานเป็นพิเศษ เค้าเดินหาแม่ทั่วบ้านแต่แล้วก็ไม่เจอ เพราะปกติแม่มักจะนั่งรออยู่ด้านล่างเสมอ แต่วันนี้แปลก กลับมาก็ไม่เจอเหมือนเช่นเคย เค้าจึงขึ้นไปหาที่ห้องนอน ภาพตรงหน้าคือ หญิงผู้น่าสงสาร นอนไออย่างทุลักทุเล นี่แม่เค้าเป็นหนักขนาดนี้เลยหรือนี่ เมื่อวานก็ยังเห็นดี ๆ อยู่ แต่ทำไมวันนี้อาการถึงทรุดอย่างนี้น่ะ......เค้ารีบเข้าไปพยุงเพื่อให้แม่ไอได้สะดวกขึ้น

            “แม่ครับ แม่เป็นอะไรครับ”

“แม่ไม่เป็นอะไรลูก”

“เดี๋ยวผมพาไปหาหมอน่ะครับ แม่ทำใจดี ๆ น่ะครับ”

            “อย่าวิน....แม่ไม่เป็นอะไรลูก.....”เสียงที่กระท่อนกระแท่นเพราะแรงไอที่โหมเข้าใส่ ทำให้เธอไอออกมาเป็นเลือด

            “แม่ครับ เลือด”เค้าตกใจเมื่อเห็นว่าในมือแม่มีแต่เลือดออกมาเต็มไปหมด

            “แม่-ไม่-เป็น-อะไร---ลูก ไม่เป็น---ไร”

            “แม่ไปหาหมอน่ะครับ ผมไปคุยกับหมอแล้ว หมอเค้าให้ผ่าตัดได้ น่ะครับแม่ ไปหาหมอน่ะครับ”

        “วิน ฟัง-แม่-น่ะลูก แม่ รัก ลูก แม่ไม่ เคย เสียใจ ที่ลูก ได้ เป็นลูกของแม่”

            “ผมก็รักแม่ครับ”ไออุ่นจากอ้อมกอดของแม่ มันทำให้เค้าได้รู้ว่าสิ่งนี้กำลังจะหายไปในอีกไม่นานนี้แล้ว

            “แม่อยากตายอยู่ที่นี่ แม่ไม่อยากไปไหนทั้งนั้น วิน-ดูแลตัว-เองดี ๆ น่ะลูก”

            “แม่ครับ ไปหาหมอน่ะ ผมจะพาแม่ไปหาหมอ”เสียงสะอื้นดังออกมาแทบขาดใจ แม่เค้ากำลังจะจากไปงั้นเหรอ กำลังจะจากไปแล้วเหรอ

            “กอดแม่อีกได้ไหมลูก กอดแม่หน่อย”เธอพร่ำบอกให้ลูกชายโอบกอดเอาไว้ เธออยากจะตายในอ้อมกอดของลูก เธออยากจะจนจำไปจนตาย....ว่าเธอจะรักลูกและจะรักตลอดไป.....

            มือที่โอบกอดเอาไว้ได้ร่วงหล่นลงอย่างไม่มีวันหวนคืน แสดงให้รู้ว่าแม่ได้จากไปแล้ว จากไปไม่มีวันกลับคืนมา

            “แม่....แม่.....ไม่จริง.....แม่ครับ....แม่ฟื้นซิครับ......แม่ครับ.....”วินเขย่าร่างของแม่เหมือนต้องการให้ฟื้น สิ้นเสียงเรียกแม่ กลับกลายเป็นน้ำตาของลูกผู้ชายที่ได้หล่นลงมาอย่างสิ้นหวัง แม่....ผู้ให้กำเนิดได้จากไปแล้ว.....เค้าจะจดจำเอาไว้ว่าครั้งนึงได้เกิดมามีแม่ที่แสนดีกับเค้าเหมือนกัน

            งานศพได้ผ่านพ้นไปอย่างแสนโศกเศร้าอาดูร แขกที่มางานมีเพียงแค่คนรู้จักและคนบ้านใกล้เรือนเคียงเท่านั้น.......ทุกคนต่างแสดงความเสียใจจากการจากไปของเดือนฉาย......ทุกคนรู้ว่าเธอเป็นคนดีมีน้ำใจ สิ่งนี้ที่ทำให้ทุกคนต่างพากันรักใคร่ลูกชายของเค้าด้วย ทุกคนมาช่วยงานด้วยความเต็มใจ.....จนกระทั่งวันเผาได้ผ่านพ้นไป

            ควันสีเทาที่ล่องลอยขึ้นไปยังท้องฟ้าพร้อมกับเปลวไฟที่ลุกกระหน่ำ ทำให้เค้าเข่าทรุดลงกับพื้นอย่างแสนสาหัส ร่างของแม่ตอนนี้คงกำลังถูกเผาไหม้ แม่คงจะเจ็บน่าดู

            “วิน ทำใจเหอะวะ แกยังมีฉันน่ะโว้ยยยย ยังไงซะฉันก็ไม่มีวันทิ้งแกอย่างแน่นอน”เสกเดินเข้ามาปลอบเพื่อน เพราะรู้ดีว่ากำลังเสียใจเพียงไหนที่ต้องสูญเสียแม่ไป

            “ขอบใจมากเสก ฉันไม่เป็นอะไร”

            “กลับบ้านเหอะ พรุ่งนี้ค่อยมาเก็บกระดูก”

        “อื้ม”วินลุกขึ้นอย่างท้อแท้ในจิตใจ ต่อไปเค้าจะทำอย่างไรดี ไม่มีแม่ ไม่มีญาติพี่น้อง ไม่มีแม้แต่คนรู้ใจ

            วินเดินออกมาจากวัดอย่างใจเลื่อนลอย เดินโดยไม่ได้สนอะไรทั้งสิ้น จนกระทั่งเสียงเบรกของรถที่ดังกระหึ่มและตัวเองที่ล้มลงไปกองอยู่กับพื้นอย่างไม่รู้ตัว จึงเรียกสติกลับคืนมาได้

            “มีอะไรคะเหรอคะลุงดิน”

            “อ๋อ พอดีมีคนเดินข้ามถนนมาแล้วไม่ยอมดูรถหนะครับ ก็เลยเฉี่ยวเอา เดี๋ยวลุงลงไปดูให้น่ะครับ”

            “คะ” อริสา วศิลป์เลิศ หรือชื่อที่ใคร ๆเรียกกันว่า คุณหนูริส นั่งมองคนที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรืออย่างเคืองใจ วันนี้เค้าต้องรีบไปทำโปรเจ็ตที่บ้านเพื่อน เพราะเหลืออีกไม่กี่เดือนก็จะจบแล้ว เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่มาก แต่ดันต้องมามีเรื่องซะก่อน ยิ่งทำให้เธออารมณ์แทบเดือดขึ้นมาอย่างกับน้ำพุร้อน

            “นี่หนู เป็นอะไรมากรึป่าว”

            “ผมไม่เป็นอะไรมากหรอกครับ แค่ถลอกนิดหน่อย อีกอย่างผมก็เป็นคนผิดเองที่เดินไม่ดูให้ดีเสียก่อน”

            “ลุงคะ เสร็จรึยังคะ”เมื่อเธอเห็นว่าลุงดินกำลังพูดคุยอย่างดีกับผู้ชายคนนั้นก็ยิ่งทำให้โกรธเคืองมากยิ่งกว่าเดิม ในเมื่อมันเป็นคนผิด ก็ไม่เห็นจำเป็นจะต้องไปพูดดีด้วย เมื่อคิดได้ เธอจึงลดกระจกลง และตะโกนออกไป

            “นี่นาย ทำสำออยกะจะเอาเงินใช่ไหม ฝันไปเถอะ ฉันไม่มีวันให้หรอก ลุงดินคะ ไปเถอะคะ ริสกำลังรีบ”

            “แต่คุณหนูริสครับ พ่อหนุ่มมีเลือดออกด้วยน่ะครับ” ลุงดินชี้ให้ดูว่าแขนที่ถลอกตอนนี้มีเลือกไหล เค้าจึงรู้ว่ามันไม่ได้แค่ถลอก แต่มีเลือดออกด้วย ถึงแม้ว่าความผิดไม่ใช่อยู่ที่ลุง แต่ความเป็นคนมีน้ำใจจึงอยากจะดูแล เพราะรู้สึกว่าถูกชะโลคกับเด็กคนนี้มากเหลือเกิน

            “ลุงคะ ริสรีบน่ะคะ หนูกำลังจะไปสาย”เธอพูดจบพร้อมกับปิดกระจกลง เพราะไม่อยากเห็นสายตาของผู้ชายคนนั้นที่กำลังมองมา มันรู้สึกทำให้เธอประหม่ายังไงก็ไม่รู้ แถมใจยังสั่นผิดปกติด้วย นี่เธอกำลังสั่นไหวกับผู้ชายบ้าน ๆ คนนั้นอยู่น่ะ อริสา ผู้ชายที่ไม่มีอะไรเทียบกับคู่หมั่นของเธอได้เลย.......เธอเตือนตัวเอง

            “ไม่เป็นไรครับลุง แค่นี้เอง ไปเถอะครับ คุณหนูของลุงเค้ากำลังรีบ”วินพูดออกไปแต่สายยังจับจ้องอยู่กับหน้าของเธอ ผู้หญิงอะไร หน้าตาก็ดี แต่ปากร้ายใช่ย่อย

            “พ่อหนุ่ม อย่าหาว่าลุงดูถูกเลยน่ะ เอาเงินนี้ไปซื้อยาทาซะน่ะ ดูแลตัวเองดี ๆ หละ”ลุงดินหยิบพันธบัตรใบละห้าร้อยให้สองใบ แกเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกดี ๆ กับเด็กหนุ่มคนนี้ได้ แต่เป็นเพราะคุณหนูของเค้ารบเร้าจึงรีบยัดเงินใส่ในมือ เพราถูกปฏิเสธ แล้วลุงดินก็ขับรถออกไป

            เค้าเห็นว่าเธอหันมามองก่อนรถจะออกไป แต่ก็เพียงแค่เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น เพียงแค่นี้ก็รู้สึกทำให้เค้ามีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเลยทีเดียว

            อัครวินท์เดินเข้าบ้านพร้อมกับหวนนึกถึงความทรงจำกลับไปเมื่อตอนที่มีแม่อยู่ด้วย ป่านนี้แม่คงกำลังอยู่บนสวรรค์ แม่เป็นคนดี คนดี ๆ ต้องอยู่บนสวรรค์เท่านั้น ชายหนุ่มคิดอย่างเข้าข้างแม่ตัวเองพลันน้ำตาก็ไหลเอ่อออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

            “แม่ครับ ผมคิดถึงแม่จังเลย เมื่อไหร่แม่จะมารับผมไปอยู่ด้วยหละครับ ผมรักแม่น่ะ”เค้ากอดกรอบรูปแม่เอาไว้ ใบหน้าแม่ที่กำลังยิ้มแย้มเพราะมีความสุข ในรูปมีอยู่ด้วยกันสามคน พ่อ แม่ และเค้า แต่แล้วทุกคนก็มาจากเค้าไป ในรูปก็มีเพียงแต่เค้าเท่านั้นที่ยังมีชีวิตอยู่......เค้าจำต้องอยู่ให้ได้ ต้องอยู่ให้ได้.....

            ชายหนุ่มหลับไป ในมือยังคงกอดรูปถ่ายเอาไว้ ความรู้สึกเหมือนแม่กำลังกอดเอาไว้ทำให้เค้ารู้สึกอบอุ่น และหลับลงไปอย่างมีความสุข...... แม่กลับมากอดผมแล้ว....ผมมีความสุขจัง.....แม่กอดผมไปตลอดเลยน่ะครับ......ชายหนุ่มพูดกับตัวเอง

            แม่จะกอดลูกเอาไว้ แล้วแม่จะคอยเป็นกำลังใจให้น่ะ......เสียงที่เปล่งออกมามันทำให้เค้ามีความสุขจริง ๆ และแล้วความมืดก็คืบคลานเข้ามาในยามนิทรา....................

...............................................................................