ปิดเทอมแรกของปีสองของผมแล้ว ผมกลับมาอยู่ที่บาแสนอย่างโดดเดี่ยวเดียวดาย ผมเดินเรียบชายหาดอยู่คนเดียวตามลำพัง คอยมองดูเด็กๆ ผู้ใหญ่และคนชราที่มาจากจังหวัดอื่นๆ และจังหวัดชลบุรีเองมานั่งกันเป็นครอบครัว ทานอาหาร เล่นน้ำทะเล รับลมเย็นๆ อย่างมีความสุข นั่นเป็นบรรยากาศที่ผมชื่นชอบมาก ตั้งแต่สมัยที่ผมยังเป็นเด็กตัวเล็กๆ มันทำให้ผมมีความสุขและผมก็เข้าใจในความรู้สึกของพวกเขาด้วย ผมยิ้มน้อยๆ ให้กับตัวเอง หายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนคลายรับกระแสลมเย็นและกลิ่นน้ำทะเลที่มาสัมผัสใบหน้าและผิวกายของผม ผมค่อยๆ หลับตา ภาพหญิงสาวหน้าตาอิ่มเอมผมยาวแค่บ่ากำลังอมยิ้มให้ผมอย่างน่ารักปรากฏขึ้นมาในความคำนึงคิดของผม ผมพยายามนึกถึงหน้าของเธอเท่าที่ผมจำได้

                เสียงตะโกนร้องเพลงร็อคของนักร้องดังมาจากโทรศัพท์มือถือของผมมันสั่นเตือนเป็นจังหวะ จนใบหน้าของเจนในห้วงคำนึงหายวับไป ผมล้วงโทรศัพท์ขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ สิ่งที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือของผมคือชื่อของเธอ ทำเอาหัวใจและร่างกายของผมเสียวแปลบขึ้นมาในทันที

                “ฮัลโหล” ผมตอบรับ ช่างน่าดีใจเหลือเกินที่เธอโทรศัพท์มาหาผมขณะที่ผมกำลังคิดถึงเธออยู่พอดี

                “หวัดดี เล็ก เป็นยังไงบ้าง นายอยู่ที่บางแสนใช่ไหม” เสียงเล็กๆ ดังกรอกมาตามโทรศัพท์ ผมอยากจะทรุดกายลงนอนเกลือกกลิ้งบนน้ำทะเลและอยากจะบอกกับเธอไปว่า ผมคิดถึงเธอเหลือเกิน

                “ใช่ ผมสบายดี ผมอยู่ที่บางแสน” ริมฝีปากของผมฉีกยิ้มออกมาจนหุบไม่เข้า หัวใจเต้นรัวเหมือนกลอง

                “ดีแล้ว ฉันจะรบกวนนายสักหน่อยได้หรือปล่าว เล็ก” เสียงเล็กๆ ของเธอแสดงความจริงจังมากขึ้น

                “ได้สิ ได้เลย” ผมอยากจะให้เธอได้รู้ว่า สำหรับเธอแล้วผมทำให้เธอได้เสมอ แต่ผมไม่กล้าที่จะปีนป่ายกำแพงสูงที่ผมสร้างขึ้น “แล้วเธอมีอะไรเหรอ”

                “ขอบใจเล็ก คือฉันอยากได้ที่พักแถวหาดบางแสนสักหน่อย ฉันกับเป้จะมาเที่ยวกันที่นั่น อีกสองวันที่จะถึง...” เจนกับเป้ ผมท่องคำคำนี้ตลอดเมื่อเธอพูดออกมาว่า ฉันกับเป้ หัวใจของผมห่อเหี่ยวลงในพริบตา ราวกับว่ามันกลายเป็นแอปเปิ้ลเน่าหนอนกัดกินจนไม่เหลือเนื้อ “ฉันต้องขอโทษด้วยนะที่โทรฯ มาช้าไปหน่อย แต่ถ้าเธอหาที่พักให้ฉันไม่ได้ฉันก็ไม่ว่าอะไรนายหรอกนะ เล็ก ฉันเองก็รู้สึกเกรงใจนายอยู่เหมือนกัน”

                “อ๋อ อย่าห่วง” ผมพูดเหมือนว่าผมจะทำได้ทั้งๆ ที่มันอาจทำไม่ได้แน่โดยเฉพาะกับเจนและเป้ “ผมจะหาให้เอง แล้วยังไงผมจะติดต่อกลับไป” ผมขอให้เธอบอกคุณสมบัติของที่พักตามที่เธอต้องการมา ขณะที่ผมฟังเธอพูด แอปเปิ้ลลูกเหี่ยวๆ ที่ถูกหนอนกัดแทะอยู่ในหน้าอกข้างซ้ายของผมก็ค่อยๆ ถูกบดละเอียดเป็นผุยผง เพราะคำที่กัดกร่อนหัวใจ

                เจนไม่ได้ผิดเลยสักนิด มันผิดที่ผมเอง มันผิดที่ผมไปหลงรักเธอ ถ้าผมไม่ได้ไปหลงรักเธอ ป่านนี้ผมก็คงไม่ต้องมานั่งรำพึงรำพันถึงความเจ็บปวดที่ผมได้รับอย่างนี้ ผมนั่งแช่น้ำทะเลอยู่เป็นนานสองนานแล้ว มือและเท้าซีดเซียว ดวงตาเหม่อมองไปยังจุดสุดขอบฟ้า ซึ่งไม่มีที่สิ้นสุดที่แน่ชัด ใจหนึ่งก็รู้สึกดีใจที่ผมจะได้พบกับเธอในช่วงวันหยุด แต่อีกใจหนึ่งกลับรู้สึกเสียใจสุดกู่ที่เธอจะมากับเป้แฟนของเธอ