aommis (กำไร อิ่มเรือง)

เรื่องมีอยู่ว่า ตอนนี้ก็อายุเริ่มมากแล้ว งานที่ทำอยู่ในปัจจุบันก็ไม่ตื่นเต้น เร้าใจเท่าที่ควร จึงอยากคิดเปลี่ยนงานใหม่ แต่ช้าก่อน งานใหม่ ไม่ใช่หาได้ง่ายๆ ในปีนึงๆ คนจบการศึกษาเป็นหลายหมื่น หลายแสนคน ไอ้ครั้นจะไปสู้รบปรบมือกับเด็กที่เพิ่งจบใหม่ก็กระไรอยู่ จึงหันมาดูตำแหน่งที่พอจะให้คนมีประสบการณ์ได้ลองดูบ้าง ปรากฎว่า ต้องจบปริญญาโท สาขา...ประสบการณ์ทำงาน...ปี เราก็มีแค่วุฒิ ปริญญาตรี ถึงเวลาต้องหาความรู้เพิ่ม คิดได้ดังนั้น ก็คิดจะไปสมัครเรียนต่อ การสมัครเรียนต่อในปริญญาโท ใช่ว่าจะสมัครได้ง่าย ยิ่งเป็นสถาบันที่ได้รับการยอมรับจากสังคม ยิ่งมีคนใฝ่ฝันเยอะ การแข่งขันก็ยิ่งสูงขึ้น ...ณ ตอนนี้นี่เอง ถึงได้เข้าใจกระจ่างแจ่มแจ้งแล้วว่า ทำไมเด็กบางคนถึงต้องเรียนกวดวิชา เรียนติว ตั้งแต่เด็ก ไอ้เราเองก็เรียนตามมีตามเกิด จะสอบทีอ่านหนังสือที ไม่เคยกระตือรือล้น ค้นคว้าหาความรู้เพิ่มเติมจากที่อาจารย์สอนเลย ถึงตอนนี้ก็ซาบซึ้ง ถึงคำพูดที่ว่า พื้นฐานดี เป็นยังไง

ที่ตั้งชื่อเรื่องนี้ว่า สถาบันการศึกษาของใคร ชื่ออาจไม่สื่อเนื้อหาที่เขียนมากนัก ผู้เขียนเพียงอยากจะระบายให้ผู้อ่านได้เข้าใจแต่เพียงว่า สถาบันการศึกษามีผลต่อคุณภาพของคน ที่พูดด้แบบนี้ เพราะใช้ตัวเองเป็นสมมติฐานในการเขียน เนื่องจากว่า จากอดีต เราเรียนมาตามมีตามเกิด เราก็สอบไล่ได้ สอบผ่าน จบการศึกษา เราก็มั่นใจว่าเราก็คงเจ๋งมั้งละ แต่พอสอบแข่งขันกับคนที่เรียนจบในเมืองหลวง เราหมดความมั่นใจไปเลย สอบเกือบได้ทีสุดท้ายเลย

แต่ไม่โทษใครหรอก ต้องโทษตัวเอง ที่ไม่ขนขวายหาความรู้เพิ่มเติมจากบทเรียน หรือจากที่อาจารย์สอน

วัตถุประสงค์จริงๆ ของการเขียนเรื่องนี้ขึ้นมาก็เพื่ออยากจะบอกผู้อ่านว่า สถาบันการศึกษาเป็นตัวกำหนดการยอมรับของคนในสังคม ไม่อยากเอ่ยชื่อเลย แต่ขอยกตัวอย่างแล้วกันนะ เช่น จุฬาฯ ธรรมศาสตร์ เกษตรศาสตร์ เป็นต้น คนที่จบจากที่นี่จะมีภาษีในการหางานได้ง่ายกว่าคนที่จบจากมหาวิทยาลัยอื่นๆ ก็ไม่รู้ว่า เพราะเหตุอันใด จึงเป็นเช่นนั้น ...ใครรู้ช่วยตอบที

ยังไม่มีงานเขียน

ยังไม่มีงานเขียน

aommis
(กำไร อิ่มเรือง)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 716 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 6 เดือน
แบ่งปันความรู้ 12 ครั้ง
ได้รับดาว 153 ดวง

โหวตเพิ่มดาว