yoshisuku ()

      การพัฒนาอย่างยั่งยืนในความคิดของผมเข้าใจว่าหมายถึง 

   การเปลี่ยนเเปลงรูปเเบบการใช้ชีวิตของมนุษย์ในทุกๆด้านไป    ในลักษณะที่ส่งผลในเเง่ลบต่อความสัมพันธ์ระหว่าง 

1.  คนต่อคน

2.  คนต่อโลก(ธรรมชาติ) 

ให้น้อยที่สุดเท่าที่เป็นไปได้ 

กล่าวได้เช่น   ถ้าคนนำวิทยาศาสตร์มาใช้ในการดำรงชีพวิทยาศาตร์นั้นจะต้องส่งผลลบต่อคนทั้งทางร่างกายเเละจิตใจน้อยที่สุด   เเละในขณะเดียวกันก็ต้องส่งผลลบต่อโลก(ธรรมชาติ)ให้น้อยที่สุดเช่นเดียวกัน   

ยกตัวอย่างผลเสียของการพัฒนาของสังคมเช่นระบบทุนนิยมที่ทำให้ประชาชนเเก่งเเย่งเพื่อให้ได้มาในสิ่งต่างๆที่สังคมถือว่าเป็นส่งที่มี "คุณค่า"  หรือ  "เเสดงให้เห็นให้คนผู้นั้นมีคุณค่า"  การพัฒนาเเบบนี้ไม่ใช่การพัฒนาที่ยั่งยืน   มันส่งผลลบต่อคนในสังคมจำนวนมากโดยเฉพาะในทางด้านจิตใจอันจะเห็นได้จากความเหลวเเหลกของการการใช้ชีวิตที่คนคนหนึ่งตัดสินใจ "ตาย"   บนความคาดหวังทางสังคมที่จริงๆเเล้วมันไม่ได้มีความหมายอะไรเลยเป็นเพียงสิ่งที่สมมุติขึ้นเเละผูกมัดตัวเราไว้ด้วยจิตวิทยาโดยสภาพเเวดล้อมทางสังคมตั้งเเต่เด็กๆ   "ผูกมัดกดดันด้านจิตใจ"   เช่น  ความคาดหวังด้านการเรียนที่ส่งผลลบต่อจิตใจดังจะเห็นในหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยๆ    

การพัฒนาเเบบนี้ส่งผลลบอย่างต่อทั้งคนเเละโลก 

ในความคิดของผมการพัฒนาที่ยั่งยืนจึงต้องยืนพื้นอยู่บน "สามัญสำนึกของการเป็นสิ่งมีชีวิตของมนุษย์"  

หมายความว่าคนเราต้องสำนึกอยู่เสมอว่าเราเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งเฉกเช่นเดียวกับสัตว์โลกอื่นๆการทำตัวเเปลกเเยกหรือมีทัศนคติเเบบเเบ่งเเยกนิยม   เเยกตัวเองออกมาให้อยู่เหนือสิ่งอื่นทั้งหมดในโลก   การมีความคิดเเบบนี้เป็นสิ่งที่ผิดเพราะ ถ้าเรายิ่งรู้สึกเเปลกเเยกมากเท่าไหร่การเห็น "คุณค่า"  ที่เกิดจากความสัมพันธ์ในเเง่ของการที่เราต้องพึ่งพาโลก  พึ่งพาธรรมชาติ  ก็จะยิ่งลดน้อยถอยลงไปเรื่อยๆมนุษย์มั่นใจในตัวเองมากเกินไป  จึงไม่น่าเเปลกใจเลยที่ป่าไม้ถูกทำลาย   เเหล่งน้ำเน่าเสีย    เพราะคนเราไม่ตระหนักไม่มีสามัญของความเป็นสิ่งมีชีวิตที่ต้องเกี่ยวโยงพึ่งพากันกับสิ่งมีชีวิตอื่นๆทั้งหมดรวมถึงโลกใบนี้  

ตราบเท่าที่คนเรายังต้องอาศัยโลกนี้เป็นที่อยู่  เป็นที่ตาย  คนเราก็ควรมีสามัญสำนึกนี้ไว้ไม่ให้เกิดเหตุการณ์ที่คล้ายกับว่า   

"  คนอยู่บนเเพลอยอยู่ในทะเลที่กว้างไกลไม่สิ้นสุด  "

เเล้วคนบนเเพกลับทำกิจกรรมต่างๆที่ส่งผลให้เเพค่อยๆเเตกค่อยๆเกิดรูรั่วทีละน้อยโดยเเต่ละคนก็ล้วนเเต่ทำในสิ่งที่ตนจะทำโดยไม่มีใครสนใจพื้นที่สองเท้าเหยียบเดินชั่วชีวิตว่าถ้าเเพนี้เกิดเสียไปเเล้วจะไม่มีที่ให้เราได้ยืนได้เหยียบอีกต่อไป  

สรุปเเล้วสาระสำคัญของการพัฒนาที่ยั่งยืนมาจากหลักสำคัญคือ 

"สามัญสำนึกของมนุษย์ในฐานะที่เป็นสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่ต้องมีชีวิตสัมพันธ์พึ่งพาอย่างสมดุลย์กับสิ่งมีชีวิตอื่น  กับธรรมชาติ เเละโลกที่เราเหยียบอยู่" 

ผลของมันจะทำให้มนุษย์รู้สึกใกล้ชิดสัมพันธ์กับสิ่งมีชีวิตอื่น  สัมพันธ์กับโลกใบนี้  เป็นหนึ่งเดียวกันมากขึ้น  "เท่ากัน"  มากขึ้น    สิ่งนี้เองจะทำให้มนุษย์เห็น  "คุณค่า"  ของธรรมชาติมากขึ้น   ไม่เเปลกเเยกตนเองให้เหนือกว่า   เมื่อทุกอย่าง " เท่ากัน"  ความสมดุลย์จะกลับมา  ( leasthumanism ) 

เมื่อเห็นความสัมพันธ์  เห็นคุณค่าที่เกิดจากความสัมพันธ์  ระหว่างธรรมชาติกับตัวมนุษย์อย่างถ่องเเท้   ในฐานะที่เราเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตหนึ่งในระบบ   สิ่งสุดท้ายคือ  มนุษย์จะรู้จักคุณค่าของตัวเองที่เเท้จริง   เป็นคุณค่าที่อยู่นอกเหนือจากสิ่งที่มนุษย์รับรู้จากประสาทสัมผัส นอกเหนือประสบการณ์ นอกเหนือประวัติศาสตร์ อยู่เหนือปัญญา    คือ   "คุณค่าของมนุษย์ในฐานะที่เป็นเเค่สิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งบนโลก"  คุณค่านั้นคืออะไร  

ถ้าตัดเรื่องปัญญาออกไป   " มนุษย์จะเป็นอย่างไร"  

" ยังจะเป็นมนุษย์เเบบนี้หรือไม่ "    " เเม้เเต่คำว่าคุณค่า " คุณค่า" ก็อาจจะหายไปด้วย"   อันนี้คงต้องไปคิดกันต่อไปภายหลัง   

ยังไม่มีงานเขียน

yoshisuku
()

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 1,951 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 7 เดือน
แบ่งปันความรู้ 200 ครั้ง
ได้รับดาว 148 ดวง

โหวตเพิ่มดาว