Lookky (สุทธิ์สรียา)

“ซินง่า...แงๆๆๆๆๆ น้ำทิ้งพี่ไปแล้ว แงๆๆๆๆ”พี่แซนด์ พี่ชายที่สุดแสนจะบอบบางของฉันร้องไห้อย่างแทบเป็นแทบตายเมื่อพี่น้ำ แฟนสาวที่คบกันมาได้นานถึงหนึ่งอาทิตย์บอกเลิก โดนสาวบอกเลิกทีไร ฉันตกนรกทุกที
“โอ้ๆๆๆๆ อย่าร้องนะค๊า น้ำตาพี่มันเละเสื้อหนูน๊า รู้เปล่า เอ๊ะได้เวลาไปเรียนแล้ว ไปแล้วน้า บาย”ฉันโอ้พี่ชายตัวเองมานานเกือบสิบนาที ทันทีที่รู้ว่าถึงเวลาเรียนฉันก็รีบเผ่นออกจากบ้านทันที ก่อนที่พี่แซนด์มันจะเรียกฉันซะก่อน
“แท็กซี่วันนี้มันหายไปไหนหมดเนี่ย” ฉันบ่นออกมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อมองหาแท็กซี่ไม่เจอซักคัน ปกติมันจะมีแท็กซี่มาแถวนี้บ่อยนี่นา แล้วฉันจะไปเรียนยังไงเนี่ย
~ ~ ~ วี้วอ วี้วอ วี้วอ ~ ~ ~ เสียงรถตำรวจมาทำอะไรแถวนี้เนี่ย
“หนีเร็วๆๆ คนบ้าอยู่หน้าปากซอย” รู้แล้วทำไมตำรวจถึงมา
“ป้าๆๆ หน้าปากซอยมีไรเหรอจ๊ะ” ฉันถามป้าคนนึงที่วิ่งออกมา
“มีคนบ้าจับตัวประกันอยู่หน้าปากซอยจ๊ะ หนีเร็ว” เวรกรรม แล้วฉันจะไปเรียนยังไงล่ะเนี่ย
ฉันจึงเดินเข้าบ้านไปอย่างเบื่อหน่าย ทำไมอีกตอนอยากให้มีคนบ้ามา มันดันไม่มาเนี่ยที่อีกตอนฉันมีเรียนดันมา
“ซิน ซินจะมาช่วยพี่ตัดใจเหรอ” กรรม ไม่น่าเข้าบ้านเลย
“เปล่ายะ มันมีคนบ้าหน้าปากซอย เลยไม่มีแท็กซี่มาอ่ะดิ”
“โทรหาน้องฮันนี่สิจ๊ะ พามาหาพี่ด้วยนะ” จริงด้วยสิ ฮันนี่เพื่อนสนิทฉันลืมมันไปได้ไงเนี่ย
ฉันเลยโทรหามันให้มันมารับ แต่...คำตอบของมันช่างทำให้ใจของฉันแตกสลาย ทำให้ใจอันแสนบอบบางแตก..โอเคมันตอบว่าไม่
“ฮันนี่จ๋า...มาช่วยฉานหน่อยน้าๆๆๆ” ฉันพยายามขอร้อง
“ฉันบอกว่าไม่ เดี๋ยวแกก็ช่วยพี่แกจีบฉันอีกอ่ะ ฉันเบื่อโว้ย”
“แง...ฮันนี่จ๋าฉันสัญญานะ ฉันไม่ช่วยพี่แซนด์จีบแกหรอกน้า มารับฉันหน่อย”ฉันพยายามอ้อนวอน
“ก็ได้นะ...แต่แกต้องทำตามที่ฉันสั่งหนึ่งอย่าง โอเคมั้ยย่ะ”เอาไงดีเนี่ย เอาก็เอา ยังไงมันก็น่าจะดีกว่าโดนอาจารย์จอมโหดด่าเปิงอยู่แล้ว
“โอเค แต่แกอย่าเล่นอะไรพิเรนทร์นะเฟ้ย”
“หึๆๆ ได้อยู่แล้ว” หัวเราะได้แสบทรวงจริงๆเลยยัยนี้
“เอางี้นะ แกรอฉันอยู่ที่หน้าบ้าน..เอ่อ..หน้าหมู่บ้านดีกว่าฉันไม่อยากเจอพี่แก สยองว่ะ”ยัยฮันนี่มันกลัวพี่ฉันรึไงฟะ
“โอเคจ้า ฮันนี่คนสวยยยยยยย”

ในทีสุดดิฉันก็มาถึงมหาลัยเสียที่ ตอนอยู่ในรถยัยฮันนี่เล่นเทศน์ฉันซะยืดยาวสงสัยว่าถ้าฉันอยู่บ้านมัน มันได้เป็นแม่บุญธรรมฉันแน่ๆเลย พอฉันทำท่าจะลงจากรถ มันก็ทักฉันซะก่อน
“ซินดี้ ซิน...แกลืมไรไปเปล่าย่ะ” ฉันหันไปดูบนรถ ก็ไม่อะไรนี้นา ฉันไม่ได้ลืมอะไรเลย
“ลืมไรอ่ะ ไม่เห็นมีไรเลยทำไมแกไม่คิดจะไปเรียนรึไง”
“สัญญา...”อ๋อ สั้นๆ ง่ายๆ
“แกจะให้ฉันทำไรอ่ะ” ฉันถามมันด้วยสีหน้าใสซื่อบริสุทธิ์
“แกรู้ใช่มั้ยว่าฉันอยากได้มือถือรุ่นไหน”
“รู้...ทำไมอ่ะมีไรเหรอ”
“แกไปหาไอ้คนที่ใช้มือถือรุ่นนั้นทีดิ หึๆ แล้วก็ มันคนนั้นต้องเป็นผู้ชายด้วยนะ ไปบอกรักมันด้วย บอกว่าแกนะไม่ใช่ฉันที่รักมันอ่ะ” ไอ้เพื่อนคนนี้กินยาลืมเขย่าขวดเปล่าเนี่ย..คงไม่อ่ะอย่างงี้มันลืมกินยาเลยแหละ
“แกจะบ้ารึไงอ่ะ....จะแกล้งกันก็ช่วยแกล้งอะไรที่ทำง่ายกว่านี้หน่อยสิ”
“โอเคได้...งัน....”อยู่ๆยัยฮันนี่ก็หลับตาลงพลางหมุนตัวไปรอบๆแล้วชี้ไปทางเอ่อ...ผู้ชายคนนึงคนที่ถูกล้อมรอบด้วยกลุ่มคนกลุ่มนึง
“แกไปบอกรักไอ้นั้นสิ” หือ...นั้นใครฟะ
“แล้วนั้นมันใครอ่ะ”
“จะ.....เจทสะ...สตรีม”ยัยฮันนี่พูดติดอ่างไปแล้วเหรอเนี่ย
“หืออะไร ใครไม่รู้จักอ่ะ”ฉันไม่รู้จักนาย..เอ่อ..อะไรเจทๆเนี่ยแหละใครฟะ
“คนนั้นไง คนที่แกจะต้องไปบอกรัก..อ้ายยยย เค้าหล่อเนอะว่ามะ”ถ้ามันหล่อทำไมแกไม่ไปบอกเองว่ะ
“แค่บอกว่ารักก็จบใช่มะ”
“อือ...ใช่ๆๆๆ”ยัยฮันนี่ทำท่าตื่นเต้น แต่ฉันรู้สึกเหมือน..ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
“ขอถามไรอย่าง...ไอ้นั้นสาวตอมเยอะมะ..คือฉันกลัวถูกรุมอ่ะ”
“จะว่าไป ก็คงเกือบทั้ง..มหา’ลัยเลยแหละ”อ๋อ..อืมๆๆ..เฮ้ยไมเยอะงันอ่ะ ฉันคนนึงแหละที่ไม่รู้จักมัน(มันน่าภูมิใจตรงไหนเนี่ย)
“แง...กลัวถูกรุมอ่ะ”ฉันทำตาแป๋ว
“แหมๆๆๆน่าสงสารจัง ...อย่าหวังเลยย่ะไม่ต้องมาทำตาแป๋ว”
....ฉันค่อยๆเดินตรงไปยังโต๊ะที่นาย..เอ่อ..ชื่อไรนะเจทปะ..คงใช่แหละน่า อย่างกล้าๆกลัวแต่พอถึงโต๊ะนายนั้น...
“เธอเป็นใคร”ไอ้หัวโตที่อยู่ข้างๆนายนั้นถาม
“คน” ฉันตอบอย่างภูมิใจแบบสุดๆ แต่หน้านายหัวโตนั้นสิ หน้าแตกหมอไม่รับเย็บเลยตลกชะมัด
“ชื่อไร”ไอ้หน้าขาวจนซีดที่นั่งข้างๆนายหัวโตถาม
“จะรู้ไปทำไม”อีกครั้งฉันรู้สึกภูมิใจแบบสุดๆที่ได้ตอบนายพวกนี้ โอ๊...ปลื๊ม..ปลื้ม
“ตกลงมีอะไร”ในที่สุดไอ้หน้าหล่อที่ชื่อ...เอ่อ...ชื่อไรนะ (ทำไมคนแต่งไม่แต่งให้มันชื่อเหมือนคนธรรมบ้างเนี่ย)ก็พูดขึ้นมา โอเค...สูดหายใจเข้าลึกๆบอกมันไปเลย
“ฉันชอบนาย”ในที่สุดก็ได้พูดซักที ทันทีที่พูดจบฉันก็หันหลังกลับเลย เพราะรู้ว่ามันคงไม่มีอะไรต่อจากนี้
“เฮ้ย...นี้เธอพูดจริงอ่ะ”ไอ้หน้าแหลมอีกคนพูดออกมาทั้งที่นั่งเงียบเป็นชาติ
“ล้อเล่น”ฉันพูดทั้งทียังไงหันหลังไปหาพวกนั้น
“ไม่มีใครกล้าล้อเล่นกับฉัน !”ไอ้เสียงเหี้ยมๆอย่างนี้ทายเอานะว่าของใคร ก็ของนาย...เอ่อ..ชื่อไรฟะคนนั้นแหละ
“ทำไม..ทำไมฉันจะล้อเล่นไม่ได้”ฉันหันหลังกลับไปมองนายนั้น
“เพราะ..ฉันมีข้อเสนอให้เธอ” ข้อเสนอเหรอ แหะๆถ้ามีเงินฉันทำแน่ๆ
“ข้อเสนออะไรของนาย มีตังค์ให้ปะ”
“ฉันขอจ้างให้เธอมาเป็นแฟนฉันสองเดือนโอเคป่ะ ค่าจ้างแสนนึง” โอ๊ พระเจ้าแสนนึงงงงงงงงง
“โอเคๆๆๆๆๆ”ฉันตอบแบบไม่ต้องคิดเลยแหละ
“แต่...ในสองเดือนนั้นอ่ะ เธอต้องทำให้ฉันชอบเธอให้ได้นะไม่เช่นนั้น เธอนั้นแหละจะต้องจ่ายแสนนึง”เฮ้ยขี้โกง ได้ไงอ่ะ “ไม่ตกลงๆๆ ขอแก้คำพูด ฉันไม่ตกลงเด็ดขาด”
“เสียใจด้วยนะครับ....ไอ้คิดส์แกเปิดเทปให้ยัยนี่ฟังดิ”ทันทีที่นายนั้นพูดจบไอ้หน้าแหลมนั้นก็กดเปิดเทปอะไรสักอย่างออกมา (ฉันไม่สนหรอก) แต่แล้วอยู่ๆก็มีเสียงผู้หญิงออกมา แล้วฉันก็จำได้ด้วยว่ามันคือเสียงของฉัน
“โอเคๆๆๆๆๆ” ทันทีที่สิ้นเสียงนั้นนายชื่อเรียกยากนั้นก็ยิ้มที่มุมปากอย่างสะใจ
“สัญญาเริ่มพรุ่งนี้เธอต้องทำให้ฉันชอบเธอให้ได้ โอเคนะ”ทันทีนายนั้นพูดจบ มันก็พาพรรคพวกกลับทันที
“เออ...เดี๋ยวก่อนถ้าฉันชนะอ่ะ นายจะเอาตังค์ทีไหนมาจ่าย”ฉันเรียกนายนั้นไว้ก่อน
“เคน แกเล่าประวัติฉันให้ยัยเฉิ่มนี้ฟังดิ”แล้วนายหน้าซีดนั้นทำท่าเหมือนนักพูดที่ต้องการให้คนฟังตั้งใจฟัง
“อะแฮ่ม...ชายหนุ่มรูปร่างหน้าตาดีบุคคลนี้มีชื่อว่าเจทสตรีม เรย์ เจ็คท้อดต์ อายุสิบเก้าปีเจ็ดเดือน สิบเอ็ดวัน เกิดวันที่ หนึ่ง มกราคม เป็นนักเรียนเกรดเอ หรือนักเรียนดีเด่นนั้นแหละ มีแม่ชื่อนาง ดาริก้า เจ็คท้อดต์เป็นคนอเมริกาแท้ๆเป็นนักการทูต ซึ่งรู้ใช่มั้ยว่ารวย โอเครวย มีพ่อชื่อโรเบิรต์ เจมส์ เจ็คท้อดต์ เป็นลูกครึ่งไทยกับเยอรมัน เป็นนักธุรกิจส่งออกเสื้อผ้า กระเป๋าแบรนเนม ที่เธอคงไม่รู้จักหรอก ซึ่งรวยใช่มั้ย ใช่ มีน้องสองคนชื่อเควิน เจ็คท้อดต์ กับเจสสิก้า โรดส์ เจ็คท้อดต์ ครับ โคเอมีคำถามมั้ยคร้าบ”นายหน้าแหลมเล่นถามเองตอบเองเลย ฉันล่ะอึ้งกับประวัตินายนี้จริงๆ
“เอ่อ...นายนี้เกิดวันที่หนึ่ง มกรา จริงอ่ะ”
“จริงครับ หมดคำถามแล้วนะ โอเคพวกเราขอไปจีบสาวต่อนะบาย ....พรุ่งนี้อย่าลืมสัญญาล่ะ” พวกนายนั้นไปกันแล้ว
ส่วนฉันก็ต้องปวดหัวกับไอ้คำสัญญาบ้าๆนั้น แงให้ก็ได้ช่วยฉันที ฉันจึงกลับไปหายัยฮันนี่ที่นั่งยิ้มแป้นอยู่
“เป็นไงจ๊ะเพื่อนเลิฟ เจทสตรีมเค้าว่าไงบ้าง”ยัยฮันนี่ทำตาปริบๆ จากนั้นฉันก็เล่าให้ยัยนั้นฟังทั้งหมด
“........เป็นไง แกคิดว่าไงนายนั้นมันแปลกๆเนอะ” ฉันถามยัยฮันนี่
“ไม่เลยอ่ะ เค้าช่าง....หล่อเลิศ ฉันอิจฉาแกโคตรๆเลยอ่ะ”ยัยฮันนี่ทำท่าตื่นเต้นกับคำบอกเล่าของฉัน ยัยนี้ท่าทางจะบ้า
“หวัดดีค๊า ~ ~ ~” เสียงประสานเสียงของสองสาว ฝาแฝดยัยโมบาย กับยัย มันเดย์ ดูท่าทางยัยพวกนี้จะร่าเริงเป็นอาชีพ
“นี่ โม เดย์ฉันจะเล่าอะไรให้ฟัง”แล้วยัยฮันนี่ก็เล่าเรื่องของฉันกับนายชื่อเรียกยากนั้นให้ยัยโมบาย กับมันเดย์ฟัง ทำไมน้า...ทำไมฉันไม่มีฝาแฝดมั่งเนี่ยเบื่อจัง
“น่าอิจฉาจางงงงงงง”เสียงขอยัยโมบายกับมันเดย์ดังขึ้นมาทันทีที่ยัยฮันนี่พูดจบ
“นี่พวกเธอมีใครเครียดเรื่องที่ฉันต้องมาจ่ายแสนนึงมั่งเนี่ย”
“เธอก็ทำให้เจทเค้าชอบเธอสิจ๊ะ” ขอโทษนะ ไม่ทราบว่าพวกหล่อนรู้รึไงว่านายชื่อเรียกยากนั้นชอบผู้หญิงแบบไหน
“งันพวกเธอต้องช่วยฉันนะ”
“ก็ได้...งันฉันนี้ฉันคือโม หรือเดย์จ๊ะ” ยัยโมหรือเดย์(คนใดคนหนึ่ง)พูดขึ้น ฉันดูไม่ออกอ่ะ ยัยสองคนเนี่ยเหมือนกันทุกระเบียบนิ้วเลยอ่ะ
“แง....เพื่อนใจร้ายไม่ยอมช่วยกันเลยอ่ะ”ยัยฮันนี่เริ่มปฎิบัติการอ้อนวอน
เซงเลยอ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

สังคม ม.1ค่ะ (ชมแล้ว:8,790)

Lookky
(สุทธิ์สรียา)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 1,067 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 9 เดือน
แบ่งปันความรู้ 3 ครั้ง
ได้รับดาว 150 ดวง

โหวตเพิ่มดาว