อากาศเย็นเฉียบเนื่องจากเครื่องปรับอากาศคงสู้บรรยากาศยะเยือกระหว่างชายสองวัยที่กำลังประจัญหน้ากันอยู่ ณ ขณะนี้ไม่ได้

คนหนึ่ง... “ถูกนำตัว” เข้ามารอเมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงที่แล้ว เป็นชายหนุ่มร่างสูงแข็งแรงสวมเสื้อเชิ้ตสีกรมท่าขนาดพอดีตัว กลัดกระดุมเพียงสองสามเม็ดพอเป็นพิธีแถมปล่อยชายออกมานอกกางเกงยีนส์ขากระบอกสีเข้ม กำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ในท่ากึ่งนอนกึ่งนั่งพร้อมกับเหยียดสองขายาวไปข้างหน้าเต็มที่ ชายหนุ่มนั่งนิ่งพลางทอดสายตาลงต่ำ มีเพียงเสียงถอนใจแผ่วสองสามครั้งที่ลอยมาให้ได้ยินนั่นแหละที่ช่วยยืนยันว่าเขาเป็นคน.. ไม่ใช่รูปปั้น!!

อีกคนหนึ่ง... เข้ามาสมทบทีหลัง เป็นชายวัยกลางคนร่างสูงแลดูภูมิฐานในชุดสูทสากลเรียบกริบสีเทาดำซึ่งได้รับการตัดเย็บอย่างประณีตจากห้องเสื้อชั้นนำระดับประเทศ เส้นผมสีดำแซมขาวได้รับการหวีและจัดแต่งทรงอย่างเรียบร้อย แม้จะมีริ้วรอยแห่งวัยปรากฏให้เห็นบนหน้าผากแต่มิอาจบดบังความคมคายที่มีมาแต่อดีตได้ ชายคนนั้นเดินตรงลิ่วไปยังโต๊ะทำงาน พอทรุดตัวลงนั่งได้ เขาก็หยิบแฟ้มเอกสารตรงหน้ามาพลิกเปิดอ่านทันที ไม่ใส่ใจจะมองหรือทักทายกลุ่มคนที่ลุกขึ้นยืนต้อนรับราวกับเป็นธาตุอากาศ หรือแม้แต่คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม..  นี่เขาไม่ทันสังเกตหรือจงใจเมินกันแน่!!

เกมส์สงครามเย็นก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ...

มีกติกาแสนง่ายว่า.. ใครทนไม่ไหวแล้วเปิดปากพูดก่อน ถือว่า “แพ้” เดิมพันคือความสัมพันธ์แสนเปราะบางที่เต็มไปด้วยรอยร้าวซึ่งฝังรากลึกและกัดกร่อนจิตใจของแต่ละฝ่ายไปทีละน้อย..ทีละน้อย.. รอเวลาแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี แล้วอย่างนี้จะ“ชนะ” ไปเพื่ออะไร??

มันคงไม่สายเกินไปใช่ไหม.. ถ้าคนกลางอย่างเขาจะลงมือทำอะไรซักอย่างเพื่อคนสองคนที่เขารักไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน

“เอ่อ.. ท่านครับ..” พัลลภเอ่ยขึ้นมาท่ามกลางความเงียบจนน่าอึดอัดนั่น “คุณพีมาขอพบท่านน่ะครับ เธอมาถึงที่นี้เมื่อประมาณครึ่งชั่วโมงที่แล้ว ไม่ทราบว่าท่านสะดวกจะให้เธอเข้าพบตอนนี้เลย.. หรือจะให้ผมเชิญเธอไปรอที่ห้องรับรองก่อน”

คำกล่าวรายงานเสียสวยหรูของพัลลภทำให้บุคคลที่สามซึ่งนั่งอยู่ ณ ตรงนั้นตั้งนานแล้วนึกขัน เขาพ่นลมหายใจแรงๆ พร้อมกับรอยยิ้มหยันบนฝีปากบางเฉียบ..

“หึ!!”   ขอพบ..น่ะเหรอ ตลกเป็นบ้า..  ต้อง “โดนจับมา” สิถึงจะถูก

วัฒน์-ผู้เป็นเจ้าของสรรพนาม ‘ท่าน’ เงยหน้ามองชายหนุ่มเบื้องหน้า เพราะนึกฉุนเสียงลมหายใจนั่นมากกว่าเสียงเรียกของชายคนสนิท..  เขาวางปากกาลงบนโต๊ะแผ่วเบาแล้วเอนร่างพิงเก้าอี้ตัวโตพร้อมกับพาดแขนบนพนักพักแขนในท่าสบายๆ.. สองตาคมกริบกวาดทั่วใบหน้าก่อนจะค่อยๆ พิจารณาคนที่ไม่ได้เห็นตัวเป็นๆ มานานหลายเดือน ภาพเด็กชายตัวเล็กผู้รับเครื่องหน้างดงามและรอยยิ้มสดใสจากมารดาปรากฏให้เห็นวูบหนึ่งก่อนละเลือนหายไป..กลายเป็นชายหนุ่มตัวสูงแข็งแรงเจ้าของผิวขาวจัดตัดกับนัยน์ตาสีเข้มสนิทที่ถอดแบบมาจากเขาไม่ผิดเพี้ยน.. และไอ้ตาคู่นั้นนั่นแหละกำลังจ้องเขากลับมาอย่างไม่ยี่หระ

“มีอะไรก็พูดมา จะได้ไปๆ ซะที!!”

ในที่สุด.. รพีวัฒน์ก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นมาก่อนขณะขยับตัวนั่งเต็มเก้าอี้ น้ำเสียงเร่งเร้าคงเป็นตัวบ่งได้อย่างดีว่าเขาเบื่อและรำคาญมากแค่ไหน

อีกฝ่ายไม่ตอบ.. อาการนิ่งเงียบที่แสดงออกมากระตุ้นอารมณ์คุกรุ่นให้ชายหนุ่มไม่น้อยเลยทีเดียว จนเขาออกปากเรียกคนที่ยืนอยู่ไม่ไกล น้ำเสียงฟังดูเรียบสงบอย่างคนควบคุมความรู้สึกได้ดี “คุณพัลลภ... ถ้าหมดธุระแล้ว.. ผมขอตัว”

พีลุกขึ้นยืนยืดตัวเต็มความสูงแล้วหมุนตัวเดินจากมาตามพร้อมกับรู้สึกชิงชังชายคนนั้นจนแทบทนมองหน้าไม่ไหว อยากจะไปให้พ้นๆ ซะที อยากกลับไปอยู่ในที่ของเขา อยากกลับไปอยู่ท่ามกลางคนที่เขาเรียกว่า“ครอบครัว” อยากกลับไปพบคนที่เขารักและรักเขาสุดหัวใจ

ชายฉกรรจ์หกเจ็ดคนในชุดสูทสีดำที่กำลังยืนหน้ากระดานเป็นแถวตรงแหน่วมองตามร่างสูงที่ก้าวฉับๆ ผ่านไปหน้าตาเฉย ก่อนจะหันขวับมาทางนายเป็นเชิงขอคำสั่ง..  อยู่ๆ จะปล่อยคนที่กว่าจะพาตัวมาได้ไปง่ายๆ อย่างนี้น่ะรึ??   

พัลลภเห็นท่าไม่ดีจึงรีบแจ้นตามไปพลางส่งเสียงเรียกเอะอะ “คุณพีครับ.. คุณพี เดี๋ยวก่อนครับ”

ร่างสันทัดหาญกล้าเข้าไปยืนขวางประตูอย่างไม่ยั้งคิด.. แม้จะต้องโดนร่างหนุ่มฉกรรจ์ที่สูงกว่าหลายคืบจนบังแทบมิดเล่นงานก็เถอะ เขาต้องหยุดคนๆ นี้ไว้ก่อน “คุณพีครับ อย่าเพิ่งกลับเลยนะครับ ท่านเพิ่งประชุมเสร็จแล้วต้องกลับมาทำงานต่อ ท่านคงล้ามาก.. จนนึกเรื่องที่จะพูดกับคุณพีไม่ออก.. ไว้ตอนเย็นดีไหมครับ คุณพีก็ไม่ได้กลับไปทานอาหารที่บ้านกับคุณพ่อตั้งนานแล้วด้วย.......”

 “พูดจบหรือยัง..” พีกระซิบเสียงเย็นเยียบ คำพร่ำอธิบายคล้ายข้อแก้ต่างเมื่อครู่ไม่ได้ช่วยอะไรเลยแถมยังเป็นตัวเร้าอย่างดีให้อารมณ์เดือดทะยานเข้าใกล้จุดระเบิดง่ายขึ้น ชายหนุ่มไม่รอฟังคำตอบ เขาผลักพัลลภจนเซไปด้านข้าง

แต่คนที่ด้อยกว่าทางด้านร่างกายไม่คิดจะยอมแพ้ คว้าแขนพีหมับและออกแรงยื้อไว้ “คุณพีครับ.. คุณพี อย่าเพิ่งไปเลยนะครับ”

“ปัดโธ่เว้ย!! ปล่อยสิวะ”

“คุณพีครับ.. ผมขอร้อง” พัลลภหันกลับไปขอ “ความช่วยเหลือ” จากคนที่ยังทำท่าเยือกเย็นอยู่โต๊ะทำงาน “ท่านครับ!!”

บัญชาปรี่เข้าไปจะเป็นกำลังเสริม แต่เพราะคำสั่งที่เหมือนฟ้าผ่าเปรี้ยงทำให้เขาต้องชะงัก

“ปล่อยมัน!! มันอยากไปตายที่ไหนก็ปล่อยให้มันไป๊!!”

“ท่านครับ!!”

“เงียบไปเลยคุณพัลลภ!!” วัฒน์เอ็ดเสียงลั่น มือข้างหนึ่งฟาดลงบนโต๊ะโครมใหญ่ “กางปีกปกป้องกันเข้าไป มันถึงได้เสียคนอย่างนี้...”

“แต่ท่านครับ..” พัลลภครวญเสียงอ่อน พยายามจะอธิบายต่อ แต่ว่า..

“ผมสั่งให้คุณเงียบ!! คุณฟังไม่เข้าใจรึไง!!”

น้ำเสียงเฉียบขาดและทรงอำนาจ ทำให้คนโดนดุถึงกับหุบปากฉับ.. แต่ยังไม่วายห่วงเจ้านายหนุ่มด้านข้าง พัลลภเหลือบมองรพีวัฒน์ที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นสะท้านด้วยความโมโห เห็นรอยปูดโปนของเส้นเลือดสีเขียวที่พาดไปตามท่อนแขนเกร็งแน่นอย่างชัดเจน.. 

“แก..มันไอ้คนอกตัญญู คนที่ดูแลแกมาแต่ยังเด็กๆ แกยังทำร้ายเขาได้ แกมีจิตสำนึกบ้างหรือเปล่าห๊า ชั้นขอถามหน่อย!! หนังสือหนังหาก็ไม่ไปเรียน ดีแต่ก่อเรื่อง.. มั่วสุมกับพวกเพื่อนเลวๆ มิน่าล่ะ แกถึงได้มีนิสัยชั่วๆ แบบนี้ ถ้าคนที่อยู่ปรโลกรู้ เขาคงไม่ตายตาหลับ!!”

“อย่าพูดถึงแม่แบบนี้นะ”

พีคำรามเสียงต่ำกัดกรามกรอด เขาหันหลังขวับ ขาก้าวเดินรี่ตรงไปหาผู้เป็นบิดา ทั้งบัญชาและพัลลภรีบคว้าตัวเขาไว้ก่อนจะเกิดเหตุการณ์รุนแรง พร้อมใจกันส่งเสียงร้องห้ามเอะอะ “อย่าครับคุณพี อย่า!!”

“คุณไม่มีสิทธิ์พูดถึงแม่ด้วยซ้ำ!!” พีตะโกนอย่างอดกลั้น “อยากจะด่าก็ด่าที่ผมนี่ คนอื่นไม่เกี่ยว!!”

“ทำไมจะพูดถึงไม่ได้!! เขาเป็นเมียชั้น.. ส่วนเพื่อนแกทำไมชั้นจะด่าไม่ได้ ไอ้พวกกุ๊ยข้างถนน!! รู้ไหมว่าชั้นนึกเสียดายมากแค่ไหนที่ปล่อยพวกมันไว้.. ตอนนี้ แกเลยกลายเป็นอันตรพาลเที่ยวต่อยตีกับชาวบ้านแบบนี้”

 สิ้นเสียง ลิ้นชักด้านข้างก็ถูกกระชากให้เปิดออก วัฒน์หยิบกระดาษปึกเล็กออกมาแล้วเขวี้ยงใส่หน้าบุตรชายอย่างจัง กระดาษปลิวตกกระจายทั่วพื้น.. ปรากฎภาพใบหน้าบวมช้ำของชายหนุ่มคนหนึ่งผู้เพิ่งมีข้อพิพาทเรื่องหัวใจไปหมาดๆ

รพีวัฒน์ยืนตัวชา.. เริ่มตระหนักถึงความน่ากลัวของคนตรงหน้า เรื่องวิวาทที่น่าจะรู้กันเพียงไม่กี่คน.. แต่คนๆ นี้ก็สามารถสืบทราบได้ แล้วเรื่องอื่นล่ะ.. เขารู้มากแค่ไหน และดูเหมือนว่า ‘คนๆ นี้’ จะอ่านสีหน้าประหลาดใจของรพีวัฒน์ออก มุมปากบางระบายยิ้มเย็นก่อนเอ่ยเสียงทรงอำนาจอย่างคนมีแต้มต่อ “มีอะไรบ้างที่ชั้นต้องการแล้วชั้นไม่เคยได้.. ใช่ ชั้นรู้ทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตแก.. เรื่องเรียน เรื่องเพื่อน หรือแม้แต่ผู้หญิงคนนี้”

รูปอีกใบหนึ่งถูกหยิบขึ้นมาวางแปะไว้บนโต๊ะก่อนจะเสือกเข้าไปใกล้รพีวัฒน์.. ภาพถ่ายด้านข้างชายหญิงคู่หนึ่งในระยะไกล.. แลคุ้นเคยเหมือนเป็นกิจวัตรประจำวัน นั่นมัน..เขากับสิตางค์น่ะสิ!!

“อย่ายุ่งกับเธอเป็นอันขาด!!” รพีวัฒน์คำรามเสียงเกรี้ยวกราดและตั้งท่าจะโถมตัวเข้าหาจนบัญชาและพัลลภช่วยกันออกแรงยืดยุดร่างนั้นไว้แน่น ดวงตาสีดำสนิทลุกโชติดังเปลวไฟพร้อมแผดเผาทุกอย่างที่ขวางหน้าให้ไหม้เป็นจุณ.. เขาจะไม่มีวันยอมปล่อยให้ “ผู้ชายคนนี้” ทำร้าย “ผู้หญิงอีกคนที่เขารัก” ได้เป็นหนที่สอง!!

คิ้วได้รูปดกดำเลิกขึ้นนิดๆ พร้อมกับเบ้ปาก “แล้วจะนั่งคุยกันดีๆ ไหมล่ะ” วัฒน์ถามเสียงเรียบไม่มีทีท่าทุกข์ร้อนต่อกริยารุนแรงของบุตรชาย

แม้อาการแข็งขืนของชายหนุ่มที่สัมผัสได้จะอ่อนลงในชั่วพริบตา แต่ไม่อาจทำให้พัลลภและบัญชาวางใจได้.. ทั้งสองคนยังคงล็อคแขนของพีไว้แน่นพลางเหลือบมองนายเป็นเชิงขอคำยืนยัน.. เมื่อเห็น ‘ท่าน’ พยักหน้าอนุญาต.. คนสนิททั้งสองจึงยอมคลายมือออกโดยดีทั้งที่ยังรู้สึกกังวลอยู่ลึกๆ พีกระตุกแขนตัวเองคืนแล้วเดินตรงไปทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเดิม

“ชั้นให้อิสระแกมามากพอแล้ว.. ได้เวลากลับมารับผิดชอบหน้าที่ของแกซักที..”

เริ่มประโยคแรก.. บรรยากาศรอบข้างก็อึ้มครึมอย่างเห็นได้ชัด คนที่ยืนฟังอยู่ด้วยอย่างพัลลภถึงกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่.. ความรู้สึกเป็นกังวลแล่นขึ้นเกาะกุ้มหัวใจ

วัฒน์หันไปหยิบกระดาษสองสามแผ่นจากลิ้นชักด้านข้างอีกครั้ง เขากวาดสายตาทั่วๆ พลางเอ่ยเสียงนุ่มให้ได้ยินเป็นครั้งแรก  “อืม.. ความจริงแกเป็นเด็กหัวดีนะ ขนาดทำเหลวไหลอย่างนี้ ผลการเรียนก็ออกมาใช้ได้ทีเดียว ถ้าตั้งใจ เกรดคงจะดีกว่านี้เป็นกอง.. ไอ่ที่แกเรียนอยู่... มันก็ดี.. จบมามีงานรองรับมากมาย แต่แกก็น่าจะรู้ว่าในอนาคตข้างหน้า แกต้องรับช่วงต่อจากชั้น ดูแลสิ่งที่ชั้นสร้างมาทั้งหมด วิชาที่แกเรียนมา.. คงพอเอามาใช้ได้บ้าง แต่มันน่าจะดีกว่าไหมถ้าแกเรียนบริหารด้วย.. แต่ถ้ามันหนักไป.. ก็ลาออกมาเรียนบริหารอย่างเดียว แม้ตอนเรียนจบจะอายุมากกว่าชาวบ้าน.. ชั้นก็ไม่วอรี่อยู่แล้ว หรือว่า..ถ้าแกอาย ชั้นส่งแกไปเรียนเมืองนอกก็ได้.. อืมม.. คิดไปคิดมา ไปอยู่เมืองนอกเลยก็ดี.. ถือว่าได้เริ่มชีวิตใหม่ แล้วเรื่องเละเทะที่ผ่านมาชั้นจะลืมๆ ซะ ถือว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น...”  

“ขอบคุณมากครับสำหรับความกรุณา.. และสำหรับข้อเสนอสุดแสนวิเศษ..” รพีวัฒน์ตอบรับเสียงสุภาพพร้อมกับพนมมือแล้วก้มศีรษะลงจรดปลายนิ้ว.. คนมองถึงกับตะลึงพรึงเพริดกับกริยางดงามราวกับสิ่งมหัศจรรรย์อันดับต้นๆ ของโลก แต่คำพูดถัดไปนั้นกลับทำให้พวกเขาแทบล้มหงายหลังตึง

“แต่ผมจะซาบซึ้งในความเมตตาของท่านยิ่งขึ้น.. ถ้า..ท่านจะเลิกยุ่งกับชีวิตผมซักที อนาคตของผม.. ผมขอเลือกเอง!!” พีกระชากเสียงห้วน “เราต่างคนต่างอยู่มันก็ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ท่านสามารถจะทำอะไรก็ได้โดยไม่มีผมคอยขวางหูขวางตา ออกจะน่ารื่นรมย์กว่าเป็นไหนๆ..”

 “ไอ้เด็กสารเลว!!” คุณวัฒน์บริภาษเสียงสั่นด้วยอารมณ์โมโหเมื่อถูกบุตรชายพูดกระทบใจดำ.. ความเยือกเย็นที่อุตส่าห์รักษามานานหายวับไปในบัดดล “แกแกล้งโง่หรือโง่จริงๆ กันแน่ถึงไม่รู้ว่าสิ่งที่ชั้นทำไปทั้งหมดน่ะเพื่อใครกัน ห๊า!!”

“ฮึ!!” รพีวัฒน์พ่นลมหายใจแรงๆ พร้อมกับรอยยิ้มเยาะหยัน “ไม่ใช่เพื่อตัวเองรึไง”

“คุณพี!!...” พัลลภร้องปราม แต่ไม่ทันขาดคำ “..เอ๊ย.. คุณท่าน!!”

เพียะ!!

มือแข็งแรงวาดตัวขึ้นสูงกลางอากาศ ก่อนลอยข้ามโต๊ะลงมาฟาดบนแก้มเนียนสะอาดเต็มแรง หน้าคมสะบัดพรืดไปตามแรงปะทะ

“เอาซิ.. ตบอีก ตบให้สาแก่ใจ แค่นี้..ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกเจ็บซักนิด” ชายหนุ่มค่อยๆ หันหน้ากลับมาพลางกระซิบเสียงเข่นฟัน ดวงหน้าขาวจัดปรากฏรอยแดงช้ำพร้อมเลือดสดซึมจากมุมปากบางเฉียบ นัยน์ตาสีดำสนิทเต้นเร่าด้วยอารมณ์เดือดพล่านไม่แพ้กัน

“ไม่ต้องท้า.. ถ้าไม่เอาเลือดชั่วๆ ของแกออกบ้าง ชั้นคงไม่ใช่พ่อแกแล้ว” มือหนาข้างเดิมเงื้อขึ้นสูงและตั้งท่าจะเหวี่ยงซ้ำลงมาอีกครั้ง แต่ถูก “พ่อ” อีกคนโดดเอาตัวเข้าขวางพร้อมกับรั้งมือข้างนั้นไว้แล้วร้องขอด้วยเสียงขื่นเจือสะอื้น “ท่านครับ อย่าตีคุณพีอีกเลย ผมขอร้อง ถ้าจะตี ท่านตีผมดีกว่า...”

“คุณพัลลภ ปล่อยผม!!”

“คุณพัลลภ ถอยไป!!”

ชายสองวัยตะโกนสั่งแทบจะพร้อมกัน.. แต่คนที่หนุ่มกว่าชิงพูดต่อขึ้นก่อน

“ดี!! อยากจะฆ่าจะแกงผมก็เชิญ.. ดีกว่าถูกทรมาณให้ตายอย่างช้าๆ อย่างแม่เคยเจอ!!”

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะครับ คุณพี!! ”  

“แก.. ไอ้ลูกทรพี!! คุณพัลลภ ปล่อยผม!! ผมจะฆ่ามันด้วยมือของผมเอง” พูดจบ ร่างนั้นจะโจนหาผู้เป็นบุตรชาย.. กระแทกหมัดหนักๆ เข้าโหนกแก้มจนคนถูกชกเซล้มลงไปนั่งกองกับพื้น ชายฉกรรจ์ในชุดสีดำส่วนหนึ่งรีบวิ่งกรูเข้าไปยั้งคนเป็นบิดาไว้ ส่วนบัญชากับที่เหลือแยกไปดูคนเจ็บ

“แกไม่มีสิทธิ์มาตัดสินใจชั้นแบบนี้!! ไม่รู้อะไรแล้วอย่าพูดดีกว่า ” วัฒน์ชี้หน้าด่าบุตรชาย “ชั้นรักเขา.. รักไม่น้อยไปกว่าแกเลยด้วยซ้ำ!!”

เสียงตะโกนหนักแน่นจากก้นบึ้งของใจที่ดังกึกก้องไปทั่วห้องนั้นกลับส่งไม่ถึงหัวใจอีกดวง..เพราะถูกกำแพงที่เรียกว่า “ด้านชา” ขวางไว้ และสิ่งที่อีกฝ่ายหยิบยื่นกลับไปคือ.. อาการเมินเฉยต่อคำพูดเมื่อครู่จนมันเลือนหายไปในอากาศ

 “รักเหรอ... หึ” พีพึมพำกับตัวเองเบาๆ ขณะยันตัวลุกขึ้นยืน ก่อนจะหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ “ถ้ารัก..  แล้วทำไม.. ทำไมถึงทิ้งเขาไป ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขากำลังจะตาย.. ห๊า!!”

เม้าท์กะยัยพายนะครับ: หายไปนาน.. ตั้งแต่สงกรานต์น่ะ โฮะๆๆ อย่าเพิ่งลืมน้องพีกันน้า..

อืมม.. ตอนนี้โซเครียดมากๆ พ่อลูกตีกัน.. <<เป็นตัวอย่างที่มิดีต่อเยาวชนเลยนะนายพี!!>>

อ่านเอามันส์แล้วกันเน้ออย่าไปทำตาม เด๋วอดค่าขนมไม่รุด้วย

ไว้เจอกันตอนหน้าล่ะกัน.. ^^ [BYE]²