นายชินจูง(ลาก)ฉันอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด แต่ที่ฉันไม่เข้าใจคือ ทำไม? คำถามนี่อยู่ในหัวตลอดเวลา แต่ใครจะไปรู้ว่าไอ้ตายนี่คิดอะไรอยู่ ให้ตายสิไอ้บ้า แงๆ~นู๋เป็นคนดีน้าค่ะ ยังไม่อยากตาย เอาล่ะ...ตั้งสติไว้ ยัยจินนี่ โอเค เออ...เออ...(ถอนหายใจสองครั้ง) เอาล่ะทีนี่ต้องตั้งสติ อีตาชินจะจูง(หมา)ฉันไปไหนเนี่ย ฉันเรื่มดิ้น แต่ก็ไร้ผล

กึก ไอ้ชินหยุดเดินแล้วหันหน้ามาช้าๆ...(แล้วผีก็ออกมา)ง่ะ...ผู้เขียนก็เวอร์ไป เขาแค่ทำหน้าอยากจะฆ่าฉันเท่านั้นเอง(แกพูดเวอร์กว่าฉันอีกน่ะย่ะ)อือน่า...ไม่รับมุกเลยหรอไง เอาเฮอะ ยกโทษให้ๆ ที่จริง(เข้าเรื่อง)นายชินก็ทำอย่างที่ทำทุกวัน สไตร์เดิม สีหน้าเดิม นั่นก็คือ...ตายด้านแบบสุดๆ

"นายมีไรจะพูดกับฉันก็ว่ามา"ฉันพูดเสียงหวนๆอย่างท้าทาย เงียบ...ไม่มีสัญญานที่ท่านเรียก...ปิ้บ.... เฮ้ย อย่าไร้การตอบสนองอย่างงึ้นดิ ด้วยความโมโหหิวหรือผู้เขียนใจร้าย(อ้นแรกแน่นอน ชัวร์ ปอเฟิกด์100%)ทำให้ฉันตบหน้านายชินอย่างแรงและเร็ว

"นายจะเอาอะไรจากฉันอีกล่ะ ห๊ะ "ฉันพูดกระแทกเสียงอย่างอดไม่ได้ อีตาบ้า... ตาฉันร้อนแผ่วเหมือนกำลังจะร้องไห้ ตอนนี้ฉันรู้สึกแล้ว ฉันเกียจคนๆนี้เหลือเกิน เกียจที่เขาไม่รู้สึกอะไร เกียจที่เขาเห็นฉันเป็นนแค่อากาศ มันทรมานมากเลยรู้ไหม ตอนนี้ฉันรู้ความรู้สักตัวเองแล้ว คำพูดที่มีแต่ในหัวใจเท่านั้นที่รู้ นั่นก้อคือ ฉันหิวโว้ย ! ไอ้เราก็นึกว่าจะมีอะไรซะอีก(หมดซึงเลย)คิดว่าฉันเป็นลอหะเดินได้หรอไง เออ...เหนื่อยใจ

"ฉัน...แค่อยากคุยอะไรกับเธอ"ชินพูดพลางก้มลงต่ำให้เงิน เฮ้ย มองพื้น(หรือเท้า) อะไรกันนักกันหนา กะอี้แค่คุย ก้มลงซะเหมือนกับปวดท้องอย่างนั่นล่ะ

"อะไร..."ฉันถามเสียงเรียบเพราะ ยิ่งโมโหเข้าไปโหญ่ ไม่ใช่อะไรหลอกโมโหหิว

"ฉัน..."ชิน

"นาย..."ฉันเอ่ยยังสงสัยปนยียวนกวนบาทา แต่นายชินไม่ยักจะโกรธแหะ แล้วสิ่งที่ฉันไม่คิดว่ามันจะเกิดขึ้นเป็นครั้งที่สอง

นายชินบ้าฉุดฉันมากอด พร้อมกับกระชิบที่หูว่า

"ฉัน...รักเธอ" อึ่ง ทึ่ง เสียว โรงเรียนทถ่ม โลกทลาย ภูเขาฟูจิระเบิด ชินรักฉันงึ้นหรอ ทันทีที่พูดจบทั้งหน้า ทั้งหูขึ้นสีแดงแจ๋ ร้อน ร้อนมากด้วย หลังจากนั้น...

วี้ว ๆๆเย้ๆๆ

เสียงร้องอย่างดีใจหลังพุ่มไม้ แล้วปรากฎพวกเพื่อนๆทั้งหลายร่วมทั้งรุ่นพี่ด้วย

"พะ...พวกนาย"ฉันพูดเสียงตะกุกตะกะ มองไปทางเพื่อนตัวดีด้วยหน้าแดงแจ๋

"พวกเราวางแผนเอง ชินมันไม่กล้าพูด เลยวางแผนให้มันสารภาพรักกับเธอไงจ๊ะสาวน้อย"โมพูดยังไม่อายปาก แล้วส่งสายตาอ่านยากมาให้ ฉันไม่รู้แต่พอรู้สึกว่าชินยังกอดฉันอยู่

"ไอ้ชินบ้า ปล่อยน่ะ~"ฉันพูดพร้อมกลับด้นนายชินออกแต่ชินกลับกอดทางด้านหลังแทน

"ไม่ปล่อย..."เสียงเรียบๆของชินพร้อมกับสัมผัสเบาที่ข้างแก้ม ทำให้หน้าฉันกลับมาแดงเรื่ออีกครั้ง เสียงโห่จากพวกเพื่อนดังขึ้นไม่ขาดสาย

"ตะ...แต่ฉันยังไม่ได้ตอบเลยน่ะ"ฉันพูดพร้อมกับก้มลงต่ำเพราะความอาย

"ฉันไม่ได้ให้เธอตอบ...แต่ฉันบังคับเธอ"นายชินตอบพร้อมกับยิ้ม ยิ้มอย่างที่ผู้หญิงที่ไหนต้องละลาย

~>0< Happy Ending >0<~

((อัพ100%ค่า))เย้~อัพได้สักที เรื่องนี้จบแล้วค่า ขอความเห็นด้วยน้า

คุยกับคนเขียน

สวัสดีค่ะ ฉันคนแต่ง ที่จริง การเขียนของฉันไม่ได้วางโครงเรื่องไว้เลยอ่ะค่ะ -_-;;

เพราะการแต่งของฉันเป็นไปตามอารามณ์ เช่น

("นายมีไรจะพูดกับฉันก็ว่ามา"ฉันพูดเสียงหวนๆอย่างท้าทาย เงียบ...ไม่มีสัญญานที่ท่านเรียก...ปิ้บ.... เฮ้ย อย่าไร้การตอบสนองอย่างงึ้นดิ ด้วยความโมโหหิวหรือผู้เขียนใจร้าย(อ้นแรกแน่นอน ชัวร์ ปอเฟิกด์100%)ทำให้ฉันตบหน้านายชินอย่างแรงและเร็ว

"นายจะเอาอะไรจากฉันอีกล่ะ ห๊ะ "ฉันพูดกระแทกเสียงอย่างอดไม่ได้ อีตาบ้า... ตาฉันร้อนแผ่วเหมือนกำลังจะร้องไห้ ตอนนี้ฉันรู้สึกแล้ว ฉันเกียจคนๆนี้เหลือเกิน เกียจที่เขาไม่รู้สึกอะไร เกียจที่เขาเห็นฉันเป็นนแค่อากาศ มันทรมานมากเลยรู้ไหม ตอนนี้ฉันรู้ความรู้สักตัวเองแล้ว คำพูดที่มีแต่ในหัวใจเท่านั้นที่รู้ นั่นก้อคือ ฉันหิวโว้ย ! ไอ้เราก็นึกว่าจะมีอะไรซะอีก(หมดซึงเลย)คิดว่าฉันเป็นลอหะเดินได้หรอไง เออ...เหนื่อยใจ)

นี้คือบทหนึ่งที่ฉันไปโมโหน้องเข้า ก็แหม...น้องตัวแสบของฉันกวนไม่เลิกนี้นา ไอ้ฉันก็โมโหง่ายซะด้วย เลยให้นางเอกตบพระเอกไปที่หนึ่งเพื่อความสะใจ(นางมารร้าย ชิน) ก้อลองจินตนาการณ์ดูสิ ถ้าน้องเป็นพระเอกจะรู้สึกอย่างไร โฮะๆๆสะใจ(คำเตือน อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใคร)เออ...เราเรื่มบ้าเหละ ส่วนเรื่องซึ่งๆฉันไม่เคยคิดว่าจะแต่ง(เกิดมาไม่เคยมีแฟนอ่ะ)

ส่วนเรื่องต่อไปที่จะแต่งนั้น ยังไม่มีค่ะ หัวอ้นน้อยๆของช้าพเจ้ายังไม่สามาตรทำอะไรได้ในขณะนี้ ต้องขออภัยด้วย แต่คงจะหายหน้าหายตาไป 1-2เดือนอ่ะค่ะ ต้องของอภัยอีกครั้ง เพราะเดี่ยวนี้ยุ่งมากๆ ไม่ค่อยมีเวลามาอัพเลย ส่วนหลังจากที่พระเอกบอกรักนางเอกก้อได้เป็นแฟนกัน ฝนกับนิกด้วย สองกลุ่มนี้เลยสนิดกับมาก

ส่วนอย่างสุดท้าย ขอให้เพื่อน พี่ๆ น้องๆมีความสุข สนุกสนาน ฮาๆ กับเรื่องที่พวกเรา(นักแต่ง)ได้แต่งขึ้นมาเพื่อให้ความสนุกสนาน เฮฮา จากใจจริงไม่ได้หวังผลตอบแทน แค่ขอกำลังใจเล็กๆน้อยๆเพื่อให้เราแต่งนิยายต่อไปได้อีก ขอบคุณค่ะ

ด้วยความจริงใจ...

แคท...
(rama1245@hotmail.com)