Mr.alone [Dek~Dod~Deaw ] (วนพงศ์ แสงเทียน)

เสียงครางต่ำๆดังเข้ามาทุกขณะ แซมรีบปีนลงมาจากชั้นและวิ่งตามบิลที่ไปทางหลังห้องเขา

“แซม ประตูนี่เปิดไปที่ไหนกัน” บิลถามแซมที่เดินตามมาอย่างรวดเร็ว เสียงกระแทกประตูเหล็กดังขึ้นครั้งหนึ่ง

“มันเป็นประตูทางออกฉุกเฉิน” แซมว่า “ผมไม่เคยเปิดมันเป็นชาติได้แล้ว คุณรีบเปิดมันเถอะ เร็วเข้า!”

“มันเปิดไม่ออก” บิลว่าและใช้ไหล่กระแทกประตูอีกครั้ง พวกปีศาจทั้งหลายใช้กำปั้นต่อยประตูเหล็กอีกด้านหน้าห้องจนยุบเข้ามาแล้ว “คุณมีกุญแจหรือเปล่า แซม”

“ผมคิดว่าผมมีนะ ขอเวลาก่อน” แซมค้นตัวอย่างเร่งรีบ ก่อนที่จะทำสีหน้าเหมือนนึกอะไรได้อย่างหนึ่ง และวิ่งไปยังประตูเหล็ก “มันอยู่ที่ประตูเหล็ก มันห้อยอยู่ที่นั่นเสมอ”

“เฮ้! แซม ทางนั้นพวกผีดิบนั่นจะเข้ามาได้แล้ว กลับมาเดี๋ยวนี้” บิลตะโกน ชายวัยกลางคนโบกมือให้ก่อนจะวิ่งไปที่ประตูอย่างรวดเร็ว

ประตูเหล็กงอบิ่นเข้ามา มือเน่าๆซีดๆโผล่ออกมาจากขอบประตู กลิ่นเหม็นเน่ารุนแรงโชยเข้ามาภายในห้อง แซมยกมือขึ้นปิดจมูก และคว้ากุญแจที่ประตู พร้อมกับที่ประตูได้ถูกผลักกระเด็นออกมา ปิศาจจากหลุมศพหกตนยืนอยู่

“โอ้ไม่! วิลเลียมส์ ออร์วิล พวกคุณ เกิดอะไรขึ้น พวกคุณก็ด้วยหรือ” แซมยืนพูดอยู่ด้วยสีหน้าตกตะลึง

“แซม! อันตราย ออกมาจากตรงนั้น!” บิลตะโกน ช่วยปลุกให้แซมออกจากภวังค์ทันที เขารีบเก็บกุญแจใส่กระเป๋า และวิ่งหนี แต่มือเน่าๆมือหนึ่งจับขาเขาไว้จนหกล้มและเริ่มลากเขา

“มมมมไม่!” แซมร้องลั่น บิลรีบวิ่งเข้ามา พร้อมกับหยิบเหล็กท่อนใหญ่ที่วางอยู่ข้างประตูมาด้วย บิลฟาดมันเข้าเต็มแรงกับมือของผีดิบที่จับขาของแซมไว้ มันขาดกระเด็นออกไปทันที ปิศาจตนนั้นลุกขึ้นยืนอย่างสงบและเริ่มก้าวเข้ามา พวกที่เหลืออีกห้าตัวตามมันมาด้วย

“หนีเร็วเข้า!” บิลตะโกนและดึงแขนแซม แซมรีบวิ่งตามบิลไปทันที แต่เมื่อเขาไปถึงกลางห้อง เขาก็หยุดยืน

“ฉันรู้ว่าพวกแกกลัวอะไร แกทำอะไรฉันไม่ได้หรอก” แซมตะโกน “แกอยู่ที่เย็นจัดไม่ได้ ฉันรู้ดี”

“คุณทำบ้าอะไรแซม พวกมันจะฆ่าคุณ รีบวิ่งมาเร็วเข้า!” บิลตะโกน เขารีบวิ่งไปหาแซมที่ยืนอยู่ ในขณะที่พวกปีศาจกำลังค่อยๆเข้ามา แต่ทันใดนั้นเอง พวกมันก็หยุดการเคลื่อนไหว ตัวของมันเริ่มถูกเกล็ดน้ำแข็งจับทีละน้อย มันกรีดร้องและหยุดการเคลื่อนไหวไปในทันที

“ฉันขอโทษทีต้องทำอย่างนี้ ฉันไม่มีทางเลือกจริงๆ” แซมพูด สีหน้าเศร้าสลด “พวกเขาเคยเป็นผู้ช่วยที่เก่งกาจของผม ก่อนที่ไอ้เชื้อบ้านี้จะทำให้เขาเป็นแบบนี้”

“ผมเข้าใจดีครับ” บิลว่า “ตอนนี้เรารีบออกจากที่นี่กันดีกว่า”

“อ้อ! ใช่แล้ว ไปกันเถอะ” แซมว่า และหยิบกุญแจออกมาจากกระเป๋า พร้อมกับเสียงโทรศัพท์มือถือของบิลดังขึ้น

“โอ้! โอลิเวีย หวังว่าคุณคงยังไม่เป็นอะไร” บิลว่าและรับสายโทรศัพท์ ที่แสดงเบอร์ของโอลิเวียขึ้นมา “ขอตัวก่อนนะครับ แซม”

ในขณะเดียวกัน แซมก็เปิดประตูออก เผยให้เห็นทางที่อยู่หลังประตู มันเป็นอุโมงค์ไต้ดินทอดยาวออกไป มีไฟติดเอาไว้ตามทาง บนพื้นมีรางรถขนาดย่อมวางคู่กันอยู่ แซมเอื้อมมือไปกดปุ่มสีแดงที่ผนัง เสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นจากปลายสุดอีกด้านหนึ่งของอุโมงค์ มันดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเห็นรถรางไฟฟ้าคันหนึ่งกำลังวิ่งตรงเข้ามาหา

“มันดูดีมากเลยนะครับ” เสียงของบิลว่ามา แซมหันไปพบว่าบิลคุยโทรศัพท์เสร็จแล้ว และกำลังมองรถที่กำลังเคลื่อนที่เข้ามาอยู่

“คุณคุยกับโอลิเวียเรียบร้อยแล้วหรือ เป็นยังไงบ้าง” แซมถาม บิลยิ่มอย่างอารมณ์ดี

“เธอสบายดีครับ อันที่จริง สักครู่มานี้เธอก็ถูกโจมตีจากพวกผีดิบนี่เหมือนกันนะครับ แต่มีชายคนนึงช่วยเธอไว้ รู้สึกว่าเขาคนนั้นจะเป็นนักเขียนนิยายแนวเหนือธรรมชาตินะครับ” บิลว่า

“อ๋อ! ผมรู้จักเขาคนนั้น เบนจามิน โบรคเกอร์ใช่ไหม เขาเป็นคนเก่ง ผมอ่านนิยายของเขาด้วย เขาแต่งได้ดีมากเลย” แซมบอก “เอาล่ะ รถมาถึงแล้ว รีบขึ้นไปเร็วเข้า”

พวกเขาทั้งสองคนถอดชุดกันความเย็นกองทิ้งเอาไว้ที่หน้าประตู แซมปิดประตูเหล็กเรียบร้อยแล้ว เขาทั้งสองจึงปีนขึ้นรถรางกัน แซมเอื้อมมือไปกดปุ่มสีเขียวอีกปุ่มหนึ่ง ซึ่งทำให้รถเริ่มเคลื่อนที่ไปตามรางอีกครั้ง

“เอาล่ะ ไปช่วยเหลือเพื่อนที่เหลืออยู่ของเรากันเถอะ!”

ยังไม่มีงานเขียน

Mr.alone [Dek~Dod~Deaw ]
(วนพงศ์ แสงเทียน)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 2,360 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 7 เดือน
แบ่งปันความรู้ 1,358 ครั้ง
ได้รับดาว 217 ดวง

โหวตเพิ่มดาว