และคืนนั่นนายเคียวก็สั่งให้ลูกน้องไปชื่อนมกับเหล่ามา  นายเคียวบอกว่าเป็นผู้หญิงไปควรดื่มก็เลยให้ฉันดื่มนมแทน  เซงเลย    และฉันก็ต้องแบกนายเคียวไปทิ้งให้นอนไว้ที่โซฟา  (จะโดนแฟนคลับนายนี้ฆ่าไหมเนี่ย)

      เช้าวันรุ้งขึ้นฉันตื่นมาด้วงเสียงนาฬิกาปลุกที่ชวนให้ง่วงนอนต่อไป  ตายแล้ววันนี้นายอีริคมานี้นาเครื่องลง  8  โมงเช้าด้วยสิ  ไม่ทันแล้ว  คิดได้ดังนั้นฉันก็รีบ แต่งตัวที่จะไปรับนายอีริคมาที่นี้ทันที่    ฉันออกจากห้อง  ยังเห็นนายคเยวนอนอยู่ก็เลยให้นอนต่อไป  แล้วเขียนโน้ตทิ้งไว้ว่า  เดี๋ยวกลับมา  ไปหาอะไรมากินด้วย  แล้วฉันก็ออกรถไปหานายอีริคทันที  ก่อนที่นายนั่น  จะโดนแฟนคลับ ข่มขืนตายที่เมืองไทยแล้วไม่ได้กลับไปแต่งงานกับสุดดวงใจของมัน

         พอมาถึงฉันก็รีบวิ่งเข้าไปในสนามบิน สุวรรณภูมิ  แล้วมันไปทางไหนเนี่ย  พึ่งเคยมาครั่งแรกซะด้วย  ฉันเดินไปๆมาๆแล้วก็มีผู้ชายใส่แว่นเดินเข้ามาจับไหล่  ไอ้พวกโรคจิต  ฉันหันหลังปล่อยหมักแต่ผู้ชายคนนั่นกับกันไว้ได้

            “อ่าวผมพึ่งมาถึงจะฆ่ากันแล้วหรอไง ยัยบ้า เดี๋ยวหน้าหล่อๆของฉันก็เสียหายหมดหรอก”

            “นายอีริค”ท้าทางแบบนี้เป็นใครไม่ได้นอกจากเพื่อนสนิทของฉันเอง

            “ไม่ใช้แค่ผมคนเดียวนู่นก็มา”ฉันหันไปดูตามมือของนายอีริค  นั่นมันนายบิ๊กแบงค์นี้นา

            “เจ๊ครับ T^T”

        “อย่าพึ่งมาคิดถึงตอนนี้  ฉันต้องรีบไปโรงเรียน  จริงด้วยโรงเรียน”ฉันร้องเสียงดังจนทุกคนรอบข้างหันมามองกันเป็นตาเดียว

            “รีบไปกันเถอะ” ฉันเรียกรถเท็กซี่หนึ่งคันส่วนนายอีริคขึ้นนั่งรถมากับฉัน

            “อ่าวพิซซ่ากลับมาแล้วหรอ”นายเคียวหันมาเมื่อฉันเปิดประตูเข้าไป 

            “เฮ้ยพิซซ่าใครหนะ อย่าบอกนะว่าไม่ทันไรได้แฟนแล้วหนะ”นายอีริคเข้าไปแนะนำตัวกับเคียวพร้อมกับเจ้าบิ๊กแบงค์

           “สวัสดีดีครับผม อีริคครับ  เป็นเพื่อนสนิทกับพิซซ่าครับ” นายอีริคเข้าไปจับมือกับนายเคียว