บ้านของจิน

คิงตื่นขึ้นมาก้อพบว่าตัวเองอยู่ที่บ้านของตัวเองแล้ว  คิงเห็นพี่จินที่นั่งอยู่ที่มุมห้องกำลังดูทีวีอยู่ก้อเลยเอามือยันที่ๆนอนลุกขึ้นมา แต่แขนคนที่พึ่งโดนซ้อมนี่ซิจะยันตัวเองลุงได้งัยกัน

"โอ๊ย "

คิงร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ต้อนแขนข้างซ้าย สงสัยคงจะโดนพวกมันเหยีบเข้า

"อ้าวเฮ้ย..ทำไมแกไรยกฉันละวะ"

"ผมไม่เป็นไรนะพี่"

"ไม่เป็นไรบ้านแกดิแค่จะลุกยังไม่มีแรงอะ"

แล้วพี่จินก้อช่วยพยุงผมให้ลุกขึ้นนั่งพิงกับขอบหัวเตียง

"แล้ววีละพี่"

พี่จินทำหน้าอำอึงอยู่นาน

"เขาไปแล้วใช่มั้ย"

คิงถามอย่างหน้าเห็นใจ  พี่จินก้อได้เเต่พยักหน้า

"แกอย่าทำหน้าอย่างนั่นสิ...เขาไม่ได้ตายนะเว้ย"

จินพยายามที่จะปรับเปลี่ยนอารมน้องของตัวเองให้ดีขึ้น

"แต่เขาก้อจะไม่กลับมาหาผมอีก"

พอจินได้ยินคำนี้ก้อถึงกับเงียบไม่รู้ว่าจะพุดยังงัยให้น้องนั่นรู้สึกดีขึ้น

กว่าเราจะหากันจนเจอ...เสียงโทรสับของคิงดังขึ้น

"สวัสดีครับ"

(แกอยู่ที่ไหนฉันมีงานให้แกทำ)   เสียงที่อยู่ปลายสายกรอกเข้ามาใหโสตประสาทของคิง

"ได้ครับแล้วเจอกันที่ไหน"

(แกมาหาฉันที่เดิม)

"ครับ"

แล้วโทรสับก้อว่างไป  จินมองหน้าน้องชายด้วยความสงสัยว่าเป็นใครที่โทรมา  แต่พอน้องชายก้มหน้าลงจินก้อรู้ทันทีว่านั่นเป็นใคร  จินตบไหล่น้องเบาๆๆพอเป็นกำลังใจ

"ฉันก้อไม่ได้ต่างอะไรจากแกหรอกคิง"

จินพูดปลอบน้องชายของตัวเอง

"งั้นผมไปก่อนนะพี่"

"อือ"

จินพยักหน้าส่งน้อง

คิงเดินมาถึงที่ๆนัดหมายที่ตึกที่ดูเหมือนว่าน่าจะเป็นตึกร้างแต่กลับมีคนอยู่แล้วชายชุดดำ2คนที่เดินมาแล้วยื่นกระดาษให้ผมผมก้อไม่รู้ว่ามันเป็นอะไรเพราะมันมืดมาก  พอผมเดินออกมาที่สว่างผมก้อผลิกกระดาษนั่นดู  เห็นเป็นรูปผุ้หญิงที่ใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกับผม  และผู้หญิงคนนั่นก้อคือ" วี "

ผมผลิกไปดูที่ด้นหลังของรูปภาพ  เขียนไว้ว่า    " น.ส. วีรดา  อยู่โรงเรียน....ผู้หญิงคนนี้คือศัตรูของเรา เก็บเทอซก่อนที่เทอจะเก็บเรา "

"วี..เทอเป้นใคร  แล้วเทอเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้"

คิงครุ่นคิดอยู่นานก่อนที่เขาจะตัดสินใจเดินออกจากที่ตรงนั่นไป   คิงเดินมาที่บ้าน

"อ้าวแกไม่ได้ไปทำงานหรอคิง"

คิงยื่นรูปใบนั่นให้จินดู  เมื่อจินเห็นก้อตกใจอย่างมาก

"นี่มันอะไรกันวะ"

คิงเอาแต่ไม่ยอมพูดอะไร

"แล้วแกจะทำหรือป่าว"

"พี่ผมขออยู่คนเดียวสักพักนะ"

"อ้าวคิงแกจะไปไหนวะ.."

เฮ้อ..ฉันละหนักใจกะพวกแกจิงๆ