แม้ว่าสารวัตรอรรถกฤติจะผ่านคดีร้ายกาจมามากมายนับไม่ถ้วน แต่ดูเหมือนว่าไม่มีคดีไหนจะเป็นคดีที่คลุมเครือที่สุดเท่าคดีนี้ ข้อมูลทีุ่ถูกรวบรวมและส่งเข้ามาเรื่อยๆจากฝ่ายพิสูจน์หลักฐานดูเหมือนจะขัดแย้งกันเอง การกระทำของผู้ร้ายดูเหมือนจะขัดกับความเป็นผู้ร้าย ผลความเสียหายก็ดูเหมือนจะไม่ได้มากมายเหมือนกับที่ต้องปล้นหรือพยายามฆ่ากัน

"อะไรคือสิ่งที่คนร้ายอยากได้.. " เค้าพึมพัมกับตัวเอง

" มันงัดเอา harddisk ไปจากคอมพิวเตอร์ทุกเครื่อง... มันต้องการข้อมูลเหรอ ? ข้อมูลอะไรกันที่มีค่ามากพอที่จะก่อคดีอุกอาจ..." เค้าเริ่มที่จะนั่งเก้าอี้ไม่ติด ต้องลุกขึ้นมาเดินแต่ก็ยังพึมพัมครุ่นคิดกับตัวเอง

"แล้วเสียงผู้หญิงที่โทรมาแจ้งยามหล่ะ แสดงว่าหนึ่งในนั้นเป็นผู้หญิงสินะ...แหม! ช่างอาจหาญดีแท้นะแม่คุณ.." แม้รอยอมยิ้มจะผุดที่มุมปากของชายหนุ่มที่เดินอยู่ท่ามกลางสายตานับสิบคู่จ้องมองอยู่ทั่วห้อง แต่ก็ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดมาจากริมฝีปากเข้มของเค้าได้เลย

"...หนึ่งในเป็นกลุ่มคนร้ายเป็นผู้หญิง ... และที่สำคัญผู้ร้ายรู้เบอร์ที่โต๊ะยามด้วยนะนี่.. คงเป็นคนในล่ะสินะ.. ดร.แทน ไม่น่าจะมีเบอร์โทรของยามอยู่ใกล้มือหรอก...คนในแน่นอนเลย.. "

"...แล้วใครซักคนนึง เสียบ ดร.แทน อาจเพราะบังเอิญไม่ยอมบอกที่ซ่อนข้อมูล หรือพยายามจะแจ้งเจ้าหน้าที่ ... แต่อาจมีใครซักคนในกลุ่มโจรคงรู้จักกับ ดร.แทน ถึงกับทนเห็นไม่ได้ที่จะปล่อยให้เค้านอนตายจมกองเลือด ถึงกับเสี่ยงเปิดเผยตัวโทรไปบอกยาม... อ้าว นี่มันคนรู้จักกันนี่ ... "

"ผมอยากคุยกับ ท่าน ผ.อ. คดีนี้จะปิดไม่ได้ถ้าไม่รู้ว่าข้อมูลนั้นมันคืออะไร และ สำคัญขนาดไหน..." เสียงแรกที่ออกจากปากของสารวัตรหนุ่ม ทำให้คนทั้งห้องอยู่ไม่ติดที่ ลุกลนค้นหา และหาทางที่จะติดต่อกับอีกพยายานปากสำคัญ

------------------------------------------------------------------------------

"สวัสดีครับท่าน ผอ. คงต้องขออภัยที่ต้องรบกวนเวลาของท่านซักเล็กน้อยนะครับ .... "