“ตายซะเถอะแก”

  ของมีคมสีเงินวาววับหลุดพ้นจากมือเรียวด้วยแรงที่มีเหลืออยู่  มีดสั้นนั้นพุ่งลงตรงหน้าอกและหน้าผาก  เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูดังโหยหวนยากที่จะทน มือที่ถือหนังสือเล่มหนาทิ้งหนังสือแล้วมากุมที่หูแทน  ส่วนแวมไพร์ก็ยังยืนอยู่ที่เดิม  น้ำสีแดงข้นๆไหลอาบลงมาเป็นสาย แล้วมานองอยู่ที่พื้น  สำหรับคนที่ไม่เคยต่อสู้กับสัตว์ร้ายที่ใหญ่กว่าตนหลายเท่าอย่างไอรีน่ามันน่ากลัวเกินไป  เกินที่จะทน พละกำลังที่มีมันได้ใช้หมดไปแล้วเมื่อครู่ขาที่เริ่มอ่อนแรงพาร่างกายอันบอบบางโอนเอนไปมา  สายตาที่เริ่มพร่าเลือนบ่งบอกเธอว่าร่างกายถึงขีดสุดแล้ว  เพราะ พายุหิมะก็ทำให้ร่างกายอ่อนแอไปมากแล้ว  ถ้าโกลเล็มตัวนี้ไม่ตาย เราก็จะเป็นที่ตายเอง  มันคงจบสิ้นกันแล้วเมื่อมือนั้นหยิบมีดสั้นเล่มสุดท้ายที่อาบยาพิษไว้  เพื่อกำจัด!สัตว์ร้ายตัวนี้ซะก่อนที่จะสายเกินไป  แต่มิทันไร  ฝ่ามืออันใหญ่ยักษ์ก็ตะบบลงมา  ขาที่อ่อนแรงทำให้ร่างบางไม่สามารถวิ่งหลบได้อีก  มันคงมีแต่การยอบรับและก้มหัวให้กับความตายเท่านั้นหรือ  เรื่องแบบนี้มันไม่ควรเกิดขึ้นเลย  เราทำผิดจริงๆรึยังไงกัน 

ฟืบ!

เครงง...

เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างมาพาร่างฉันไป แต่ตอนนี้มันแทบจะลืมตาไม่ไหว  มีดเล่มบางหลุดออกจากมือที่ไร้เรี่ยวแรง  ไปโดนแขนของคนที่พาเรามาก่อนที่จะตกลงสู่พื้นอิฐเบื้องล่าง เสียงอิฐที่แตกกระจายเป็นเสียงสุดท้ายที่ได้ยินก่อนที่สติจะล่องลอยไปไกล

     (เอเวอราส)

   ผมมองดูยัยเจ้าหญิงแห่งดรวาเซียต่อสู้กับโกลเล็มตัวหนึ่ง  โดยที่ผมไม่คิดที่จะเข้าไปช่วย(เห็นแก่ตัวชะมัด:ไอรีน)เพราะ สายเลือดของกษัตริย์ที่เต็มเปียมคงไม่อยากให้เราไปขวาง  ผมมองดูแล้วอดที่จะขำไม่ได้แรงที่ใช้ไปก็แทบจะไม่เหลือแล้วยังจะต่อสู้อีก แต่คงได้ไม่นานก็หมดแรงแล้วล่ะ  แต่ก็มีสิ่งหนึ่งที่ทำให้ผมตกใจ  มีดเงินเล่มนั่นเคยเป็นของผมมาก่อน มันตกระหว่างบินตอน2ปีที่แล้วมั้ง  และตอนนี้มันมาอยู่กับเทอแล้ว  และถูกอาบยาไว้ด้วยมนุษย์ช่างน่ากลัวจริงๆ  และมันคือ พิษของต้นอะโคไนต์  สังเกตุได้ง่ายๆว่าเงินถูกตัวพิษของอะโคไนต์จะเปลี่ยนเป็นสีเทาๆที่ม่มีพิษตัวไหนเหมือน  และผมก็ชอบต้นอะโคไนต์ด้วยสิ  ยัยเจ้าหญิงฉลาดมากที่เอาพิษของอะโคไนต์มา เพราะ พิษของอะโคไนต์  สมัยโบราณใช้เป็นยาพิษในการล่าสัตว์  แค่เอาหัวธนูไปชุดแล้วรอให้แห้งก็ใช้ได้แล้ว  แม้โดนธนูที่อาบยาดอกเดียวก็สามารถเป็นมัจุราชปลิดชีวิตสัตว์ตัวนั้นได้ และเป็นพิษที่รุนแรงขนาดฆ่าคนได้ถ้ารักษาไม่ทัน  แต่รักษาก็ง่ายแค่เอายาถอนพิษให้กินก็จบแล้ว  แต่ไอ้ยาถอนพิษนี่สิเป็นสีดำ มีกลิ่นประหลาด และขมมากซะด้วย ถ้าไม่ยากตายก็ต้องทน รสขมมันนั้นติดลิ้นไปนานถึงสองสามวันได้ 

  ในที่สุดสิ่งที่ผมคิดก็เป็นความจริง  มือของไอ้โกลเล็มคลั่งตัวนี้ตบลง และดูเหมือนว่าองค์หญิงจะหมดแรงแล้ว  คราวนี้ผมขอออกโรงแล้วกัน!   

   ผมเป็นแวมไพร์ความเร็วแค่นี้สบาย  แล้วผมก็พุ่งไปโอบร่างที่ใกล้จะหมดสติออกไปจากเขตอันตราย มีดเล่มนั้นหล่นลงไปบนพื้น  ช่างมันเถอะ  มือของเจ้าสัตว์โง่ตัวนั่นทุบลงไปบนอิฐ เสียงก้อนอิฐที่แตกดังสะท้อนไปทั่ว  แต่เจ้ากรรมมือของมันไปโดนมีดที่หล่น พิษค่อยซึมซาบเข้าเส้นเลือดของมัน  เป็นเรื่องบังเอิญมาก นั่นทำให้ผมไม่ได้ต่อสู้ด้วยเลย T^T   เซ็งวะ  ด้วยความทรมานจากพิษของต้นอะโคไนต์ เจ้าสัตว์คล้ายๆลิงแต่ตัวใหญ่กว่า หรือที่เรียกว่าโกลเล็มหนีเข้าป่าไป  แต่มันก็คงไม่รอดคืนนี้ไปได้แน่..

   ปีกสีดำคล้ายปีกค้างคาวบ่งบอกโดยชัดเจนว่าเขาคือแวมไพร์  หมวกเสื้อคลุมถูกเปิดออดโดยกระแสลมที่พัด และมันยังมีสัญญาณที่ไม่ดี เสียงฟ้าร้องดังไปทั่ว แสงสีขาวที่สว่างเป็นพักๆ อากาศจะเลวร้ายลงอีกหรือ ฝนเริ่มตกปรอยๆ  ลมที่พัดมาเริ่มเย็นขึ้นเรื่อยๆ   แต่ตัวปราสาทของยัยองค์หญิงยังอีกไกล เราต้องรีบแล้ว ...

  ยังไม่จบ เดี่ยวกลับมาอัพต่อ  มีใครรู้บ้างว่า  เอาเพลงลงเว็บนี้ทำไงอ่า???