ดวงตาคมใต้คิ้วหนาเป็นปื้นชำเลืองแลหญิงสาวก่อนเจ้าตัวจะลอบถอนใจแผ่ว เขานึกอยากจะทำเหมือนญาติหนุ่มนั่นก็จริงแต่อยู่ แต่เมื่อจะยื่นมือไปที่ร่างนั่นเขาก็มือสั่นขึ้นมาเฉยๆ วาคิมแทบจะอ่อนใจกับความไม่ได้เรื่องของตัวเอง ก่อนจะหัวเราะแผ่วออกมาจนหญิงสาวหันกลับมามองด้วยความแปลกใจ

เขาพาหญิงสาวกลับถึงไร่ก็จวนเจียนจะเที่ยง ชายหนุ่มเหลือบสายตามองหญิงสาวซึ่งยืนหน้าตาอายๆอยู่ข้างรถก็อดชุ่มชื่นหัวใจขึ้นมาไม่ได้ เขามองเธออยู่นานกว่าจะเอ่ยเสียงนุ่มนวลออกมา

“อยู่บ้านอย่าออกไปไหนไกล ถ้าจะไปก็เรียกใครไปด้วย อย่าซนหรืออยากรู้มากจนเกินไป”

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“อย่ารับปากอย่างเดียวต้องทำด้วย ผมห่วงคุณนะไหมแถวนี้มันอันตราย”

สายตาห่วงหาและกริยาลังเลที่จะออกไปตรวจงานในไร่ทำให้แพรวาชักใจสั่นขึ้นมา เขาดูแปลกไปตั้งแต่เช้า ยิ่งเดี๋ยวนี้ก็ยิ่งทำให้เธอชักไม่มั่นใจว่าเขาคิดอะไรกันแน่ พฤติกรรมและการกระทำต่างๆนั่นชวนให้คิดนอกลู่นอกทางดีนัก

“ขอบคุณค่ะที่ห่วง แต่ฉันรับรองว่าจะไม่ทำให้คุณเดือดร้อน”

“ถ้าทำได้ก็ดี ผมไปนะ”

หญิงสาวมองตามร่างสูงตระหง่านซึ่งขี่ม้าจากไปหลังจากเหลียวมามองเธออีกครั้ง สายตาคมปลาบนั่นแทบจะทำให้เธอเดินขาขวิดเข้าบ้าน ....ใบหน้าที่ยิ้มละมุนของเธอหุบลงทันควันเมื่อพบกับกริชเพชรที่เดินสวนออกมาเร็วๆจนต้องเอ่ยทัก

“คุณเพชรไม่ได้ไปทำงานในไร่หรือค่ะ แล้วคุณภพไปไหน”

“คุณภพกับคุณแพรไปเที่ยวในไร่ตั้งแต่ทานอาหารเสร็จ ส่วนผมกำลังจะออกไป”

“เดี๋ยวค่ะ คุณเพชรจะไปไหนคะทำไมต้องพกปืนด้วย”

กริชเพชรแตะปืนที่คาดห้อยหย่อนๆข้างสะโพกก่อนอึ้งไปเป็นครู่กว่าจะตอบมาทั้งก้มหน้านิดๆ

“ผมจะไปที่กระท่อมไร่โน้น”

“คุณเพชรจะข้ามไปยังงั้นเหรอคะ ไหนคุณคิมว่าไม่ให้ใครไปยังไง”

“ผมมีธุระกับคุณน้อย” เขาตอบเสียงแผ่วท่าทางน่าสงสัยในสายตาหญิงสาว

“คุณเพชรคะ ไหมขอไปด้วยคน”

“ไปไม่ได้ ถ้าคุณคิมรู้เค้าเอาตายแน่”

“เราก็อย่าให้เค้ารู้สิ นะคะให้ไหมไปด้วยเผื่อไหมจะช่วยอะไรคุณได้บ้าง ไหมรู้จักคุณน้อยนะคะเราเคยพูดกัน เธอเล่าเรื่องพี่สาวให้ไหมฟังด้วย ...คุณเพชรค่ะไหมอยากช่วยทั้งคุณและอยากช่วยเธอ”

“คุณจะช่วยกฤติกาทำไม เธอไม่เกี่ยวกับคุณเลยนะ”

“เกี่ยวสิคะเธอเคยมาเข้าฝันไหม เธออยากให้ไหมช่วย....นะคะให้ไหมไปด้วย คุณเพชรอย่าลืมสิสองหัวดีกว่าหัวเดียวนะ”

กริชเพชรลังเลไปชั่วครู่กว่าจะพยักหน้าและเดินนำหญิงสาวออกจากบ้านก่อนกระซิบเสียงแผ่ว

“อย่าเอะอะเด็ดขาดคุณไหม ผมไม่อยากให้ใครรู้”

แพรวาหยักหน้ารับก่อนจะเดินแกมวิ่งตามร่างสูงไปที่คอกม้า ไม่นานเธอกับกริชเพชรก็เดินทางด้วยกันโดยอ้อมไปอีกทางซึ่งมันเป็นเส้นทางที่ไม่เคยมีใครรู้มาก่อน

           หญิงสาวขี่ม้าลัดเลาะไปกับชายหนุ่มโดยการจับจูงของอีกฝ่าย หลังจากข้ามลำธารเล็กๆเหนือไร่มาแล้วเขาก็พาเธออ้อมไปจนถึงบ้านเล็กหลังนั้น

“คุณเพชรคุณไหม เร็วๆค่ะเดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”

ณัฏฐิกานต์ซึ่งรออยู่ด้วยท่าทางกระวนกระวายมีสีหน้าแปลกใจที่เห็นหญิงสาวมาพร้อมๆกับกริชเพชร แต่ความรีบร้อนมีมากกว่าจะเอ่ยถามเมื่อเห็นทั้งคู่มาถึงเธอก็แล่นเข้าหาทันควัน

“เดี๋ยวน้อยจะพาไปค่ะคุณเพชรเตรียมอุปกรณ์มาหรือเปล่าคะ”

“เตรียมมาแล้วอยู่ที่ม้า ไหนที่คุณน้อยว่าเป็นที่คุณดาวถูกฝังไว้”

“ไม่ใช่ตรงนี้ค่ะมันเป็นอีกที่หนึ่ง เราไปกันเลยนะคะ”

แพรวายิ่งฟังก็ยิ่งงงเมื่อรู้ว่าบ้านหลังนั้นไม่ใช่ที่ฝังศพหญิงสาว เธอกลับไปขึ้นมาอีกครั้งในขณะที่หญิงสาวร่างเล็กนั่นขึ้นไปนั่งคู่กับชายหนุ่มบนหลังม้าอีกตัวก่อนจะออกเดินไปพร้อมๆกัน

“คุณน้อยคะฉันนึกว่าตรงนี้เป็นที่ฝังศพพี่สาวคุณเสียอีก ตกลงไม่ใช่ตรงนี้หรือคะ”

“ไม่ใช่ค่ะ ตรงนี้เป็นแค่สุสานแต่พี่ดาวไม่ได้อยู่ตรงนี้ พี่วัฒน์ไม่ได้ฝังเธอไว้ที่นี่”

“ทำไมไม่ฝังตรงนี้ละคะ แล้วถ้าไม่ฝังตรงนี้เค้าจะทำสุสานไว้ทำไม”

“เดี๋ยวน้อยจะพาไปค่ะและจะบอกให้ฟัง” เธอตอบก่อนจะหันซ้ายหันขวาไปด้วยจนชายหนุ่มด้านหลังต้องเอ่ยปลอบ

“ใจเย็นๆสิคุณนี่ลุกรี้ลุกลนจนผมจะพลอยประสาทกินไปด้วย คุณจะกลัวอะไรนักหนากับพี่ชายน่ะ อย่างมากถ้าจับได้เค้าก็ไม่ทำอะไรคุณหรอก อย่างดีก็ทำผม”

“คุณเพชรไม่รู้อะไรอย่าพูดดีกว่า พี่วัฒน์น่ะน่ากลัวจะตาย”

“ตกลงคุณสองคนจะไปทำอะไรค่ะนี่บอกไหมได้มั้ย” แพรวาเอ่ยออกมาเพราะทนอึดอัดไม่ไหว

“เราจะไปขุดกระดูกคุณดาว”

“ขุดกระดูก....คุณหมายถึงศพน่ะหรือค่ะ”

“ไม่ใช่ค่ะเป็นโกฎิเก็บกระดูกเฉยๆ พี่สาวน่ะเผาไปตั้งนานแล้วแต่พี่วัฒน์เอากระดูกเธอไปฝังไว้อีกที่หนึ่ง”

“ในเมื่อเผาไปแล้วทำไมเธอยัง..... เธอจะมาให้ชั้นไปช่วยทำอะไร”

แพรวายิ่งฟังก็ยิ่งงงหนักขึ้นเพราะเรื่องราวดูจะสับสนไปหมด .ในขณะที่รอคำตอบม้าของกริชเพชรก็ถูกดึงให้หยุดเมื่อหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านหน้าเอ่ยเสียงรัว

“ตรงนี้แหละค่ะที่ฝังกระดูกของพี่ดาว”

ทั้งกริชเพชรและแพรวาต่างตกใจเมื่อเห็นภาพเบื้องหน้า จากจุดที่หญิงสาวร่างผอมบางชี้ให้ดูนั่นมันคือเส้นแนวแบ่งระหว่างไร่ทั้งสองพอดี หลังจากอ้ำอึ้งไปเป็นครู่แพรวาก็เอ่ยเสียงสั่นออกมา

“ทำไมคุณวัฒน์เอากระดูกคุณดาวมาไว้ที่นี่....แล้วคุณน้อยจำได้ยังไงว่าตรงนี้ไม่ผิดแน่เพราะไหมแทบไม่เห็นอะไรเลยนะคะนี่”

หญิงสาวเอ่ยพลางสำรวจบริเวณที่เห็นนั่นด้วยความสงสัย ก็ที่ณัฏฐิกานต์ชี้ให้ดูมันคือพื้นดินที่ปลกคลุมด้วยหญ้าเหมือนที่รอบๆนั่นไม่ผิดเพี้ยน ไม่มีอะไรเป็นที่สังเกตุสักนิดว่าตรงนั้นจะเป็นที่ฝังอะไรไปได้

“น้อยทำสัญลักษณ์ไว้คะ คุณไหมดูดีๆสิคะตรงนี้มีแผ่นปูนปิดอยู่ น้อยแอบมาทำเอาไว้ตอนพี่วัฒน์ไปแล้ว ตั้งแต่พี่วัฒน์เอาพี่ดาวมาไว้ที่นี่เค้าก็ไม่เคยมาดูอีกเลยเค้าจำไม่ได้ด้วยซ้ำมังคะ”

ชายหนุ่มรีบลงจากหลังม้าก่อนจะอุ้มหญิงสาวที่นั่งคู่ลงมาพร้อมๆกับแพรวาที่ไถลร่างลงด้วยความใจร้อน พอลงมาได้เธอก็รี่ไปที่จุดนั้นแทบๆจะพร้อมกับชายหนุ่ม

กริชเพชรแหวกหญ้าออกเป็นแนวกว้างก่อนจะถอนใจแผ่วยาว ไม่ผิดแล้วเพราะเขาเห็นแผ่นปูนกว้างยาวด้านละประมาณสองคืบซึ่งถูกหญ้าปิดจนมองแทบไม่เห็น ร่างสูงนั้นหันกลับก่อนคว้าเสียมซึ่งสอดไว้ข้างอานม้าออกมาและทำท่าจะขุดจริงๆ

“เดี๋ยวค่ะคุณเพชร คุณกับคุณน้อยจะขุดเอากระดูกคุณดาวไปทำอะไร”

“ผมจะเอาไปไว้ที่วัดเธอจะได้ไปเกิดเสียที”

“ใช่ค่ะน้อยก็คิดเหมือนกัน”

“เดี๋ยวสิคะ คุณคิดเหรอว่าเธออยากไปอยู่ที่วัดจริงๆ” แพรวาถามเสียงหลง

“ทำไมเธอจะไม่ไป คุณไหมคิดว่าเธอจะอยากอยู่ตรงนี้ยังงั้นเรอะ ผมไม่ยอมเด็ดขาด คนตายไปทั้งคนเอากระดูกเค้ามาทิ้งมาขว้างได้ยังไง ไอ้วัฒน์มันบ้าคุณไม่รู้เรอะ ทำสุสานปัดกวาดอย่างดี แต่ไม่เคยมาดูดำดูดิกระดูกน้องมันที่นี่สักนิด” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงดุดัน

ด้วยความโกรธจัด มือที่จับเสียมจ้วงลงดินได้แค่ครั้งแรกสายลมก็พัดอื้ออึงจนทั้งหมดสะดุ้งเฮือก

“คุณเพชร คุณดาวเธอไม่อยากไปนะคะเธออยากอยู่ที่นี่ เราอย่าขุดกันดีกว่า”

“ผมไม่เชื่อ”

กริชเพชรกระแทกเสียมลงดินอีกครั้งและคราวนี้ เสียงต่างๆในป่าดูจะเงียบกริบลงอย่างกะทันหัน ณัฏฐิกานต์นั่งหน้าซีดเผือดในขณะที่แพรวาคว้ามือชายหนุ่มไว้แน่นก่อนเตือนเสียงหนัก

“หยุดเถอะค่ะคุณเพชร คุณลองดูดีๆสิคะที่นี่..ที่ๆเธออยู่มัน...มันอยู่ระหว่างกลางที่ทั้งสองเลยนะคะ เธออาจจะอยากอยู่ตรงนี้ เพื่อจะได้เห็นคุณคิม”

ชายหนุ่มเงยหน้าที่กัดกรามแน่นก่อนแลเลยเข้าไปในเขตไร่ตัวเอง ใช่สิ..ถ้ามองจากจุดนี้มันจะเห็นได้ไกลที่สุด เพราะตอนนี้เขาสามารถเห็นชายหนุ่มนับสิบที่ทำงานกันอยู่ลิบๆนั้นรวมทั้ง...ร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ท่ามกลางคนงานนั่น...วาคิม

“คุณไหมหลบเร็ว เดี๋ยวคุณคิมเห็น”

กริชเพชรเอ่ยพลางกดศรีษะหญิงสาวทั้งสองจนนอนราบลงที่พื้นเมื่อร่างสูงนั่นหันมามองทางจุดที่ตัวเองอยู่ ร่างเล็กๆของณัฏฐิกานต์ที่นอนแนบข้างสั่นขึ้นมาจนเขารู้สึก ชายหนุ่มดึงเธอเข้ามาใกล้ก่อนกระซิบแผ่ว

“อย่ากลัวคุณน้อย อยู่ใกล้ๆผมนี่ไม่เป็นอะไรหรอก”

ในขณะที่เขาปลอบสาวน้อยอยู่แท้ๆ ผู้หญิงอีกคนกลับผงกศรีษะขึ้นมาจนเขาห้ามไม่ทัน

พลางกระซิบเสียงร้อนรน

“คุณเพชร ไหมได้ยินเสียงคน”

“เสียงใคร ผมไม่ได้ยินสักนิด”

“จริงๆนะคะเค้าบอกว่าให้กลับไปไร่เรา มันอันตรายเราไปกันเถอะคะคุณเพชรวันหลังค่อยมาใหม่นะคะ”

“หูคุณฝาดนะสิ ใครจะมาพูดนอนลงมาเร็วๆเดี๋ยวคนเห็น”

“คุณเพชร เราไปเถอะค่ะไหมขอร้องหละ ไหมว่าไหมได้ยินคล้าย..เสียงคุณดาว”

เสียงแพรวาไม่ทันขาดคำเสียงปืนก็ระเบิดเปรี้ยงขึ้นทันที

วาคิมสะดุ้งเฮือกพลางมองไปทางต้นเสียงที่ได้ยินนั่น ชายหนุ่มคว้ากล้องส่องทางไกลขึ้นแนบใบหน้า ....ถ้าเขาตาไม่ฝาดเขาเห็น...

“พวกมึงทุกคนหยุดงานแล้วตามกูมานี่”

 ชายหนุ่มเอ่ยเสียงร้อนรนพลางกระโดดขึ้นหลังม้าและควบไปตรงจุดที่เห็นอะไรไหวๆในป่าหญ้าซึ่งห่างเกือบห้าร้อยเมตรนั่น เขาภาวนาอย่าให้มีใครเป็นอะไรที่นั่นเลยเพราะขณะนี้เสียงปืนแผดก้องดังสนั่นหวั่นไหวจนเขาอดคิดไม่ได้ว่าจะเป็นคนในไร่ตัวเองกับไร่โน้น

ณัฏฐิกานต์ถูกกระชากด้วยข้อมือที่แข็งกร้าวขณะที่กรีดร้องลั่นเมื่อถูกพาตัวออกจากบริเวณนั้น ภาพสุดท้ายที่เธอเห็นคือชายหนุ่มคนนั้นเลือดแผ่ออกมาจากแผงอกกว้างพร้อมร่างสูงที่ล้มหงายหลังลงไป

“คุณเพชร ๆ คุณเป็นไงบ้าง คุณเพชร”

แพรวาร้องเสียงตกใจพลางดึงร่างสูงนั่นหลบกระสุนปืนและพยายามข้ามเข้าเขตไร่ตัวเองให้เร็วที่สุดและทั้งๆที่เขาเจ็บแท้ๆแต่ชายหนุ่มก็ดูเหมือนมีสติเพราะเขาพยายามช่วยเหลือตัวเองและกันเธอไปด้วย ร่างทั้งคู่รอดรั้วลวดหนามเข้ามาได้ด้วยความยากลำบาก ในเวลาเดียวกันที่เสียงปืนจากด้านนี้ก็ดังแผดขึ้นไล่หลังกลุ่มชายหนุ่มจากฝ่ายตรงข้ามจนหลบหายเข้าไปในป่าทั้งหมด

วาคิมในเวลานี้โกรธจัดจนแทบไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น ดวงตาดำสนิทนั่นกลับเป็นสีน้ำเงินเข้มอย่างไม่รู้ตัว ร่างสูงพรวดลงจากหลังม้าตั้งแต่ยังไม่ทันหยุดวิ่งดีด้วยซ้ำก่อนจะเดินทื่อเข้าหาชายหนุ่มหญิงสาวทั้งคู่ที่นอนแผ่กับพื้นหญ้า มือแข็งกระชากร่างกริชเพชร

ซึ่งโชกไปด้วยเลือดจากแผลที่ถูกยิงขึ้นมาได้เขาก็ต่อยโครมลงไปสุดแรงจนชายหนุ่มสติดับวูบอย่างไม่รู้ตัว

แพรวาเบิกตากว้างก่อนรีบร้อนลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นเขาหันขวับเข้าหา ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่เปล่งแสงวาบนั่นหายไปกับสายตาเธอเมื่อฝ่ามือหนักๆตกกระทบแก้ม ร่างเล็กๆล้มตึงลงกับพื้นต่อหน้าต่อตาคนงานในไร่ใจดีที่ต่างยืนอ้าปากตาค้าง

.....................................................................