ช่วงที่รอเขาจ่ายเงินหญิงสาวก็อดมองร่างสูงที่ยืนพิงเคาร์เตอร์ด้วยท่าทางสบายๆนั่นไม่ได้ และเริ่มสงสัยตัวเองว่าทำไมถึงได้โง่ขนาดนี้ เธอคิดได้ยังไงว่าผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาดีขนาดเขาจะอยู่รอดปลอดภัยจนถึงเธอ ...ความจริงเขาอาจจะไม่ได้คิดอะไรพิเศษกับเธอก็ได้ ในเมื่อวันนี้เขาเพิ่งเจอกับคนรักเก่าและดูท่าจะคืนดีกันเสียด้วยเพราะกลับมาเขาก็หน้าระรื่นจนผิดตา ยิ่งคิดแพรวาก็ยิ่งสมเพชตัวเองจนห่อเหี่ยวลงเรื่อย

“ผมเรียบร้อยแล้วไหม เรากลับกันเถอะ”

เสียงทักของเขาที่ผิดไปจากเคยไม่เข้าหูหญิงสาวแม้แต่น้อย เพราะเธอมัวแต่คิดอะไรเรื่อยเปื่อยวุ่นวายจนไม่ทันสังเกต ร่างบางที่เดินคู่เงียบกริบมากับเขาตั้งแต่บนห้างจนออกมา

และนั่งคู่กันอยู่ในรถเพื่อเดินทางกลับไร่ ด้วยท่าทางผิดปกติทำให้ชายหนุ่มอดมองหลายครั้งไม่ได้

“เป็นอะไรไปอีก ทำไมไม่จ้อเหมือนเคย”

“ไม่มีอารมณ์พูด”

“การพูดนี่ต้องใช้อารมณ์ด้วยรึ”

“ใช่ใช้อย่างมากด้วย”เธอเอ่ยรวนๆ

“โกรธผมหรือไงที่ให้รอนาน”

“เปล่าเสียหน่อยชั้นแค่ไม่รู้จะคุยอะไรเท่านั้น”

“ถ้าอารมณ์ไม่ดีก็ไม่ต้องพูด ให้ผมร้องเพลงให้ฟังเอาหรือเปล่า”

น้ำเสียงนุ่มนวลที่พูดมาทำให้หญิงสาวสะอึกก่อนจะหัวเราะออกมาเต็มเสียงอย่างกลั้นไม่อยู่ เมื่อเธอหันไปมองเขาทั้งน้ำตาคลอก็เห็นใบหน้านั้นงอง้ำ

“ตลกมากรึไง”

“ก็คุณบอกว่าจะร้องเพลง”

“แล้วมันตลกตรงไหนไม่ทราบ”

“คุณร้องเพลงเป็นด้วยหรือค่ะ”

“คุณคิดว่าผมเป็นแต่ทำไร่ กับเที่ยวด่าและชกคนอื่นยังงั้นรึ” เขาเอ่ยประชด

“ไม่รู้สิ ชั้นแค่คิดว่ามันไม่เหมาะกับหน้าคุณมั้ง”

“นิสัยผมอาจจะแย่ แต่ผมก็ได้รับการศึกษามาสูงก็แล้วกัน ผมไม่ได้ห่วยซะทุกเรื่อง”

คราวนี้เธอเองต้องเป็นฝ่ายเสียใจขึ้นมาบ้างที่เผลอไปพูดอะไรไม่ดีออกไป ยิ่งเห็นหน้าไม่พอใจของเขาก็ยิ่งร้อนตัว

“ชั้นขอโทษค่ะ ไม่ได้คิดจะว่าคุณสักนิดเพียงแต่...”

“ไม่ต้องมาตบหัวแล้วลูบหลัง”เขาพูดเสียงแข็งทั้งไม่มองหน้าเธอ

“ชั้นขอโทษจริงๆนะคะชั้นบอกแล้วว่าไม่ตั้งใจ”

เสียงอ่อยนั่นทำให้เขาหันมาอีกครั้งก่อนจะถอนใจแผ่วเมื่อเห็นใบหน้านวลนั่นมองอย่างขอลุแก่โทษ วาคิมคิดจะทำใจแข็งแท้ๆแต่พอเห็นเขาก็ต้องใจอ่อนเหมือนเดิม

“ยกโทษให้ก็ได้ ว่าแต่บอกได้หรือยังว่าคุณไม่พอใจใคร”

“เมื่อครู่ได้ยินอะไรไม่ดีนิดหน่อยน่ะค่ะคุณไม่ต้องสนใจหรอก เดี๋ยวเราไปซื้อขนมที่ไหนคะชั้นอยากทานขึ้นมาแล้วสิ” ใบหน้ากระตือรือร้นนั่นทำให้เขายิ้มออกมาได้

“ข้างทางเดี๋ยวก็ถึง ไอ้พวกนั้นเป็นขาประจำเพราะแม่ค้าเค้าสวย”

รอยยิ้มบนใบหน้านั้นหุบฉับก่อนเหล่มองคนข้างๆ และเขาน่าจะรู้เพราะหันมายิ้มเต็มหน้าให้เธอเห็น

“มองผมทำไม หรือคิดว่าที่ผมไปซื้อเพราะแม่ค้า”

“ก็คุณบอกเอง”

“ผมไม่ดูหรอกน่า คนสวยๆอยู่ตรงนี้ทั้งคน”

คำพูดแปลกๆทั้งดวงตาพราวระยิบนั่นทำให้หญิงสาวต้องเสมองไปนอกรถทั้งอกใจสั่นไหวขึ้นมาบ้าง ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องพูดหน้าตาไม่รู้ไม่ชี้

“คุณวาคิมคะ ชั้นว่าวันนี้ไหนๆเราก็มาที่นี่แล้วเราน่าจะไปที่ดินกัน”

“ไม่ดีกว่า ผมมากินข้าวไม่ได้มาธุระ วันนี้ไม่อยากติดต่อใคร นี่ใจคอคุณจะพูดแต่เรื่องงานทั้งวันหรือยังไง”

“ก็ชั้นมาทำงานให้คุณไม่ได้มาเที่ยวนี่ คุณนี่แปลกนะคะเค้ามีแต่ดีใจที่มีคนทำงานให้ แต่คุณชวนหนีงานซะงั้น”

“ผมแบ่งเวลาเป็นนะไหม หยุดแค่นี้ไม่ตายหรอก”

คราวนี้แพรวาได้ยินชัด เธอหันขวับไปมองเขาด้วยความสงสัยก่อนจะถามซ้ำอีกครั้ง

“เมื่อครู่คุณเรียกชั้นว่าอะไรนะคะ”

“แล้วคุณชื่ออะไรละ”

เขาย้อนเข้าบ้างทั้งชำเลืองมองยิ้มๆ เท่านั้นหญิงสาวก็หน้าร้อนผ่าว... นี่เขาจะมาไม้ไหนกันแน่ทำไมอยู่ดีๆมาเรียกชื่อเล่นเธอเฉย เขาจะตีสนิทหรือยังไง..ยิ่งคิดแพรวาก็ยิ่งระแวง

เธอเงียบไปนานจนอีกฝ่ายเริ่มขำ

วาคิมชักรื่นรมย์ขึ้นมาบ้างเมื่อเห็นใบหน้านวลนั้นซับเลือดจนเห็นชัด อย่างน้อยที่เขาพูดคราวนี้เธอน่าจะรู้สึกรู้สาขึ้นมาบ้างไม่อย่างนั้นก็คงไม่อาย อย่างนี้ค่อยน่าลุ้น...

ชายหนุ่มคิดว่าตัวเองพอจะรู้วิธีจัดการกับเธอบ้างแล้ว

“อยากทานอะไรบ้างเดี๋ยวผมจะลงไปซื้อให้”

“ขอไปเลือกเองดีกว่าค่ะ”

แพรวารีบตอบและรีบลงรถทันควันเมื่อเขาจอดลงใกล้ๆแผงลอยซึ่งมีคนมะรุมมะตุ้มกันอยู่จนแทบจะไม่เห็นคนขาย หญิงสาวลงรถมาได้ก็ถอนใจเฮือกด้วยความโล่งอก ถ้าเธอนั่งอยู่กับเขาอีกสักครู่สงสัยได้เป็นลมกันบ้างหลังจากนั้นเธอก็ยืนงงเพราะไม่รู้จะเข้าไปสั่งของได้อย่างไร

“มานี่เลยไหมเดี๋ยวผมจัดการให้”

เสียงทุ้มที่ดังอยู่ด้านหลังทำให้เธอเหลียวขวับก่อนใจหายวูบ อยู่ๆร่างเธอก็ลอยขึ้นและเมื่อตั้งหลักได้อีกทีศรีษะเธอก็ชะโงกอยู่เหนือหัวสลอนด้านล่าง หญิงสาวแทบจะทำหน้าไม่ถูกเมื่อเขาอุ้มเธอขึ้นมาเหมือนอุ้มเด็กยังไงยังงั้นแขนแข็งแรงข้างซ้ายรองใต้สะโพกเธอส่วนอีกข้างอ้อมมาจับเอวไว้และยกขึ้นจนตอนนี้เธอสูงกว่าเขาเสียอีก

  “เลือกได้หรือยังไหม ผมเอาลอดช่องน้ำกะทิ  ของไอ้ชาญบัวลอยเผือกนอกนั้นคุณเลือกได้เลยสักห้าสิบถุง”

แพรวาแทบจะทำหน้าไม่ถูกเมื่อเห็นคนอื่นๆพากันหันมามองแล้วยิ้มไปตามๆกัน หญิงสาวรีบตะโกนสั่งขนมทันทีเพราะอยากไปให้พ้นๆ

“ขอลอดช่องยี่สิบห้าถุง บัวลอยเผือกยี่สิบห้าจ้ะขอแบบพิเศษเลยนะหนุ่มๆที่ไร่ใจดีฝากมาซื้อ”

“งั้นเดี๋ยวลัดคิวให้เลยค่ะคุณ”

“ขอบใจจ้ะแล้วจะกลับไปบอกให้นะว่าแม่ค้าใจดีแล้วก็สวยมากๆ”

“อุ้ยไม่ต้องบอกหรอกค่ะ ที่ลัดคิวให้เพราะกลัวคุณคิมเหนื่อย”

แพรวาแทบจะอ้าปากค้างเมื่อเจอแม่ค้าสาวพูดเหน็บซึ่งๆหน้า เมื่อก้มลงมองชายหนุ่มที่อุ้มอยู่เขากลับอมยิ้มและยักคิ้วข้างหนึ่งให้เธอเสียอีก หญิงสาวอดหมั่นไส้ไม่ได้จนต้อง

ทุบไหล่ที่ตัวเองจับไว้ด้วยความฉุน

“ชั้นสั่งเรียบร้อย ปล่อยลงได้แล้วค่ะ”

“เดี๋ยวก่อนเรียบร้อยที่ไหนคุณนับด้วยสิถ้าไม่ครบขึ้นมาก็ยุ่งอีก”

“เค้านับให้น่า อุ้มกันอยู่ได้น่าเกลียดจะตายชั้นไม่ใช่ลูกคุณนะ”

“โตขนาดคุณเป็นลูกผมไม่ได้หรอกไหม ถ้าเป็นแม่ของลูกก็ว่าไปอย่าง”

หญิงสาวแทบจะร้องอุทานออกมาเพราะเสียงที่เขาพูดนั่นไม่เบาแม้แต่น้อย แพรวาแทบจะไม่รู้เอาหน้าไปซุกที่ไหนในขณะที่คนพูดไม่สะทกสะท้านกับสายตาหลายคู่ที่ชำเลืองด้วยความอยากรู้อย่างที่สุด

“ชั้นจะลง”

“นั่งไม่สบายหรือไง หรือแขนผมแข็งไป”

“ชั้นจะลง”

“เรื่องมากจริงๆ”เขาบ่นพึมพำแต่ก็ยอมปล่อยเธอในที่สุด

เมื่อลงมายืนได้แพรวาจึงถอยห่างจากชายหนุ่มไปเสียไกล สายตาเต้นระริกคล้ายขำของเขายิ่งทำให้โมโหเป็นที่สุด เธอรอจนแม่ค้าสาวส่งถุงขนมให้เขาก็เตรียมกลับไปที่รถแต่ไม่วายที่จะได้ยินคำเหน็บตามหลัง

“เหนื่อยหรือเปล่าคะคุณคิม แย่จังนะคะที่เค้าเกิดมาตัวเล็กขนาดนี้”

เธอเหลียวขวับก่อนสำรวจแม่ค้าสาวอีกหน และคราวนี้เธอก็เห็นชัด คงจะจริงดังที่สาวนางนั้นพูดกระมังเพราะถ้าเทียบกันแล้วหุ่นแม่นั่น ทั้งสูงและอวบอัดไปทั้งตัว ใบหน้าขาวปานไข่ปอกรับกับการแต่งหน้าที่ดูสวยเกินกว่าจะมาเป็นแม่ค้าข้างถนนได้ นี่ถ้าเธอคิดจะไปประกวดนางงามขนมหวานน่าจะติดอันดับกับเค้าแน่ สายตาคมกริบตวัดมองเธออีกครั้งก่อนจะตอบผู้หญิงคนนั้นทั้งรอยยิ้มที่ชวนหมั่นไส้ในสายตาของเธอ

“ไม่เหนื่อยสักนิด ผมว่าตัวเล็กๆยังงี้แหละดีไม่เกะกะห้องนอน”

แพรวาได้ยินคำพูดสองแง่สองง่ามนั้นแล้วก็แทบแทรกแผ่นดินหนี นี่เขาจงใจหรือพูดเล่นกับผู้หญิงคนนั้นกันแน่ แต่จะอย่างไรก็เถอะเธอทันเห็นสายตาที่จิกมาจากสาวน้อยก่อนสะบัดหน้ากลับไปแบบเต็มๆ

“หน้างอทำไมไหมหรือว่าหิวขนม”

หลังจากขับรถออกมาจากร้านนั่นได้ครู่เดียวเขาก็เริ่มก่อกวนเธออีกรอบ

“หิวมาก” เธอลากเสียงยาวประชดก่อนถลึงตาให้เขาเพราะโกรธไม่หาย

“หิวขนมหรืออยากเหยียบผมกันแน่”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอกค่ะ แค่อยากทำอะไรสักอย่างมากกว่า”

“เช่นอะไร ตบสักที หรือว่าจะหอมขอบคุณ”

“ทำไมชั้นต้องขอบคุณๆด้วย ขอบคุณที่อุ้มชั้นต่อหน้าคนตั้งเยอะ หรือว่าขอบคุณเรื่องที่คุณวิพากษ์วิจารณ์เรื่องหุ่นของชั้น”เธอโต้เขาทั้งเสียงขุ่น

“ผมเปล่าวิจารณ์นะไหม เค้าต่างหากที่วิจารณ์คุณ ผมก็แก้ตัวให้แล้วไงหรือคุณว่าไม่ดี”

“ดีตายเลยละสิ คุณพูดออกมาได้ยังไงว่าตัวเล็กไม่เกะกะห้องน่ะ”

“ก็มันเรื่องจริง ผมชอบคนตัวเล็กๆมันผิดตรงไหนที่ผมบอกเค้าอย่างนั้น”

คำตอบแบบกำปั้นทุบดินของเขาทำให้หญิงสาวกัดฟันกรอด

“มันไม่ผิดถ้าชั้นไม่ยืนอยู่ตรงนั้น และจะไม่ผิดยิ่งขึ้นถ้าคุณไม่ระบุว่า..ว่าห้องนอน”

“งั้นผมขอโทษแล้วกันถ้าคุณไม่ชอบห้องนอน วันหลังถ้าใครถาม ผมจะบอกว่าคนตัวเล็กทำให้ไม่เกะกะห้องน้ำ”

“คุณวาคิม”เธอร้องเสียงหลงจนเขาหัวเราะออกมา

“เลิกพูดเรื่องนี้กันดีกว่า เมื่อครู่ตอนอยู่ในห้างผมไปเจออะไรมาอย่างน่ารักมาก”

“อะ...อะไรหรือคะ”

 เธอถามเสียงแผ่วก่อนจะนึกเลยไปถึงผู้หญิงที่เขาหายไปด้วยตั้งนานสองนานคนนั้น

แต่เขาก็ทำให้เธอแปลกใจด้วยการโยนถุงเล็กๆลงบนตักก่อนพยักพเยิดให้ดู

“ผมซื้อให้ ใส่ซะแล้วก็ไม่ต้องถาม”

หญิงสาวสอดนิ้วเข้าไปในถึงผ้าใบเล็กด้วยความอยากรู้ก่อนจะดึงของบางอย่างติดนิ้วขึ้นมา ...

“กุญแจ..นี่คุณให้กุญแจอะไรชั้นเนี่ย”

“บอกแล้วว่าห้ามถาม เก็บไว้ดีๆอย่าให้หายนะ”

แพรวามองกุญแจดอกเล็กซึ่งทำด้วยทองคำก่อนจะมองหน้าเขาสลับกันไปด้วยความสงสัย เมื่อพิจารณาอีกครั้งก็เห็นอักษรภาษาอังกฤษ pyติดไขว้กันอยู่  คิดไปคิดมามันก็น่าจะไม่มีความหมายพิเศษอะไรเพราะจะแปลเป็นชื่อใครก็ไม่ได้หญิงสาวจึงถอดสร้อยพลางร้อยไว้กับพระของตัวเอง

“ขอบคุณค่ะ คุณให้ของมีค่านะคะเนี่ยเผื่อตกรถมาก็ยังขายได้”

“อะไรกันไหม ผมเพิ่งให้ก็คิดจะขายแล้วรึไง”

“ติ๊ต่างน่ะค่ะชั้นคงไม่ตกอับขนาดนั้น”

“อย่างไรก็ห้ามขาย ห้ามทำหายด้วยถ้าผมรู้เจ็บตัวแน่” เขาขู่เธอทั้งยิ้มให้

“สัญญาก็ได้ค่ะจะไม่ทำหาย แหมคุณอุตส่าห์ให้ของที่ระลึกทั้งที เผื่อกลับไปถ้าเห็นขึ้นมาจะได้คิดถึงคุณบ้างสิคะ” เธอพูดไปแล้วก็กัดปากตัวเองแน่น

“ไม่ให้คิดถึงนานหรอกไหม แล้วผมจะตามไป”

ชายหนุ่มเห็นใบหน้านวลนั้นเมินมองไปนอกรถทั้งหน้าแดงนิดๆนั่นก็ตัดสินใจจะทำ

แบบไตรภพดูสักที

...............................................................................................................................................