“ม๊ามี่ มีอาอยากไปเรียนกับรถเมล์ค่ะ มีอาอยากขึ้นรถเมล์ไปโรงเรียน

เหมือนเพื่อนๆ ขอร้องนะค่ะ”ฉันพูด

          “Why? ทำไมล่ะค่ะมามี้เป็นห่วงลูกนะ ไม่อยากให้ลูกลำบากนะ”

          “นะค่ะ ขอร้องพลีส นะค่ะม๊ามี่”

          “ก็ได้ค่ะ แต่ก็ระวังด้วยนะค่ะบนรถเมล์มันอันตรายนะค่ะ”

          “ค่ะ”

    ว้าวว !ดีใจจังเลย คราวนี้ฉันจะได้ขึ้นรถเมล์แล้ว ไม่แน่นะฉันอาจจะได้เจอเขาคนนั้นทุกวันก็ได้ อ่ะฮิ > <

          “เพื่อนๆอยากรู้เหรอค่ะว่า ทำไมมีอาถึงอยากขึ้นรถเมล์ มีอาจะเล่าให้ฟังค่ะ ก็ๆเรื่องมีอยู่ว่า วันนี้มีอาเดินเจอกับเจ้าชายค่ะ หล่อมากๆเลยค่ะ เขากำลังวิ่งตามรถเมล์ เท่ที่สุดเลย กรี๊ดๆ (เนี่ยนะเท่ของเธอ - -) ใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อหน้าซีดหน่อยๆ แล้วก็กำลังตะโกนโวกเวกกวักมือเรียกรถเมล์ มันดูน่ารักยังไงไม่รู้นะค่ะ >/////< มีอาก็เลยอยากขึ้นรถเมล์ค่ะเพื่อว่าจะรู้จักกันบ้าง อ่ะฮิ”

      ฉันนั่งนึกเรื่องราวที่เกี่ยวกับเขาคนนั้นอย่างเป็นสุข เมื่อไรน่าที่ฉันจะได้รู้จักกับเขา หลับดีกว่าจะได้เช้าไวๆ

          …..

          …..

          …..

     กรี๊ดดดด ! เช้าแล้วค่ะ เช้าแล้ว (จะกรี๊ดเพื่อ - -|||; ซองมิน) ฉันรีบแต่งตัวแล้วทำภารกิจยามเช้าอย่างรวดเร็ว ฉันจะต้องเตรียมตัวไปดักรอเขาคนนั้นให้ได้เลย เอ้า รีบๆหน่อยๆ

          “ม๊ามี่ ไปโรงเรียนแล้วนะค่ะ”

     ฉันรีบวิ่งอย่างรวดเร็วทำไมนะเหรอ....ก็ฉันจะไปรอรถเมล์ป้ายเดียวกับเขาน่ะสิ อ่ะฮิ  เมื่อถึงป้ายฉันรีบวิ่งไปนั่งอย่างตื่นเต้น เมื่อไรเขาจะมาน่าอยากรู้จัก เขาจะมากี่โมงน่า แล้วฉันจะพูดอะไรกับเขาดีน่า กรี๊ดๆ

          “อ้าว....เด็กโรงเรียนสตรีไม่ขึ้นคันนั้นเหรอ”

          “ไม่ค่ะ...รอคนอยู่ค่ะ”

          “สายแล้วนะเนี่ยไม่รีบไปโรงเรียนเดี๋ยวก็เข้าเรียนไม่ทันหรอก”

          “ขอบคุณค่ะ”

    ฉันก้มลงดูนาฬิกา จริงด้วยสินะนิมันจะ 8 โมงแล้วนิน่าทำไมเขาคนนั้นยังไม่มาอีกนะ เฮ้อออ

          “รอด้วยครับ รอผมด้วยครับ !”เสียงทีรอคอยก็ดังขึ้น

     เขาคนนั้นมาแล้ว ฉันลุกขึ้นยืนแล้ววิ่งตามรถเมล์เหมือนกับเขา

          “รอด้วยค่ะ ! รถเมล์รอด้วยค่า >o<”

     และแล้วเราก็วิ่งทันรถเมล์คันนั้นอย่างหวุดหวิด น่าตื่นเต้นจังเลยสนุกจัง

          “นี่เธอเหงื่อออกเต็มเลย เอาผ้าเช็ดหน้ามั้ย”เสียงๆหนึ่งพูดขึ้น

     ฉันหันไปมองคนคนนั้น เขากำลังยื่นผ้าเช็ดหน้ามาให้ฉัน กรี๊ด น่ารักจังเลยสุภาพบุรุษมากๆเลย

          “ขอบคุณค่ะ แต่คุณก็มีเหงื่อเหมือนกัน”ฉันพูด

          “อ้อ.....จริงด้วยสิ ฮ่าๆ”เขาพูดพรางเช็ดเหงื่อของตัวเอง

      ส่วนฉันก็หยิบผ้าเช็ดหน้าของตนเองขึ้นมาซับเหงื่อบนใบหน้าเบาๆ พรางมองคนตรงหน้าด้วยความเขินอาย >/////<

          “นี่....ฉันพึ่งเคยเห็นเธอนะ พึ่งย้ายมาอยู่แถวนี้เหรอ”เขาถามขึ้น

          “เปล่าฉันอยู่มาตั้งนานแล้วล่ะ...แต่ไม่เคยขึ้นรถเมล์เลย”

          “เหรอ...พึ่งเคยเห็นผู้หญิงวิ่งตามรถเมล์ ฮิๆๆ”

          “ก็มันไม่ทันนิน่า >////<”

          “ไม่ได้ว่าอะไรจะบอกว่า....น่ารักดี ฮิๆ”

          “........”

          “ว่าแต่เธอชื่ออะไรเหรอ ฉันชื่อคังวอนนะเรียนอยู่เอกชนอักเท”

          “ฉันชื่อมีอา เรียนอยู่โรงเรียนสตรีน่ะ”

          “อืม...ยินดีที่ได้รู้จักนะ”

          “ค่ะเช่นกัน  ^^”ฉันพูดแล้วบรรจงยิ้มงามๆให้เขา

   เราคุยกันอย่างสนุกสนาน ฉันว่าแล้วว่าเขาต้องเป็นเจ้าชายของฉันแน่ๆ เขาทั้งน่ารัก ทั้งอารมณ์ดี และแล้วฉันก็กลายเป็นเพื่อนบนรถเมล์ของเขาไปในที่สุด ทุกเช้าเราจะมาเจอกันที่เดิม ตอนกลับเราก็จะกลับเวลาเดียวกัน คังวอนชอบพูดว่ามันบังเอิญ แต่ไม่ใช่หรอกค่ะเพราะว่าฉันจงใจตั้งหาก อ่ะฮิ ^^

จบตอนมีอาเลิฟๆนายสายเสมอ

.................................................................................................................

ติดตามตอนต่อไปนะค่ะ

เพื่อนๆเคยบอกว่ามีอาของเราคล้ายๆกับโซฮีวง Wonder Girls งั้นคนข้างๆนี้ให้เป็นนายคังวอนของพวกเราไปล่ะกันเนอะๆ น่ารักดี