แม้วันนี้จะเป็นวันหยุดแต่ ภาคย์ก็ยังนั่งทำงานอยู่ที่บ้าน  ด้วยเพราะช่วงนี้กิจการของเขาเพิ่งขยายสาขาออกไปทำให้ชายหนุ่มมัวแต่ยุ่ง ๆ จนลืมไป  บริษัทนี้เขาพัฒนาเองตั้งแต่เริ่มต้น  ชายหนุ่มจึงอยากทุ่มเทให้กับงานให้มากที่สุด    วันนี้เขาเรียกเลขามาทำงานที่บ้านด้วย  โดยส่วนตัวเขาชอบเลขาคนนี้มาก  เพราะเธอทำงานได้ถูกใจเหลือเกิน 

        ภาคย์หมุนเก้าอี้มองออกไปนอกหน้าต่าง  เพื่อพักสายตาระหว่างทำงานชั่วครู่  พลางนึกถึงโทรศัพท์เมื่อเช้านี้ที่ หญิงสาวคนนั้นโทรมาเพื่อนัดเขาไปข้างนอก  ด้วยภาระงานเต็มมือทำให้เขาจำใจปฏิเสธ  และบางทีเขาก็อาจพิสูจน์อะไรบางอย่างด้วย เขาอยากรู้ว่าหล่อนจะคิดถึงเขามากขนาดไหน  น้ำเสียงหล่อนเมื่อได้ฟังเขาปฏิเสธฟังดูหงอยๆ  ทำให้ภาคย์อดนึกถึงใบหน้าด้วยไม่ได้

      "คอยดูเถอะ นภัสรา คุณจะห่างผมแค่ตอนนี้เท่านั้น  ต่อไปแล้ว แม้คุณไม่อยากจะเจอ  คุณก็ต้องเจอ"   ชายหนุ่มคิดในใจด้วยรอยยิ้มนิด ๆ  ก่อนจะสะดุ้ง เมื่อได้ยินเสียงแขวะมาก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกเปิดโดยถือวิสาสะ   ไม่ต้องเดาก็รู้แล้วว่าใครที่เปิดโดยไม่ขออนุญาตแบบนี้

    "  โอ้ยย  ตายแล้ว ลูกชายฉัน  วันหยุดดีดี แบบนี้ยังมานั่งทำงานงก ๆ นี่ตาภาคย์   แล้วเมื่อไหร่แม่จะมีหลานกับเค้าสักทีล่ะ หือ"   ผู้เป็นมารดาถามด้วยความยียวนเล็กๆเมื่อเดินเข้ามาในห้องทำงานบุตรชายพร้อมกับถาดอาหารว่าง

     "  โธ่  คุณแม่ครับ  งานต้องมาก่อนสิครับ  อีกอย่างผมก็ไม่ได้ทำงานทุกวันหยุดซะหน่อย "  ชายหนุ่มโอดครวญนิด ๆ เมื่อได้ฟังประโยคเดิม ๆ จากผู้เป็นแม่

    " นี่ถ้าแกอยากทำ  แกก็น่าจะทำไปคนเดียว  ไปเรียกคุณพรรณมาด้วยทำไม วันหยุดให้เค้าอยู่กับครอบครัวซิ "  มารดาเอ่ยสำทับอีกครั้ง คราวนี้พาดพิงถึงคุณเลขาเสียด้วย เนื่องจากเยาวพรรณนั้นแต่งงานมีครอบครัวแล้ว 

    "  ไม่เป็นไรคะ  คุณวดี ช่วงนี้งานมันยุ่งจริง ๆ พรรณเข้าใจคะ " เลขากล่าวอย่างเข้าใจเจ้านาย ทำเอาคนเป็นแม่ฮึดฮัดขัดใจ

"  เดี๋ยวเถอะ ปีนี้แกเข้าเลขสามแล้วนะ  แก่ตัวไปสักพักก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว  เมื่อไหร่จะหาลูกสะใภ้มาให้แม่สักที  แม่น่ะอยากเห็นหน้าหลานแล้วนะ  "

"  ยังครับ แม่ ผมยังมีเวลาอีกตั้งเยอะ "

"งั้นเอาแบบนี้แม่แนะนำ หนูวาดให้เอาไหม  คนนี้นะ .."  มารดาพูดยังไม่ทันจบก็มีเสียงขัดคอขึ้นมาจากลูกชายอีกครั้ง

" คุณแม่จำคนก่อนได้มั้ยครับ  นั่นน่ะเพื่อนเก่าผม  คุณแม่ก็รู้ว่านิสัยเป็นยังไง  ยังแนะนำผมอีก  ผมไม่เสี่ยงกับคนต่อไปดีกว่า "  ภาคย์พูดอย่างมั่นใจ ก่อนจะลุกจากโต๊ะเดินไปหามารดาที่ยืนทำหน้างอน  ก่อนจะพูดประจบ

"  เอาน่า  อีกนิดนะครับ รับรองไม่เกินอีกสองปี  คุณแม่ได้อุ้มหลานแน่ "  ชายหนุ่มเอ่ยอย่างมั่นใจทำเอาเลขาเงยหน้ามองเจ้านายเลยทีเดียว  หล่อนไม่เคยได้ยินเจ้านายหนุ่มพูดอะไรทำนองนี้มาก่อน   สงสัยจะเจอเข้าแล้วละมัง  เยาวพรรณคิดพร้อมกับยิ้มนิด ๆ ถ้าเจ้านายจะมีใครสักคนก็ดี  หล่อนจะยินดีด้วยจากใจเลยทีเดียว

" นี่ จริงนะ  อย่าหลอกแม่ล่ะ  ถ้าไม่งั้นล่ะก็....แม่จะจับคลุมถุงเลย "  ผู้เป็นแม่กล่าวสำทับก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยหันมาบอกเลขาด้วยอีกครั้ง

 " คุณพรรณ  ถ้างานไม่มีอะไรแล้วก็รีบกลับนะ เดี๋ยวทางบ้านมาว่าฉัน ว่าเลี้ยงลูกยังไง  ถึงไม่รู้จะเวล่ำเวลา ดึงตัวเมียเค้ามาทำงานอยู่ได้ทั้งวัน " 

 " อ้าว ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ แล้วผมจะทำยังไงล่ะครับ โธ่  " ภาคย์โอดครวญในใจ นี่ถ้าเขาหาเมียไม่ได้  สงสัยงานนี้เขาคงโดนคลุมถุงแบบที่มารดาพูดไว้จริงๆ 

          คุณ ภาวดี เมฆาทินทร์เดินออกจากห้องลูกชายแล้ว  ด้วยความที่เป็นวันหยุดยังไม่มีอะไรทำ จึงคิดว่าจะออกไปซื้อของเสียหน่อย  ท่านเรียกหาคนรับใช้ก่อนจะเดินนำไปที่รถ  และออกรถไปโดยสารถีประจำ

       นภัสรากำลังจะข้ามถนนไปที่ร้านกาแฟเจ้าประจำ  วันนี้หล่อนมีแผนที่จะนัดเป้าหมายไปที่ที่แห่งหนึ่ง  แต่หล่อนก็กลับแห้วเสียได้ เมื่อทางนั้นบอกว่าติดงาน  เนื่องจากช่วงนี้งานยุ่งมากยังไม่สามารถปลีกตัวได้  หล่อนจึงมาที่ร้านประจำแห่งนี้เพื่อวางแผนต่อไป   นี่เขาเล่นตัวรึไงนะ  หรือว่าหล่อนไม่มีเสน่ห์  เขาจึงไม่สนใจ  หล่อนคิดเพลิน ๆ ในขณะนั้นที่กำลังจะข้ามถนน ก็มีรถคันหนึ่งเลี้ยวโค้งเข้ามาด้วยความเร็วธรรมดา แต่หญิงสาวไม่ทันมองจึงเดินไปเข้าไปตัดหน้า   นภัสรากรีดร้องสุดเสียงเมื่อมองรถยนต์คันสวยแล่นเข้ามา  ยังไม่ทันระวังตัวหล่อนก็ถูกชนเสียแล้ว  หญิงสาวล้มลงไปนอนหมดสติอยู่ที่พื้นถนน

 "  อุ๊ย ตายแล้ว นายพัน ชนใครไปล่ะเนี่ย ไหนไปดูซิ "  ภาวดี ร้องด้วยน้ำเสียงตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่   คนรถของเธอเพิ่งขับรถชนหญิงสาวคนหนึ่ง  แต่เธอดูแล้วผู้หญิงคนนั้นก้าวมาโดยไม่ทันได้สนใจรถที่กำลังแล่นมาเลย

เมื่อลงไปดูเหตุการณ์ ผู้หญิงคนนั้นนอนสลบอยู่แต่ ร่างกายภายนอกดูไม่ได้เสียหายอะไร  เธอจึงสั่งให้คนรถอุ้มพาไปส่งที่โรงพยาบาล 

      หญิงสาวถูกนำตัวเข้าไปตรวจ ชั่วครู่คุณหมอก็ออก

" คนไข้ไม่เป็นอะไรมากนะครับ เพียงแค่แขนเดาะ อาจต้องเข้าเฝือกอ่อนไว้ ส่วนที่หมดสติไปนั้น อาจเพราะความตกใจมากกว่า  "  ภาวดีขอบคุณก่อนจะเข้าไปดูอาการหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงพยาบาล  ตอนนี้หล่อนได้สติแล้ว  และหันมาเจอหน้า  นภัสรากำลังจะยกมือไหว้ผู้ที่ช่วยหล่อนไว้ แต่เจ้บแขนเหลือเกินจึงทำอะไรไม่ถนัด

 " อุ๊ย ไม่ต้องจ๊ะ เจ็บแขนอยู่หนิ  เจ็บมากมั้ย"  ภาวดี ถามด้วยน้ำเสียงเอ็นดู  หญิงสาวคนนี้หน้าตาน่ารักเหลือเกิน  ดูน่าเอ็นดูยังไงไม่รู้ 

" เอ่อ  นิดหนอยคะ  ขอบคุณนะคะที่ช่วยหนูไว้  ทั้งที่หนูเป็นฝ่ายผิดแท้"  นภัสรากล่าวด้วยน้ำเสียงละห้อย  พาลนึกไปถึงชายหนุ่มที่ทำให้หล่อนเผลอ ไม่ทันมองรถ

" จ๊ะ ไม่เป็นไรนะ  ช่วยได้ก็ช่วยกันไป แล้วนี่หนูกำลังจะไปไหนหรอ" ภาวดีถามอีกครั้งด้วยความรู้สึกถูกชะตาอยากจะผูกมิตรกับหญิงสาว

" กำลังจะไปร้านกาแฟเจ้าประจำน่ะคะ  พอดีข้ามถนนไม่ทันระวังก็เลย .." 

" อืม.. ฉันชื่อภาวดีนะจ๊ะ หนูล่ะชื่ออะไร  "

" หนูชื่อนภัสราคะ  เรียกว่าภัสก็ได้คะ "

"  งั้นเอาแบบนี้  วันนี้หนูว่างมั้ย  ไหนๆ  ก็เจ็บแขนแล้ว ฉันว่าเราไปนั่งทานอาหารว่างกันมั้ย  ฉันมาคนเดียวไม่มีเพื่อนเลย  เจ้าลูกชายตัวดีก้มัวแต่ทำงานงกๆ  ฉันเบื่อจริงๆ เลย"

  นภัสราตอบรับด้วยเห็นน้ำใจในแววตาของอีกฝ่าย  ท่านคงเหงาที่ไม่มีเพื่อนจึงมาชวนคนที่เพิ่งรู้จักอย่างหล่อน   หญิงสาวคิดแล้วก็นึกถึงมารดา จึงส่งยิ้มให้อีกครั้ง  แล้วมิตรภาพครั้งใหม่ก็เกิดขึ้น 

........................................................................