ฉันไม่รู้หรอกน่ะว่าเกิดอ่ะไรขึ้นกับฉัน แต่ที่รู้คือก่อนหน้าที่ฉันจะหมดสติไป เกิดการต่อสู้ระหว่างนายเนวินกับนายโดมอน พวกนั้นจะเป็นยังไงแล้วก้อไม่รู้ป่านนี้น่ะ  พอฉันรู้สึกตัวขึ้นมาก้อตกอยู่ในสภาพที่เห็นเนี้ยอ่ะน่ะ ฉันโดนมัดติดกับหินก่อนหนึงที่ใหญ่มาก ขนาดฉันโดนมัดให้นอนราบไปกับหิน หินนั้นยังทั้งยามทั้งใหญ่กว่าตัวฉันหลายเท่า ฉันไม่รู้ว่าพวกนั้นเอาอะไรมามัดฉันไว้ เวลาฉันดิ้นเมื่อไหร่มันก้อยิ่งรัดเข้าไปกว่าเดิม ยิ้งดินยิ้งรัด จนฉันะหายใจไม่ออกแล้วอ่ะ  ฉันมองไปรอบๆก้อต้องตกใจเมื่อมีคนใส่ชุดดำทั้งชุดยืนเข้าแถวกันยาว ฉันก้มลงมองตัวเอง คือตอนนี้ฉันอยู่ในชุดสีดำ เกาะอก จะว่าไปชุดนี้มันก้อสวยเหมือนกันอ่ะน่ะ ฉันขอได้ม่ะ

            ฉันมองไปข้างหน้าฉัน มันเหมือนกับการกระทำพิธีกรรมอะไรสักอย่าง หรือนี้จะเป็นพิธีกรรมที่นายเนวินเคยบอกไว้น่ะ มันต้องใช่แน่ๆ มีผู้ชายแก่ๆ ยืนถือหนังสือเล่มยักษ์อยู่หน้าผู้ชายคนที่ฉันเห็นวันนั้น คงจะเป็นหัวหน้าสิน่ะ 

"ตื่นแล้วเหรอ สาวน้อย หึหึ"มันพูดขึ้นแล้วเอามือมาจับที่หน้าฉัน เอาออกไปเลยน่ะ เดียวบอกโดมอนเลยอ่ะ

"ท่านซาเร พระจันทร์จะเปิดแล้ว เริ่มพิธีเลยน่ะท่าน"ชายแก่ๆที่ถือหนังสื่อเล่มยักษ์หันมาพูดกับซาเร

"เจ้าเอาเลือดเธอมาให้ข้า"มันเริ่มแล้วอ่ะ โอ้ยเจ็บน่ะ เล่นมากรีดกันสดๆอย่างนี้ได้ไงอ่ะ เจ็บๆๆๆอ่ะ ฉันจะบอกเนวินกับโดมอนค่อยดู

"โอ้ย เจ็บน่ะ"ฉันร้องออกไปเมื่อทนไม่ได้ ก้อเจ็บอ่ะ

"ข้ายังไม่ให้เจ้าตายตอนนี้หรอกน่ะ สาวน้อย พิธีกรรมของข้ามันยังไม่เสร็จเจ้าก้อจะตายไม่ได้" ทำไมพวกนี้มันโหดนักน่ะ  พวกนายได้สิ่งที่ต้องการแล้วก้อปล่อยฉันไปสิ สร้อยก้อเอาไปแล้วอ่ะ แล้วยังจะมาเอาเลือดฉันไปอีกน่ะ

"พวกแกต้องการอ่ะไรจากฉันอีกน่ะ พวกแกก้อได้ไปหมดแล้วไงล่ะ"ฉันไม่มีอะไรจะให้พวกแกแล้วน่ะ

"ยังไม่หมด เจ้าแย่งโดมอนไปจากข้า ข้าจะฆ่าเจ้าซะ"ยัยนี้นี้เอง แล้วยัยนี้เป็นอะไรกับพวกนี้ล่ะ

"ที่แท้เธอมันก้อเป็นคนของพวกนี้สิน่ะ ฉะนรู้แล้วว่าทำไมโดมอนถึงไม่รักเธอ"ฉันพูดไปงั้นล่ะน่ะ ฉันไม่รู้หรอกว่านายนั้นรักหรือไม่รักยัยคนนี้

"เพี้ย เพี้ย"โอ้ยเจ็บน่ะ เล่นตบมาได้อ่ะ  น่าตาออกจะสวนทำไมตบได้แรงขนาดนี้น่ะ อย่าให้ฉันออกไปได้เถอะน่ะ แม่จะเอาคืนให้หนักเลย

"เจ้าบังอาจมาว่ข้า อีกไม่นานก้อจะตายอยู่แล้ว ยังจะมาปากดีอีกน่ะ"

"หยุด เจ้ากลับไปยืนที่เดินข้าจะเริ่มพิธี"ไอ้หัวหน้ามันพูดขึ้น ไม่นานฉันก้อได้ยินเสียงร้องโหยหวนของอะไรก้อไม่รู้ ฉันว่ามันน่าจะเป็นปีศาสน่ะ ทำไมมันได้น่ากลัวอย่างนี้น่ะ  ไหนยังจะมีเสียงของฟ้าร้องอีกอ่ะ มันเหมือนกับว่ากำลังโกธรคนพวกนี้อยู่ ทั้งร้องทั้งผ่าลงมาไม่ขาดสาย อยู่ๆฉันก้อได้ยินเสียงประตูถูกเปิดออกอย่างแรง มครมาตอนนี้น่ะ ก้อดีเหมือนกันฉันยังไม่อยากตายเหมือนกัน

"ข้าไม่ปล่อยให้เจ้าทำพิธีสำเร็ขหรอกน่ะซาเร  ตราบใดที่ข้ายังอยู่"นี้มันสียงของโดมอนนิ เขามาช่วยฉันแล้ว เขามาแล้ว ฉันรอดแล้ว

"ช่วยฉันด้วยโดมอน นายมาช่วยฉันออกไปที"ฉันร้องเรียกให้เขาช่วยเมื่อรู้ว่าเสียงนี้คือเสียงของใคร  ฉันจะรอดแล้วใช่ไหมอ่ะ เย้ๆรอยดแล้วฉัน

"เจ้าหล่นหาที่แท้ๆ ฆ่ามัน"ไอ้พวกนี้วิ่งกรูกันเข้าไปหาเขาแล้วต้องโดนพลังของโดมอนกระเด็นไปคนล่ะทาง ฉันเริ่มได้ยินเสียงดาบประทะกัน ฉันไม่ชอบแบบนี้เลยอ่ะ มันน่ากล้วอ่ะ  ไม่นานฉันก้อหลุดออกจากหินก้อนยักษ์นี้ นายเนวินใช่ดาบของนายนั้นฟันลงที่เถาวัลณ์ที่พันตัวฉันไว้ ฉันสำรวจชุดที่ฉันใสอยู่อีกครั้ง มันเป็นชุดเกาะอก ที่สั้นเหนือเข่าขึ้นมาอีกนิด ทำไมมันาสั้นขนาดนี้น่ะ จะว่าไปก้อสวยอ่ะน่ะ

"ยัยซุ่มซ่ามรับ"ฉันหันไปตามเสียงที่ได้ยิน ฉันก้อต้องตกใจเมื่อมีดาบรอยมาตรงหน้าฉัน ฉันจะทำยังไงดีอ่ะ มันจะโดนฉันไหมอ่ะ

ฉึก แฮะๆ ฉันไม่ได้รับมันหรอกน่ะ ก้อพวกชุดดำคนหนึงมันวิ่งเข้ามาหาฉันพอดีกับที่ดาบมันลอยมาหาฉัน ไอ้คนนี้มันก้อเลยมาเป็นคนรองรับดาบแทนฉันอ่ะน่ะ  ฉันหยีบสร้อยของแนที่แขวนอยู่ที่ไม้กางแขนแล้วใส่มันทันที  ร่างการฉันมันเริ่มควบคุมไม่ได้อีกแล้วอ่ะ ฉันจะเป็นแบบนี้อีกนานไหมอ่ะ บ้างที่มันก้อควบคุมได้ แต่บ้างที่ก้อไม่ได้ ฉันคว้าดาบที่เสียบอยู่แล้วรีบวิ่งเข้าไปหานายโดมอนกับเนวินทันที  ทำไมฉันต้องมาเห้นพวกนี้ตายกันอย่างนี้น่ะ มันทั้งเลือดสีม่วงสีแดงเต็มพื่นไปหมด ร่างกายฉันมันเริ่มควบคุมไม่ได้อีกแล้วอ่ะ ฉันเริ่มต่อสู้เดหมื่อนกับนายสองคนนั้น

"หึหึ เจ้าสุ้ข้าไม่ได้หรอกน่ะโดมอน"ตอนนี้เหลื่ออยู่ไม่กีคน ทำไมยัยนั้นกับผู้ชายคนนั้นไม่มีรอยอะไรเลยล่ะ เขาเก่งมากเลยเหรอ ฉันหันมามองผ่ายพวกเราบ้าง ไม่มีเหลือ จะมีก้อแต่ฉันโดมอนกับเนวิน ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยน่ะ ทำไมพวกเขาต้องมาฆ่านเพื่อแย่งสร้อยเส้นนี้ด้วยน่ะ

"ถึงข้าจะสู้เจ้าไม่ได้ แต่ข้าก้อจะสู้ ข้าไม่ยอมให้สวรรค์ตกไปอยู่ในมื่อของคนชั่วอย่างพวกเจ้าหรอกน่ะ "

"ท่านพ่อ ท่านอย่าทำอะไรโดมอนเลยน่ะ ข้าขอร้องล่ะ"ทำไมฉันจะต้องรู้สึกเจ็บขึ้นมาอีกล่ะ ทั้งที่ฉันก้อไม่ได้มีแผลอะไรเลย ทำไหมฉันจะต้องเจ็บกับแค่คำพูดของเธอคนนั้นด้วยน่ะ

"ถ้าข้าไม่ฆ่ามัน ยังไงมันก้อต้องฆ่าเจ้ากับข้าอยู่ดี เนมอสเจ้าพายาวี่ออกไป"เขาสั้งแล้วเดินออกมาข้างหน้าทันที

"ครับท่านพ่อ ท่านพ่อ ข้าขอให้ท่านไว้ชีวิตเธอคนนั้นได้ไหม"งั้นสองคนนี้ก้อเป็นพี่น้องกันสิน่ะ  แล้วทำไมนานนั้นจะต้องมาจของให้พ่อเขาไว้ชีวิตฉันด้วยน่ะ

"เจ้ารักผู้หญิงคนนี้งั้นเหรอ ได้ข้าจะไว้ชีวิตเจ้าเพื่อลูกชายของข้า"ซาเรหันไปพูดกับลูกชายแล้วหันมาหาฉัน นายนั้นรักฉันงั้นเหรอ ถ้านายไม่เป็นพวกเลือดสีม่วงฉันอาจจะรักนายตอบก้อได้น่ะ น่าเสียดาย นายออกจะหล่อ

"วันนี้พวกเจ้าไม่หลอดกลับไปหรอกน่ะ"พูดจบซาเรมันก้อปล่อยพลังใส่พวกฉันที่ยืนอยู่ทันที ฉันกระเด็นออกไปอีกทาง ฉันพยายามมองหาสองคนนั้น ฉันเห็นว่าโดมอนพุงตัวเข้าไปหาซาเรพร้อมกับเนวิน แต่ก้อโดนพลังของซาเรจนกระเด็นไปโดนประตูของห้องนี้ ทำไมมันใจร้อยขนาดนี้น่ะ  มาทำกับคนสวยได้ลงคอ งั้นสวยก้อขอทำบ้างล่ะกันน่ะ ฉันพุงเข้าไปหาซาเรพร้อมกับปล่อยพลังพร้อมๆกับการพุ่งเขาประชิดตัวฉันทัน  ฉันต่อยเข้าที่หน้าของซาเรแบบไม่ยั้ง แต่มันก้อไม่สะทกสะท้านอ่ะไรเลยสักนิด  ฉันทำมือประกบกันแล้วแสงออกเปล่งออกมาจากมือของฉัน มันก้อพุ่งเข้าไปที่ตัวของซาเร มันทำให้ซาเรถอยหลังไปนิด ฉันไม่ปล่อยให้โอกาสหลุดรอยไป ฉันรีบวิ่งเข้าหาตัวซาเรพร้อมกับปล่อยพลังอย่างไม่ยั้ง

"เจ้าอย่าเข้าไป"โดมอนร้องห้าม ฉัน แต่ไม่ทันแล้วล่ะ ฉันก้ออยากทำอย่างที่เขาบอกอยู่อ่ะน่ะ แต่ฉันควบคุมมันไม่ได้เลยอ่ะ  แต่ครั้งนี้ฉันโดนซาเรจับอยู่ที่คอของฉัน  แล้วมันก้อโยนฉันออกไปอีกทาง ฉันไม่รู้ว่าร่างของฉันมันไปโดนเข้ากับอะไร ตอนนี้ร่างกายของฉันมีเลือดออกมาตามส่วนต่างๆแล้วน่ะสิ ยิ่งตรงที่รอยกริดนั้นมันยิ่งไหลออกมามาก

"เจ้าทำตามที่ข้าบอกน่ะ"ฉันพูดไม่ออกได้แต่พยังหน้าให้เขา ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าฉันเริ่มควบคุมตัวเองได้แล้วอ่ะ

"เจ้ามายืนอยู่ตรงกลางแล้วจับมือข้ากับโดมอนน่ะ ตั้งสติให้มั้น"อะไรน่ะจับมือเหรอ จับมือนายเนวินไม่เท่าไหร่หรอน่ะ แต่จับมือนายโดมอนนี้สิ ฉันจะทำยังไงดีน่ะ ฉันไม่รอคิดอะไรอีกแล้วเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ฉันยืนมือไปจับกับโดมอน มื่อนายนี้นุ่มๆอ่ะ ไม่อยากปล่อยเลยอ่ะ ฉันหลังตาลงตั้งสติให่มั้นอย่างที่นายเนวินบอก อยู่ๆตัวของสองคนนั้นก้อหายไปไหนไม่รู้อ่ะ หรือว่าสองคนนั้นจะทิ้งฉันไว้ที่นี้อ่ะ ไม่ได้น่ะ ฉันยิ้งกลัวๆอยู่ด้วยอ่ะ

"เจ้าอย่ากลัว ข้าสองคนอยู่ในตัวของเจ้า สร้อยรวมพวกเราเข้ากัน"เสียงของนายโดมอนพูดขึ้น ยังงั้นเหรอ ค่อยโล่งใจหน่อย เอาวะสู้ก้อสู้ ในเมื่อความหวังทุกอย่างมันขึ้นอยู่กับฉันแล้วนิ อีกอย่างฉันก้อตั้งใจจะมาช่วยพวกเขาแล้วนิ คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง  ฉันวิ่งเข้าไปหาร่างของซาเรทันที แล้วปล่อยพลังใสมันอย่างไม่ยั่ง ฉันภอดออกมาตั้งหลักหลังจากฉันกระเด็นออกมา ฉันเห็นเลือดมันไหลออกมาแล้ว ล่ะ ฉันเริ่มบุกเข้าหาซาเรอีกครั้ง ฉันต่อสู้อยู่อย่างนี้จนในที่สุดฉันก้อสามารถฆ่าซาเรได้ พอสองคนนั้นรู้ก้อวิ่งเข้ามาหาร่างของผู้เป็นพ่อทันที

"แกฆ่าท่านพ่อ แกต้องตาย"ยัยยาวี่วิ่งเข้ามาหาฉันแต่ก้อโดนพี่ชายของยัยนั้นจับไว้ก่อน แล้วนายโดมอนกับนายเนวินก้อออกมา ตอนแรกนายเนวินวิ่งตามสองคนนั้นไปแต่ฉันขอไว้ก่อน  ฉันไม่ใช่คนไม่มีจิตใจสักหน่อยอ่ะ ตอนนั้นเขายังบอกพ่อเขาไว้ชีวิตฉันไว้อยู่เลย ถือว่าตอบแทนก้อแล้วกัน