วันรุ่งขึ้น

“ไหวเหรอว่ะฮีชอล แกน่าจะลาหยุดพักผ่อนนะเว้ย” ดงแฮเอ่ยอย่างเป็นห่วง

“ไหว แค่กๆ” ฮีชอลตอบพลางไอแค่กๆ

“ท่าจะแย่ว่ะ เพื่อนกู” ดงแฮบ่นพึมพำ

ครืนนน

“พวกเธอสองคนมาสายนะ” คนหน้าหล่อที่ยืนอยู่หน้าห้องพูดขึ้นเมื่อฮีชอลกับดงแฮเปิดประตูเดินเข้ามา

“ขอโทษฮะจารย์ พอดีผมตื่นสายไปหน่อย แค่กๆ” ฮีชอลบอกพลางเดินมานั่งที่โต๊ะ

“วันนี้ไอ้จีดีไม่มาเหรอว่ะทึกกี้ แค่กๆ” ฮีชอลกระซิบกับคนที่นั่งข้างๆ

“เห็นบอกลาหยุดว่ะ”

“หึ คงกลับบ้านไปแดกนมแม่แล้วมั้ง” คนหน้าสวยเอ่ยพร้อมกับสะบัดไปทางพวกของจียง ทำให้พวกเพื่อนรักของตนหัวเราะพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

“นี่พวกเธอเงียบหน่อย หัดมีความเกรงใจคนอื่นบ้าง” ซีวอนพูดขึ้นทำให้คนหน้าสวยหันไปมองอย่างไม่พอใจอย่างแรง

...นายมองฉันด้วยสายตาแบบนั้นอีกแล้วนะคิมฮีชอล... ซีวอนคิดพลางถอนหายใจ

“แค่กๆๆๆ” คนหน้าสวยไอออกมาเรียกสติของซีวอน

“ตายมั้ยมึง”

“ปากเหรอว่ะไอ้แจจุง แค่กๆ” ฮีชอลแควะ

“เป็นอะไรคิมฮีชอล” ซีวอนถามขึ้น

“สงสัยเป็นเพราะเมื่อวานเล่นน้ำฝนนานไปหน่อยมั้งครับ” ฮีชอลตอบประชดประชัน

“ตัวร้อนด้วยแกอ่ะฮีชอล” ทึกกี้บอกพลางเอาหลังมือแตะที่หน้าผากคนหน้าสวย

“ไม่เป็นไรหรอก แค่กๆ” (เป็นบ่อยจริงนะตาฮี) ซีวอนทำท่าจะเดินไปหาฮีชอลที่อยู่หลังห้อง แต่ประตูถูกเปิดออกซ่ะก่อนทำให้ซีวอนชะงัก

“ฮาจารย์ซีวอนครับ”

“มีอะไรครับอาจารย์ฮยอก”

“คือมีคนมาขอพบอาจารย์ กับคิมฮีชอลครับ ตอนนี้รออยู่ที่ห้องปกครองแล้ว”

...ใครว่ะ...(ซีวอนคิด)

...เชี่ยเอ้ย งานเข้าอีกแล้วกู...(ฮีชอลคิด)

---ห้องปกครอง---

ครืนน

ประตูห้องฝ่ายปกครองถูกเปิดออก คนหน้าสวยและคนหน้าหล่อเดินเข้ามาในห้องที่มีผู้ช่วยฝ่ายปกครองอยู่กันครบ และอาคันตุกะมาเยือน

“คุณหนูฮีชอลไม่เจอกันนานเลยนะครับ” บอดี้การ์ดคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาฮีชอล

“อะไรของแกไอ้จุนซูบ้าป่าวเนี่ย” ฮีชอลโวยขึ้น(ตายแล้วO0O DolphinJang เปลี่ยนอาชีพ)

“ก็กระผมคิดถึงคุณหนูนี่ครับ”

“ไปเวอร์ไกลๆ ไป แล้วนี่มันใช่เวลามั้ย”

“ขอประทานโทษครับ” แล้วบอดี้การ์ดจุนซูก็หลบไปอยู่หลังฮีชอล

“เข้าเรื่องกันเถอะครับ” ซีวอนเอ่ยขึ้น

“คุณคงรู้เรื่องแล้วใช่มั้ยครับ” ชายมีอายุเอ่ยขึ้น คาดว่าจะเป็นพ่อของจียงและคนที่นั่งๆ ข้างๆ น่าจะแม่ของจียง และแม่เลี้ยงของฮีชอล

“ครับ”

“คุณจะทำยังไงกับเรื่องที่เกิดขึ้น”

“ผมก็ต้องจัดการไปตามระเบียบของโรงเรียน” ซีวอนบอกเรียบๆ

“แค่นั้นเองเหรอ ในเมื่อลูกผมโดนขนาดนั้น” พ่อของจียงเริ่มไม่พอใจ

“ผมคงทำอะไรไปมากกว่านี้ไม่ได้หรอกนะครับ กฏของโรงเรียนตั้งไว้ยังไงผมก็ต้องทำตามแบบนั้น”

“คุณพูดง่ายนี่ คุณไม่ได้มาเป็นพ่อคนคุณคงไม่รู้หรอกว่าการที่ลูกตัวเองโดนแบบนั้นมันรู้สึกยังไง”

“แต่ผมก็ไม่ได้บอกว่าผมจะไม่ลงโทษคิมฮีชอลนี่ และอีกอย่างผมก็ยังไม่ได้เจอควอน จียง ซึ่งตอนนี้ผมยังไม่รู้ว่าฝ่ายไหนเป็นฝ่ายผิดด้วย”

“คุณคิดว่าลูกผมผิดอย่างนั้นเหรอ”

“ถึงยังไงลูกคุณก็มีความผิดอยู่ครึ่งหนึ่ง เพราะการทะเลาะวิวาทมันผิดทั้งสองฝ่าย”

“แต่ผมเป็นคนโดนฝ่ายเดียวนะครับคิมฮีชอลไม่เป็นอะไรเลย” เสียงหนึ่งดังแทรกขึ้น ทำให้ทุกคนหันไปมองต้นเสียงพร้อมกัน แม่ของจียงรีบลุกจากเก้าอี้วิ่งไปหาลูกชายทันที

“ตกลงคุณจะเอายังไง” ซีวอนพูดไม่ออก เนื่องจากตอนนี้เขาพยายามที่จะช่วยฮีชอลอย่างถึงที่สุดแล้ว

“จะเอายังไงก็เอาเถอะจารย์ผมรับได้อยู่แล้ว” ฮีชอลที่ฟังอยู่นานเอ่ยขึ้นบ้าง

“หวังว่าอาจารย์จะไม่ไล่ฮีชอลออกนะค่ะ”

“คุณป้า”

“คุณแม่จะฮีชอล” แม่เลี้ยงของเขาเอ่ยขัด

“แล้วคุณแม่จะขอไปเพื่ออะไรล่ะ ในเมื่อคนแถวนี้มันยอมลงทุนเจ็บตัว เพื่อให้ผมโดนไล่ออกอยู่แล้วนี่ แค่กๆ”

“ฮีชอล!” จียงเอ่ยอย่างโมโห

“พอๆ ทั้งสองหยุดได้แล้ว นี่ขนาดห้องปกครองยังจะทะเลาะกันอีกเหรอ” ซีวอนเอ่ยขึ้นทำให้ทั้งคู่หยุด

“ผมจะกลับแล้วมีธุระ ยังไงอาจารย์ก็ช่วยจัดการด้วยแล้วกัน ผมขอตัว” แล้วครอบครัวของจียงก็ออกไปจากห้องพร้อมกับแม่เลี้ยงของฮีชอล

“จารย์จะลงโทษผมยังไง แค่กๆ” (ยังไม่หายอีกหรือตาฮี)

“ให้ผมพักการเรียนก็ได้นะ แต่ผมไม่อยากกลับบ้าน” ฮีชอลบอกเสียงเศร้าพร้อมกับแสดงความรู้สึกทางสีหน้า ทำให้คนหน้าหล่อรู้สึกสงสารจับใจ

“ฉันจะทำทัณบนกับนายแล้วก็ให้พักการเรียนด้วย”

“แต่ผมไม่อยากกลับบ้าน”

“ฉันไม่ได้บอกให้นายกลับ แต่ฉันจะกักบริเวณนายตั้งหาก ระหว่างพักการเรียนนายห้ามออกนอกโรงเรียนโดยไม่ได้รับอนุญาติเด็ดขาด เข้าใจมั้ย”

“ก็ได้ฮะ ก็ยังดีกว่าต้องกลับไปอยู่บ้านแหล่ะ แค่กๆๆๆ”

“ตกลงนายเป็นอะไรฮีชอล”

“เมื่อวานไปนั่งเล่นน้ำฝนอยู่ 3 ชั่วโมงจารย์คิดว่าใครจะสบายดีอยู่บ้างล่ะ แค่กๆๆ”

“นายตัวร้อนนี้ฮีชอล” ซีวอนบอกเมื่อเอามือแตะหน้าผากคนหน้าสวย

สายตาของซีวอนเหลือบไปมองที่คอของฮีชอล เขาเห็นว่าฮีชอลใส่สร้อยเส้นหนึ่งและสร้อยเส้นนี้ฮีชอลไม่เคยถอดมันเลย แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้สนใจอะไร

“หาว…ง่วงง่ะจารย์”

“กินยามาหรือป่าวเมื่อเช้าน่ะ”

“อืม…” ฮีชอลบอกก่อนจะทิ้งตัวลงนอนที่โซฟาแล้วหลับไป

“เมียมึงโดนเรียนทางอ้อมนี่หว่าซีวอน” ยุนโฮแซวเพื่อนรัก

“คงงั้นมั้ง”

ปัง!!

“ฮีชอล!” ซองมินตะโกนขึ้นเมื่อเปิดประตูเข้ามาในห้องปกครอง

“พวกเธอ กลัวว่าประตูมันจะไม่พังหรือไง” ซีวอนโวยขึ้น แต่พวกนักเรียนของเขาไม่สนใจเลยสักนิด

“ฮีชอลล่ะฮะอาจารย์ ฮีชอลไปไหน อย่าบอกนะว่าจารย์ไล่ออกไปแล้ว อาจารย์ใจร้ายที่สุด” ทึกกี้พูดแบบไม่ฟังอะไรทั้งนั้น

“ทึกกี้อย่าโวยวายสิ” คังอินเอ่ยขึ้น

“จารย์อย่ามาพูดมากจารย์ไล่ฮีชอลออกใช่มั้ย แค่มีเรื่องแค่นี้ทำไมจารย์ถึงต้องทำขนาดนี้ด้วย” ทึกกี้โวยต่อ

“ไอ้หมีเอาเมียมึงไปเก็บดิ” ยุนโฮพูดแบบเริ่มมีน้ำโหนิดๆ ทำให้ทึกกี้หันไปมองค้อนอย่างไม่พอใจอย่างแรง

“ทึกกี้ใจเย็นๆ ฟังพวกฉันก่อน” คังอินเอาน้ำเย็นลูบ

“ไม่ๆๆๆ ฟัง จารย์ใจร้าย!”

“เว้ย! งี่เง่าจริงมานี่” แล้วคังอินก็ลากทึกกี้ไปดูฮีชอลที่นอน(อืด) อยู่บนโซฟา

“ไง ถ้าไล่ออกแล้วเพื่อนนายจะแอบมาหลับสบายใจแบบนี้มั้ย”

“แหะๆ” ทึกกี้ยิ้มอย่างอายๆ คังอินส่ายหัวอย่างเหนื่อยใจกับคนตรงหน้า

“แล้วจารย์ลงโทษฮีชอลยังไงล่ะฮะ” ดงแฮถามขึ้นเมื่อเหตุการณ์สงบลง

“ก็ทำทัณบนแล้วก็พักการเรียน” ซีอวนตอบ

“หา ! ถึงกับต้องพักการเรียนเลยเหรอฮะ” ซองมินเอ่ยขึ้น

“อืม มันเป็นทางที่ดีที่สุดแล้วนี่ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว”

“นี่แจจุง ควอน จียงเป็นอะไรกันเหรอ” ซีอวนถามขึ้น

“เออ ควอน จียงเป็นลูกพี่ลูกน้องกับฮีชอลฮะ ทั้ง 2 คนไม่ถูกกันมาตั้งแต่เด็กๆ แล้ว จียงเขาชอบดูถูกฮีชอลฮะ” แจจุงตอบ

“ฮีชอลออกจะดีเลิศเลอขนาดนั้นมีอะไรให้ดูถูกอีก” คังอินเอ่ยขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

“ฮีชอลเป็นลูกเมียน้อยนะฮะ และเป็นเด็กที่ไม่มีใครต้องการให้เกิดด้วย” ทึกกี้บอก

“หมายความว่าไง” ซีวอนข้องใจ

“เหตุผลที่ฮีชอลเกียดอเมริกาก็เพราะว่า พอทางญาติฝ่ายพ่อของฮีชอลรู้ว่าแม่ของเขาท้อง ก็เลยส่งให้ทั้งคู่ไปอยู่อเมริกา พอฮีชอลคลอดออกมาพ่อของเขาก็ส่งฮีชอล ฮีชอลไปอยู่สถานที่เลี้ยงเด็กกำพร้า” ทึกกี้เล่า

“ทำไมต้องส่งไปอยู่ที่นั้นด้วยล่ะ” คยูถามขึ้น

“ตอนแรกทางบ้านของฮีชอลเขาไม่ต้องการให้ฮีชอลรู้ว่าตัวเองเป็นลูกใคร ใครคือพ่อกับแม่ของเขา ง่ายๆ ก็คือต้องการกำจัดทางอ้อมนั้นแหล่ะ แม่ของฮีชอลค้านหัวชนฝา แต่ทางพ่อของเขาไม่ยอม พอเอาฮีชอลไปไว้ที่นั้น พ่อของเขาก็พาแม่ของเขากลับเมืองไทยทันที”

“ฮีชอลอยู่ที่นั้นจนถึงอายุ 10 ขวบ แต่ตลอดเวลาที่อยู่ที่นั้นฮีชอลไม่มีเพื่อน เพราะว่าเชื้อชาติที่แตกต่าง และอีกอย่างเป็นเพราะว่าฮีชอลฉลาดเกินไปทำให้เด็กหลายๆ คนอิจฉา พวกเด็กหัวโจกก็ชอบแกล้งฮีชอลบ่อยๆ ทำให้ที่นั้นเต็มไปด้วยความทรงจำที่ไม่ค่อยดีสำหรับเขาเท่าไหร่”

“แล้วฮีชอลกลับมาอยู่เกาหลีเมื่อไหร่” ซีอวนถาม

“พ่อกับแม่เขาไปรับเขาตอนวันเกิดอายุครบ 10 ที่ไปรับกลับมาก็เพราะทางญาติของทางพ่อเขาเขารู้สึกผิดที่ทำกับฮีชอลแบบนั้นอย่างเพราะอย่างน้อยฮีชอลก็มีสายเลือดของพวกเขาอยู่ครึ่งหนึ่ง ก็เลยให้ไปรับกลับมา”

“ตอนที่ฮีชอลกลับมาแรกๆ ภาษาเกาหลีก็พูดไม่ได้ พูดได้แต่อังกฤษ พวกผมก็พยายามสอนให้ แถมตอนแรกฮีชอลก็ไม่ได้ชื่อนี้ด้วย”

“ชื่ออะไรเหรอทึกกี้” ซีวอนถามด้วยความอยากรู้

“ชื่อเรลล่าฮะ^^”

“หา! เรลล่า ทำไมชื่ออย่างกับผู้หญิงเลยล่ะ”

“ก็ฮีชอลมันเขาเหมือนผู้หญิงนี่ฮะ ทางที่โน้นเขาเป็นคนตั้งให้ พอมาอยู่เกาหลีก็เลยเปลี่ยนมาใช้ฮีชอลแทน” ทึกกี้ตอบ

…นายเคยมีสิ่งดีๆ กับเขาบ้างมั้ยเนี่ยคิมฮีชอล…ซีวอนคิดพลางมองคนหน้าสวยที่หลับอย่างไม่รู้เรื่อง

ช่วยเม้นให้หน่อยนะค่ะ ใครอยากคุยก่ะฮานะก็ออนมาที่ hana_hee-chul@hotmail.com ได้เลยนะคร้า