ค่ำของวันพฤหัสบดี เอสพุ่งโผนขึ้นจากผืนป่าอย่างเด็ดเดี่ยว ตรงขึ้นสู่ผืนฟ้าอันกว้างใหญ่ที่ดารดาษไปด้วยดวงดาวน้อยใหญ่ในยามจันทร์ค่ำแรมอันมืดมิด ไม่มีแผนที่หรือเข็มทิศอยู่ในมือ มีเพียงไฟฉายกระบอกใหญ่ที่ส่องนำทาง และความชำนาญเส้นทางด้วยความช่างสังเกตตามมีตามเกิดของเขานั้นเองที่จะนำทางเขาไปให้ถึงคอนโดมิเนียมของเขาก่อนเป็นอันดับแรก สำหรับยามค่ำคืนที่ไร้แสงจันทร์ ดูเหมือนแสงไฟและป้ายนำทางจากแนวถนนที่ดูโดดเด่นด้านล่างจะเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับเอสในเวลานี้ เขาบังคับร่างกายของเขาลอยไปตามแนวถนน ตามที่ป้ายนำทางจะนำไป ท่ามกลางสายลมเย็นของรัตติกาล...

        ...แล้วความพยายามของเอสก็เผล็ดผลในหนึ่งชั่วโมงถัดมา เมื่อสถานที่เบื้องล่างของเขาเริ่มเปลี่ยนไป จากผืนป่าดำมืดที่มีแนวแสงสว่างจากท้องถนนตัดผ่าน เบื้องหน้าของเขาในตอนนี้ คือแสงสว่างจากความเจริญของมหานครที่ไม่มีวันหลับใหล ใช่ละ! เอสมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าสิ่งที่เขาเห็นในตอนนี้คือกรุงเทพมหานคร และบ้านของเขา บนคอนโดมิเนียมชั้นสิบสี่ เอสเลื่อนลอยลงไป และยังจำคอนโดมิเนียมที่เขาอยู่ได้... เขาพุ่งตัวลงไป จากตึกรามบ้านช่องที่ดูเล็กๆ เมื่อมองจากความสูงระดับเมฆ มันดูใหญ่ขึ้น แต่เขาก็ไม่สนใจมัน สิ่งที่เขามุ่งตรงไปคืออาคารหลังหนึ่ง นั่น! คอนโดมิเนียมของเขา เขาชะลอเลื่อนตัวเขาลงมาอย่างช้าๆ และเข้าไปในห้องของเขาที่เขาจากมันมาร่วมสองสัปดาห์

        ...

        0:04 วันศุกร์ ขณะที่แววกำลังจะหลับแหล่มิหลับแหล่จากภารกิจในช่วงวันที่ผ่านมา โทรศัพท์ในห้องของแววก็ดังขึ้นมาในความเงียบ ทำให้แววจำเป็นต้องตื่นขึ้นมาและรับสาย

        "ฮัลโหล...ใครโทรมาคะ" แววรับโทรศัพท์ด้วยอาการอมความง่วงเต็มที่
        "ฮัลโหลแวว นี่เอสเองครับ" เอสตอบไปด้วยน้ำเสียงปกติ
        "เอสหรอ โทรมาทำไม ดึกดื่นป่านนี้ หรือว่าเพิ่งต่อสัญญาณติด"
        "ก็เพิ่งมีโอกาสได้โทรที่สัญญาณดีๆ ก็ตอนนี้แหละ ว่าแต่ว่า บ้านแววอยู่แถวไหนน่ะ"
        "ถามทำไมน่ะเอส ถ้าจะถาม พรุ่งนี้ค่อยถามก็ได้"
        "น่าๆ แววบอกมาเถอะ บอกแล้วเราก็คงไม่ถามอีกแล้วหละ"

        แววบอกที่อยู่บ้านของเธออย่างละเอียด บอกแม้กระทั่งจุดที่สังเกตได้ชัด ก่อนที่จะคุยกันต่อไป

        "แค่นี้พอแล้วยัง" แววถาม
        "ก็พอแล้วนะ ว่าแต่ว่าที่บ้านแวว แววอยู่ชั้นไหนน่ะ" เอสถามต่ออีก
        "อยู่ชั้นสอง ห้องทางซ้ายมือจากหน้าบ้านนะ"
        "มีอะไรสังเกตได้มั่งว่าห้องแววอยู่ตรงไหน"
        "เฮ้อ...ไหนว่าไม่ถามอีกไงล่ะ เอส เอ้า! บอกก็บอก มีจานดาวเทียมอยู่ตรงระเบียงนะ จานเดียวของบ้าน แล้วเอสก็อย่าถามมาอีกหละ"
        "เดี๋ยวถ้าเราส่งสัญญาณไฟกระพริบหนึ่ง กระพริบสอง แล้วก็กระพริบหนึ่ง แววช่วยเปิดหน้าต่างรอเราด้วยนะ เดี๋ยวเราจะเข้ามาทางหน้าต่าง"
        "เอส! นี่จะเล่นอะไรของเอสเนี่ย ไม่เอาด้วยหรอก แววนอนดีกว่า ดีไม่ดีเอสเอาโจรมาปล้นบ้านแวว แล้วแววจะทำไงเนี่ย" แววตอบกลับอย่างอารมณ์เสีย ก่อนที่จะตัดสาย และกลับไปนอนตามเดิม เอสจะล้อเล่นอะไรของเขานะ เธอคิด ก่อนที่จะหลับไป

        ...

        0:30 ขณะที่แววกำลังหลับสนิท แต่แววก็ต้องตื่น เพราะแสงหนึ่งจากข้างนอกส่องเข้ามาวาบหนึ่ง ปลุกเธอขึ้นมา ใครเอาไฟส่องเข้ามานะ เธอเริ่มสงสัยสิ่งที่เกิดขึ้น และในสองสามวินาทีถัดมา แสงจากด้านนอกก็ส่องเข้ามาอีก กระพริบสองครั้ง แล้วก็ดับไปอีก

        เอ๊ะ! หรือว่าจะเป็นเอสจริงๆ แววเริ่มเอะใจ แล้วมันก็เป็นอย่างที่เอสบอก แสงสว่างส่องเข้ามา กระพริบหนึ่งครั้ง แล้วก็ดับ ใช่ละ! เอสคงไม่ล้อเล่นแน่ๆ แววลุกขึ้นจากเตียง รีบไปเปิดหน้าต่างรอรับเอสทันที ก่อนที่เธอจะรอเอสอยู่ที่ริมหน้าต่าง แล้วสิ่งที่แววแทบไม่เชื่อสายตาก็บังเกิดขึ้น...

        ร่างของเอสลอยอยู่ในอากาศทางด้านนอกหน้าต่าง และกำลังลอยเข้ามาหาเธอทางหน้าต่าง แววต้องหยิกแก้มตัวเองหลายสิบครั้งเพื่อให้แน่ใจว่าเธอไม่ได้ฝันไป แล้วเธอก็ไม่ได้ฝันไปด้วย! ขณะที่เอสลอยเข้ามาชิดหน้าต่าง และทั้งคู่ก็สวมกอดกันด้วยความยินดีอย่างที่สุด ถึงแม้ว่าเอสจะหายหน้าไปเพียงร่วมสองสัปดาห์ก็ตาม แต่แววก็เป็นห่วงเอสอย่างมาก และสิ่งที่เห็นอยู่นี้ก็พิสูจน์ได้ว่าเอสยังสบายดีอยู่... แววถึงกับน้ำตาไหลพรากด้วยความยินดีที่คนรักของเขายังไม่เป็นอะไร

        "เอส! เอสไม่เป็นอะไรใช่มั้ย" แววถามเอสด้วยความเป็นห่วง
        "ไม่เป็นอะไรหรอก แวว สบายใจได้" เอสกล่าวเชิงปลอบแวว ขณะที่เขาตบไหล่แววให้เธอรู้สึกได้ถึงความมั่นใจที่เขามีต่อตัวของเขา
        "ว่าแต่ว่า...เอสบินมาตัวเปล่าได้ไงน่ะ" แววถามต่ออย่างสงสัย
        "อื้ม...อธิบายลำบากเหมือนกัน เดี๋ยวค่อยอธิบายกันทีหลังละกัน"
        "เห็นท่าทางเอสดูเหนื่อยๆ นะ เอสบินมาไกลมั้ย"
        "ก็ไกลพอสมควรนะ มาจากทางภาคตะวันตกนู่น แถวๆ เทือกเขาตะนาวศรี แล้วก็เพิ่งออกมาคืนนี้แหละ"
        "โห...เอสมาตั้งไกลเชียว แล้วเมื่อวันเสาร์ ทำไมเอสมาที่นี่แล้วเป็นอะไรแปลกๆ แบบนั้นล่ะ"
        "'โทษนะ แวว พอดีช่วงนั้นไม่ค่อยสบาย ก็พยายามแยกร่างมาหา แล้วกำลังสมาธิไม่ค่อยอยู่ตัวด้วย ก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ ที่ว่าเป็นอะไรแปลกๆ แบบนั้นน่ะ"
        "อ๋อ...เอสแค่ป่วย นึกว่าเป็นอะไรไปซะแล้วอีก แล้วนี่ที่แววเห็น ใช่ตัวเอสจริงๆ รึเปล่า รึว่าเอสแยกร่างมาอีก แววชักเริ่มไม่แน่ใจละ"
        "ตัวจริงๆ คราวที่แล้วแค่คาร์บอนก๊อปปี้"
        "เอ๊ะ...เอส! นายมีพลังจิตด้วยหรอ ถึงโคลนนิ่งตัวเองแล้วก็บินมาได้"
        "เอาเหอะๆ แค่รู้ว่ามีก็พอละ เรื่องมันยาวอยู่เหมือนกัน วันหลังค่อยเล่าแล้วกันนะ...แต่ว่าตอนนี้ต้องรีบกลับแล้ว วันหลังเดี๋ยวมาอีก"
        "เอสๆ อย่าเพิ่งกลับกันตอนนี้ เช้าแล้วค่อยกลับก็ได้"
        "ทำไมล่ะ"
        "ก็เอสเดินทางมาไกลนี่ ขากลับก็ต้องเดินทางไกลอีก พักเอาแรงก่อนกลับไม่ดีกว่าหรอ"
        "จริงสิ แวว เราก็เหนื่อยไม่ใช่เล่นนะ มาตั้งไกล... พักที่นี่ก็ได้ ตามใจ!"
        "เตียงเดียวกับเรามั้ย"
        "ไม่หรอก เกรงใจ... แววนอนไปเถอะ เรานอนพื้นได้"
        "ทีไปห้องเอสยังนั่งเตียงเดียวกะเอสเลย ทำไมจะไม่ได้ล่ะเอส"
        "ตามใจๆ"

        ค่ำคืนนี้ เอสยอมนอนพักผ่อนในห้องของแวว ก่อนที่จะจากไปในยามรุ่งสาง ทิ้งแววไว้ให้ใช้ชีวิตประจำวันของเธอต่อไป ส่วนตัวเขาเองก็ต้องมีหน้าที่ที่จะต้องทำต่อไปเช่นกันกับทุกๆ วัน ภายในอาณาเขตของป่าตะนาวศรี...ที่เดิม