ภาพเบื้องหน้าที่ฟีลเห็นคือซากปรักหักพังของปราสาท ผุดขึ้นมาเหนือน้ำ และกำลังลอยตัวอยู่ในอากาศ และมีช่องทางเข้าไปภายใน

...นี่มันอะไรอีกล่ะ...ฟีลขมวดคิ้วแน่น เขาไม่เข้าใจเรื่องที่เกิดขึ้นเลย

"เนดีน ตามข้ามา"ฟีลจูงมือเด็กหญิง เดินมาหน้าซากปรักหักพังนั่น

"เราจะขึ้นไป"ฟีลพาเด็กหญิงงกระโดดขึ้นไปอย่างไม่ยากเย็น

"ทำไมล่ะคะ มันน่ากลัวออก"

"ชีวิตฉันถูกกำหนดให้เดินไปข้างหน้าเท่านั้น แล้วอีกอย่าง ถ้าเรายังอยู่ที่นั่น ชีวิตจะจบลงเปล่าๆ เพราะมันไม่มีปัจจัยสำคัญของมนุษย์เลย แต่ที่นี่ แม้น้อยนิด เรายังมีความหวัง"

ฟีลพาเนดีนเดินไปข้างหน้า และไม่หันกลับไปด้านหลังอีกเลย ทางเข้าค่อยๆปิดลงและหายไป กลายเป็นอีกทางหนึ่งที่ทอดยาวออกไป ซากปรักหักพังนั่นได้หายไปแล้ว เหลือเพียงแต่เส้นทางที่พวกฟีลกำลังเดินต่อไปเท่านั้น

สถานที่แรกที่ฟีลเดินไปถึงคือท้องพระโรงกว้างขวาง ที่นี่เงียบกว่าปกติ เสียงฝีเท้าของทั้ง 2 ดังก้องกังวานไปทั่ว ฟีลเริ่มรูสึกถึงอะไรบางอย่างที่กำลังเคลื่อนไหว ไม่ใช่เสียงลม ไม่ใช่เสียงน้ำ แต่มันมาจาก...

พลัก!!อั่ก!!วัตถุบางอย่างกระแทกลงหน้าท้องอย่างจังจนร่างกระเด็นไปชนกำแพงอีกด้านหนึ่ง

"อึก"ฟีลควบคุมสติได้ก่อนจะ มีบางสิ่งบางอย่างมากระแทกที่หน้าท้องอีกทีจนกระอักเลือกออกมา

"แค่กๆ"ฟีลพยายามพยุงตจัวให้เร็วที่สุดก่อนจะกระโดดหลบทันทีก่อนที สิ่งๆนั้นจะโจมตีเจ้าตัวซ้ำอีกที

โครม!!กำแพงหนาๆพังลมด้วยแรงที่โจมตีพลาดเมื่อครู่

ฟีลเห็นเจ้าของร่างนั้นอย่างเต็มตา เด็กหนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกับเธอ(ขอใช้สรรพนามนี้นะ)ผมสีน้ำเงินปล่อยยาวรดต้นขา ใบหูเรียวแหลมบ่งบอกถึงชาติพันธ์ได้อย่างดี

"แกเป็นใคร"ฟีลพูดเสียงเย็นเฉียบอย่างที่คุ้นเคย แต่เสียงนั่นกลับมีรสแห่งสตรีอยู่พร้อม

"เจ้าเป็นผู้หญิงนี่"ชายหนุ่มตรงหน้าลดอาวุธต่ำลงก่อนจะเดินมาช่วยพยุงฟีล

"ปล่อย ข้าเป็นผปู้ชายโว้ย...เด๋วมาต่อนะขอัรบ