"โบว์ลูกตื่นได้แล้ว"  เสียงแหลมเสียดหูดังมาจากหน้าห้องและเสียงนั้นไม่ใช่เสียงใครที่ไหนเสียงแม่ฉันเอ็งเหละ

"เดี๋ยวคะม๊าขออีก5นาทีนะ" แม่ก็หายไปได้ซัก5นาทีได้มั่งแล้วก็มีเสียงกริ๊งดั่งที่บนหัวแม่ฉันนี้สามารถนะสามารถทำให้ฉันตื่นได้นับถือจริงๆๆปรากฏว่าแม่ฉันปีนบรรไดขึ้นมาแล้วเอานาฬิกาแขวนที่หน้าต่าง

"ม๊าค่อยๆลงนะ"ตะโกนบอกแม่ที่กำลังลงบันไดไปอุ้ย! ลืมแนะนำตัวสวัสดีคะดิฉันชื่อ นางสาว พัชลิน พัมนาวงค์ชื่อเล่นโบว์ คะอายุ 16 ปี วันนี้ฉันจะยายเข้าร.ร.ใหม่ฉันมีพี่ชายชื่อ  พี่แบงค์  เค้าหล่อมากและรักน้องสาวคนนี้มากและฉันก็มีน้องชายอีกคนตานี้ชื่อบิวแสบมาชอบแกล้งฉันตลอดเวลาเลยทั้งที่ฉันเป็นพี่นะเนี่ย

"นี่ยายโบว์จะลงมาไหม" ม๊าเรีกซะเสียงดุเชียว

"คะม๊ารอแปปนะคะ" ฉันตอบรับทันควัน

"นี่ลูกเราจะไปซื้อของที่ห้างสรพสินค้านะมาใช่ไปต่างประเทศ"  ดูแม่ฉานประชดซิค่ะท่าน

"มาแล้วคะ" เสียงหวานของฉานเอง

"ไปกันเถอะ"พี่ฉันรีบพูดแทรกมาทันทีถามไม่แทรกอะนะแม่ฉันจะได้บนจนหูชาอะดิและแล้วเราก็มาถึงห้างสรพสินค้าพวกเราก็เดินไปซื้อที่จำเป็นในการเรียนในวันพรุ่งนี้แล้วพี่ชายก็แทรกขึ้นว่า

"เดี๋ยวเราไปกินไอศกรีมกันดีกว่านะ" พี่ชายสุดที่รักแสดงความคิดเห็น

"ไปซิค่ะเฮย"  พวกเราเลยพากันไปกินไอศกรีมทันที  ได้ซักพักเดียวฉานกะนายบิวก้อเล่นสงครามนำลายกานทันที ก็ต้องทะเลาะกันอีกเพราะไอ้เจ้าบิวมันเอาเชอร์รี่ฉันไปอะฉานมายยอมนะ

"นายบิวแกเอาเชอร์รี่พี่มาเดี๋ยวนี่นะ" ฉานพูดพร้อมกะแย่งเชอร์กลับคืนมา 

"ม่ายให้ก้อเค้าจะกินงะ" ส่วนไอ้น้องตัวแสบมานยังไม่วายยื่อเอาไว้อีก

"แต่มันของพี่นะ" ฉานไม่ยอมแพ้มานหรอก

"แต่เค้าจะกินทีเจ๊ยังกินเลย"  ดูๆๆๆ ดูมันเถียงสิคะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

"ม่ายต้องทะเลาะกัน อะ เอาของเฮียไป" นี่คือเหตุผลที่ฉันรักพี่ชายฉัน เฮียเปงคนที่เสียสระให้น้องเป็นประจำเลย(เสียสละหรือรำคาญมานสองคนก้อม่ายรู้เหมือนนะค่ะ * ผู้เขียน) หลังจากทานไอศกรีมเสร็จพวกเราก็ไปซื้อของใช้สำหรับเปิดเทมอใหม่นี้  และอีกอาทิตย์เดียวเท่านั้นโรงเรียนก็จะเปิดแล้ว หลังจากซื้อของเสร็จ  พวกเราก็พากันกลับบ้านกันพอมาถึงบ้านแล้วฉันก็รีบขึ้นห้องเพื่อเอาของที่ซื้อมาไปเก็บไว้ข้างบน

"ม๊าคะโบว์เอาของไปเก็บก่อนนะคะ" ฉานรับวิ่งขึ้นไปบนห้องด้วยความเร็วสูง **ขอย้ำความเร็วสูงมากๆๆเจ้าค่ะ

"จ้า   แล้วรีบลงมานะลูก"  มะม๊าร้องทัก

"ค้าม๊า" หลังจากเก็บกระเป๋าเสร็จฉันก็นอนเล่นที่เตียงแล้วนึกสภาพโรงเรียนใหม่ที่ฉานจะไปเข้า  โรงเรียนที่มีแต่เพื่อนใหม่และเปงโรงเรียนที่ไม่มีเพื่อนเก่าฉานหลงเหลืออยู่สักคน โดยเฉพาะเพื่อสนิทฉานยัยนัด พอคิดแล้วฉันอยากจะบ้าตาย  พอคิดไปร้องไห้ไปก้อหลับไปซะงั้น  จนรู้สึกว่ามือใครซักคนมาเขย่าฉัน 

"มีไรคะเฮีย" ฉานตอบเฮียงัวเงียน -O-  

"ลงไปกินข้าวได้แล้วสาวน้อย" เฮียบอกพร้อมมาขยี้หัวฉัน

"คะเฮีย"  ฉันตอบพร้อมกะยิ้มหวาน

อย่าลืมเม้นนะคะ