winterseason (Girl Narak)

“วันนี้ทำไมกลับดึกจังล่ะ น้อยหน่า”

คุณลัดดาเอ่ยปากขณะเดินออกจากครัวเห็นหลานสาวกำลังเดินเข้ามาในบ้าน

“งานยุ่งน่ะค่ะ”

คุณลัดดาพยักหน้า

“ทานอะไรมาหรือยัง”

“ทานแซนวิชมาแล้วค่ะ อิ่มตื้อเลย”

“งั้นก็ไปอาบน้ำนอนเสียเถอะ หน้าตาดูโรยๆ พักผ่อนให้มากๆ แล้วกันนะ ไม่ต้องห่วงพรุ่งนี้จะไปเคาะประตูปลุกเอง”

“ค่ะ คุณป้า”

ทาชาเดินขึ้นชั้นบนอย่างเพลียๆ

ประมาณห้าทุ่มครึ่งได้ ทาชาตกใจตื่นขึ้น หญิงสาวคิดว่าได้ยินอะไรบางอย่างที่หน้าต่าง เลยรีบลุกไปดู...

หญิงสาวประหลาดใจเมื่อเห็นกรินทร์โดดเหย่งๆ อยู่ข้างรั้ว เขากำลังโบกไม้โบกมือให้เธอ

ทาชาถอนใจยาวๆ วันนั้นเขายังกวนประสาทเธอไม่พออีกหรือไง

เขาตื้อจนน่ารำคาญ แทบจะไม่เป็นทำงานหรอก ก็เขาเล่นโทรศัพท์มาหาทุกๆ สิบห้านาที แถมยังพูดแต่คำว่า “รัก”

ทาชาหน้าแดงก่ำด้วยความขัดเขิน

คนบ้านั่นประสาทกินแน่ๆ

หญิงสาวหยิบเสื้อคลุมมาสวม แล้วเดินลงไปข้างล่าง ดีใจที่ไม่มีใครแตกตื่นเพราะเขา

ทาชาเปิดประตูรั้วเล็ก ร่างสูงยืนรออยู่แล้ว

ใบหน้าคมเข้มแบบชายชาตรี ดวงตาเป็นประกายแจ่มใสร่าเริง

“เฮลโล...น้อยหน่า..”

เขาทักทายอย่างสนิทสนม แถมเธอยังถูกเขากอดรัดไว้แน่น อ้อมแขนแข็งแรงดุจคีมเหล็ก พร้อมกับประทับริมฝีปากลงมาโดยไม่ลังเล..

ทาชางงไปเลย

ริมฝีปากเขาบดขยี้คลึงเคล้นริมฝีปากเธออย่างดูดดื่มในขณะที่มือลูบไล้ไปทั่วร่างระหง ทำให้เธอปราศจากเรี่ยวแรงจะขัดขืน

“อืมม์..”

กรินทร์ถอนริมฝีปาก แต่ยังกดหน้าผากแนบหน้าผากหญิงสาวอยู่ ทาชานั้นอึ้ง พูดไม่ออก

เขามาทำอะไรที่นี่ ??!! คงไม่ได้มาแค่จูบเธอหรอกนะ

            คุณพระ..!!..เขาจูบเธอ..

ทาชาแก้มแดงปลั่ง ผลักเขาออกห่าง พลางเงยหน้ามองดูดวงตาสีดำคู่คมกริบนั้น..

“คุณมาทำไมดึกดื่นขนาดนี้”

ทาชาขัดเขินอยู่มาก ขัดเขินจนนึกโกรธเขาไม่ออก

“มาหาคุณน่ะซิ”

เขาจูบเธออีกครั้ง

ทาชาเบือนหน้าหนี ทั้งที่ขาแข็งชักเปลี้ย...ผู้ชายคนนี้เป็นตัวอันตรายจริงๆ เพียงแค่จูบ..ให้ตายสิ ทาชาวาบหวามไปทั้งร่างเพราะจูบนั้น..

หญิงสาวกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ

“มาธุระอะไร นี่ถ้าคุณป้าตื่นขึ้น เห็นคุณแบบนี้นะ คงตกใจมาก คุณรู้หรือเปล่า?..”

ทาชาเอ็ดเขา

“ผมมาขอค้างด้วยสักคืน..”

“อะไรนะ ”

ทาชาร้องเสียงหลง

“มาขอค้างด้วย ผมถูกแม่ลงโทษไม่ให้เข้าบ้านน่ะ..”

ทาชาขมวดคิ้วขุ่น..

“มันเรื่องอะไรกัน”

ทาชาพูดด้วยอาการปั้นปึ่ง

“ผมแค่ไม่กลับบ้านสี่วันเอง แม่เลยไล่ผมออกจากบ้าน บอกว่าไม่ให้ผมกลับบ้านอีกจนกว่าจะสำนึกผิด”

“ก็สมควรแล้วนี่”

“โธ่.!!.น้อยหน่า ไม่สงสารผมหรือไง ตอนนี้ผมไม่มีที่ซุกหัวนอนแล้วนะ”

เขาออดอ้อนเธอ

“บ้านคุณออกเยอะแยะ ไปเปิดอยู่สักหลังก็ได้นี่นา”

“โธ่!!..จะได้อายเขาตายน่ะซิ”

“แล้วไม่อายฉันหรือไง”

ทาชาพูดกึ่งประชดเขา

“ไม่อายหรอก...คุณเป็นสุดที่รักของผมนี่นา”

“ฉันยังไม่ได้รักคุณนะ”

หญิงสาวตาลุกวาวด้วยอารมณ์ แก้มแดงก่ำ

“แล้วก็รักเองแหละน่า เหลืออีกตั้งสามเดือน ให้ผมค้างด้วยคนนะ ผมไม่รู้จะไปไหนแล้ว”

เขาทำตาปริบๆ น่าสงสาร แต่เธอไม่ใจอ่อน

“ก็ไปหาโรงแรมพักซิ บ้านฉันไม่ใช่โรงแรมนี่ ถ้าคุณป้ารู่ว่าคุณมาค้าง รับรองอกแตกตายแน่เลย”

“เราก็แอบไม่ให้คุณป้ารู้ดิ”

“พูดง่ายๆ”

ทาชาค้อนเขา หน้าตาหล่อแบบกรุ้มกริ่มนั้นทำให้เธอนึกขุ่นใจ เขาคงคิดว่าเธอจะอ้าแขนรับเขาทันทีหรือไง

“ก็ง่ายจริงๆ นี่นา”

“ฉันให้คุณพักด้วยไม่ได้หรอก”

“คุณกลัวผมใช่ไหมล่ะ กลัวว่าถ้าอยู่ใกล้ผมแล้ว ผมจะทำให้คุณรักได้ใช่ไหมล่ะ”

เขายิ้มฮ่า

“ใครว่า..??”

ทาชาตาลุก

“งั้นก็ให้ผมอยู่ด้วยซิ”

“จะอยู่ยังไง..คุณเพี้ยนไปแล้วเหรอ”

“ขอพักสักคืนแล้วกัน แล้วพรุ่งนี้ผมค่อยหาที่พักใหม่ คืนนี้มันก็ดึกแล้วจะให้ผมไปหาที่นอนที่ไหน คุณจะใจดำปล่อยให้ผมนอนข้างถนนเหรอ??”

ทาชาเริ่มใจอ่อน

“ผมจะรีบออกไปก่อนที่คุณป้าจะตื่น รับรองเลย”

ทาชาขมวดคิ้ว มองเขาอย่างพินิจพิเคราะห์

“แน่นะ..”

เขาผิวปากหวือ....

“แน่ซิครับ”

“ฉันจะถือว่าช่วยลูกนกลูกกาสักครั้งก็แล้วกัน”

เธอเดินนำเขาเข้ามาข้างใน เขาช่วยล็อคประตูให้เสร็จสรรพ

“เบาๆ ล่ะ ฉันไม่อยากให้ใครโผล่มาเห็นคุณเข้า”

เขายิ้มยิงฟัน..

“ได้เลยครับ”

เธอถอนใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจ และพาเขามาที่ห้องพักแขก

“คุณนอนที่นี่แล้วกัน”

“นึกว่าจะให้ผมนอนห้องคุณเสียอีก”

“เดี๋ยวเถอะ..”

ทาชาตวัดเสียงด้วยความไม่พอใจ

“ห้องคุณอยู่ไหน”

“ซ้ายสุด”

ทาชาตอบอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

“โชคดีเท่าไหร่แล้วที่คุณไม่ปาผิดห้อง”

“ผมเห็นไฟเปิดอยู่ก็เลยเดาเอาว่าเป็นห้องนอนคุณ”

เขายิ้มแย้มไม่เดือดร้อน

“คุณต้องรีบออกไปก่อนคุณป้าจะตื่น”

ทาชาว่า

“แน่นอนครับ”

เขามีสีหน้าน้อยอกน้อยใจ

“ไม่ต้องไล่หรอก”

“ฉันไม่อยากให้ยุ่งยากเท่านั้น”

“รับรองว่าผมไม่ผิดสัญญา”

“สัญญาของลูกผู้ชายงั้นซิ” หญิงสาวเสียดสี

“ถูกเผงเลย”

กรินทร์ว่า ดวงตาเขามีแววขันเจือปนอยู่

ทาชาก้าวเข้ามาในห้อง เปิดตู้ออกแล้วหยิบผ้าปูที่นอนออกมา รวมทั้งหมอนและผ้าห่มเอามาโยนไว้บนเตียง

“คุณคงปูที่นอนเองเป็นนะ”

“คุณจะไม่ช่วยปูให้เหรอ?”

เขาพูดอ้อนๆ เธอเหนื่อยหน่ายเกินกว่าจะต่อล้อต่อเถียงกับเขา

แล้วนี่มันก็ดึกมากแล้วด้วย เธออยากจะนอนพักผ่อน...

ยังไม่มีงานเขียน

ยังไม่มีงานเขียน

winterseason
(Girl Narak)

ผู้ชมข้อมูลนี้แล้ว 87 ครั้ง
เป็นสมาชิก: นานกว่า 2 เดือน
แบ่งปันความรู้ 14 ครั้ง
ได้รับดาว 69 ดวง

โหวตเพิ่มดาว