ระยะทางห่างไกลไม่สำคัญ
ขึ้นอยู่กับความผูกพันมากกว่า
ถึงแม้อยู่ใกล้แค่สายตา
ความผูกพันก็ไร้ค่าถ้าไร้ใจ

อีกคืนแล้วนะ..ที่ฝันถึงเธออย่างนี้
แล้วฉันก็ร้องไห้ทุกที..ในความฝัน
ตื่นมากลางดึก..ก็พบแต่ความเงียบงัน
กับรอยน้ำตาที่เปียกปอนแก้มฉัน..เรื่อยมา
กี่คืนแล้วนะ..ที่ฝันอย่างนี้
ฝันร้ายทุกที..ตั้งแต่เธอไม่มาหา
เหลือทิ้งไว้เพียงความทรงจำ..และน้ำตา
เพื่อจะตื่นขึ้นมาพบว่า..ไม่มีเหลือใคร

สายลมหนาวพัดพริ้วสู่ผิวแก้ม
เดือนข้างแรมมืดมิดชวนคิดถึง
คนอยู่ไกลแต่หัวใจยังคนึง
บอกคิดถึงทั้งห่วงหาและอาวรณ์

อาจไม่เคยบอกว่า “คิดถึง”
มีแต่แววตาซึ้ง ๆ ที่หวั่นไหว
แทนถ้อยคำรู้สึกข้างใน
ว่าลึก ๆ ไม่เคยมีใครที่จะคิดถึงได้มากเท่าเธอ

เพียงแค่เธอหันมองมา
จะรับรู้ทันทีว่ายังมีฉัน
คนที่ห่วงใยเสมอในความผูกพัน
และไม่เคยปล่อยให้เธอนั้น… ต้องเดียวดาย

อย่ามองความรักเป็นการเรียกร้อง
อย่ามองความรักเป็นสิ่งที่คาดหวัง
อย่ามองว่าอนาคตเราจะยังคงมีกัน
อย่ามองถึงวันที่เรานั้นจะเปลี่ยนไป
มองแค่เพียงวันนี้เรามีกันและกัน
มองแค่เพียงว่าเรานั้นมีความสุขไหม
มองแค่เพียงการกระทำที่แสดงออกไป
มองแค่เพียงว่ารู้สึกอย่างไรในใจเรา

ชอบร้อยยิ้มที่แสนน่ารัก
ชอบเสียงทักที่แสนสดใส
ชอบความอ่อนโยนที่อยู่ในหัวใจ
ชอบดวงตาที่แสนจริงใจของเธอ

มันคงไม่มากมายนัก
สำหรับรักที่มอบให้
แต่โปรดอย่าถามว่ารักเธอมากเท่าใด
เพราะคงตอบไม่ได้เป็นถ้อยคำ