หญิงสาวหน้าตาจิ้มลิ้มคนนึงกำลังเดินอยู่ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาอย่างหนัก

"ทำไมต้องตกมาตอนนี้ด้วยเนี่ย"

หญิงสาวเปลี่ยนจากเดินมาเป็นวิ่งแทนและพยายามหาที่หลบฝน

แต่ที่ที่หญิงสาวอยู่นั้นเป็นหมู่บ้านที่มีรั้วเหล็กแหลมล้อมบ้าน ไม่มีส่วนใดที่ยื่นออกมา

บ้านของหญิงสาวอยู่ท้ายหมู่บ้านซึ่งไม่ได้ร่ำรวยนัก เป็นบ้านหลังเล็กๆล้อมรอบด้วยต้นไม้

"สาด !!"

เสียงน้ำที่เกิดเป็นแอ่งอยู่ที่พื้นกระทบกับล้อรถยนและตัวของหญิงสาว

"โอ๊ย ทำไมมันซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้เนี่ย"

หญิงสาวบ่นออกมา พลางหันไปเอาเรื่องกับคนขับรถ

ชายหนุ่มหน้าตาหล่อ ผมสีดำสนิท ตัดกับผิวขาวจอดรถและก้าวขายาวๆออกมาจากรถสปอร์ตสีดำสนิท เขาเดินตรงไปที่หญิงสาวทันที

"เอ่อ ขอโทษนะครับ ผมไม่เห็นคุณนะครับ"

ชายหนุ่มพูดพลางก้มหัวให้หญิงสาว

"เอ่อ คือ ไม่เป็นไรค่ะ แหะๆ"

หญิงสาวตอบเสียงเบาเนื่องจากเขินอายจากท่าทีของชายหนุ่ม

"เอ่อ ถ้าไม่รังเกียจให้ผมขับรถไปส่งนะครับ"

ชายหนุ่มอาสา

"คือ ไม่เป็นไรคะ เกรงใจ แล้วอีกอย่างตัวฉันก็เปียกออกขนาดนี้จะทำให้รถคุณเลอะป่าวๆค่ะ"

หญิงสาวปฏิเสธ ทั้งที่ในใจเสียดายนิดๆ

"ไม่เป็นไรเหมือนกันครับ งั้นเอานี้ให้ผมไปส่งคุณเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้คุณเปียก ... อืม มากกว่าเดิม"

"เอ่อ.."

หญิงสาวเริ่มลังเลใจ

"นะครับ"

ชายหนุ่มขอร้อง

"เอ่อ ก็ได้ค่ะ"

หญิงสาวจนมุมจำต้องยอมรับ

"งั้นคุณช่วยบอกผมน่ะครับว่าบ้านคุณอยู่แถวไหน"

"ค่ะ"

หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก แล้วคิดในใจยังมีผู้ชายที่เป็นสุภาพบุรุษแบบนี้อีกด้วยหรอเนี่ย

ชายหนุ่มขับรถมาตามทางที่หญิงสาวบอกแล้วจอดตรงบ้านหลังหนึ่งสีขาวประดับประดาด้วยต้นไม้และดอกไม้สีสวย 

"เอ่อ ขอบคุณน่ะค่ะที่มาส่ง"

หญิงสาวหันกลับไปขอบคุณชายหนุ่ม

"เอ่อ ครับ"

หญิงสาวเปิดประตูลงจากรถไปแต่ชายหนุ่มก็ขักขึ้นมาก่อน

"เอ่อ เดี๋ยวครับ ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรหรอครับ"

ชายหนุ่มถามแบบเขินอายนิดๆ

"คะ อ๋อ คือ ฉันชื่อ วารินทร์น่ะค่ะ เรียกว่า วา เฉยๆก็ได้"

หญิงสาวบอก

"ครับคุณวา เอ่อ ผม บดินทร์ธรครับ เรียกว่า ดินทร์ เฉยๆก็ได้ครับ"

ชายหนุ่มแนะนำตัว

"เอ่อค่ะ คุณดินทร์ขอบคุณอีกครั้งนะค่ะที่กรุณามาส่ง"

"อ้อ เอ่อ ไม่เป็นไรครับ ผมก็อยู่หมู่บ้านนี้เหมือนกันถ้ายังไงแล้วเราคงได้เจอกันอีกน่ะครับ"

ชายหนุ่มบอกแล้วเลื่อนกระจกขึ้น ก่อนขับรถออกไปโดยไม่ลืมหันมาโบกมือให้หญิงสาว

หญิงสาวเดินกลับเข้าบ้านด้วยหัวใจที่พองโต ทำไมเธอถึงรู้สึกมีความสุขจังน่ะ