ดวงตาสามคู่ที่หันมาสบกันโดยไม่ได้นัดหมาย ดวงตาที่แม้สีจะต่างกัน แต่ภายในนั้นบ่งบอกความรู้สึกเดียวกัน นั้นคือร่องรอยของความกังวล

“นายว่าไอ้คำทำนายนี่ มันจะจริงแค่ไหน” คาอัสเริ่มบทสนทนาด้วยความไม่สบายใจ

“ไม่มีใครรู้ได้ จนกว่าเหตุการณ์จริงจะเกิดขึ้น” พีออสตอบอย่างมีหลักการ “แต่ก็ประมาทไม่ได้ ต้องเตรียมพร้อมทุกสถานการณ์”

“อืม กังวลไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา เฮ้ เรอา อะอ้าว....” คาอัสหันมามองเพื่อนด้วยความแปลกใจ ก็ปกติไม่เคยเห็นมันเป็นแบบนี้ “นายเป็นอะไรไป ทำไมเงียบไปหละ”

“อ้อ เปล่าหรอก ฉันไม่ได้เป็นอะไร” พูดพลางยกแขนขึ้นปาดเหงื่อ “ฉันว่าเรารีบออกจากอุโมงค์นี่กันเถอะ” สายเลือดแห่งซาฮาน่าหรอ ถ้าอย่างนั้น...

“อื้อ ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว รีบไปกันเถอะ” แล้วร่างสูงของทั้งสามก็เดินต่อไปในอุโมงค์ที่ทอดยาวโดยที่ไม่รู้เลยว่ามีบางอย่างรอคอยพวกเขาอยู่ !”

บรรยากาศรอบด้านแปรเปลี่ยนเป็นเงียบสงบอีกครั้ง เมื่อใครบางคนที่เป็นต้นกำเนิดเสียงกลับรูดซิปปิดปากซะเงียบกริบ

ยิ่งเดินลึกเท่าไหร่ก็ยิ่งมืด เรอาจึงต้องเพิ่มความสว่างที่หัวคทา อุโมงค์ซึ่งเป็นทางเดินทอดยาวไปเรื่อยๆ เหมือนไม่มีที่สิ้นสุด ท่ามกลางความเงียบที่แสนอึดอัด พวกเขาเดินต่อไปเรื่อยๆ แต่เขารู้สึกถึงกระแสบางอย่าง มีบางอย่างที่กำลังเรียกร้องพวกเขาอยู่

คาอัสหันมามองหน้าเพื่อนที่อยู่ๆ ก็หยุดเดิน แล้วรู้สึกได้ถึงรังสีอำมหิตรุนแรงที่แผ่ออกมานัยน์ตาสีดำและมรกตสบกันครู่หนึ่ง แล้วคนพูดน้อยก็เอ่ยอย่างท้าทาย

“ได้ฤกษ์แล้วสินะ” เจ้าของใบหน้าและดวงตาเรียบนิ่งกระตุกยิ้มอย่างพอใจ “ปล่อยให้รอซะนานเลย”

แล้วเบื้องหน้าของพวกเขาก็ปรากฏร่างบุรุษร่างสูง ขนาดพีออสว่าสูงแล้วแต่หมอนี่สูงกว่านั้นประมาณสองนิ้ว เครื่องแต่งกายอย่างนักเวทย์ทำให้รู้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้คงไม่พ้นการใช้เวทมนตร์

“ถ้าต้องการไปต่อ พวกเจ้าก็ต้องผ่านข้าไปให้ได้ หรือไม่อย่างนั้นก็จงหันหลังกลับไปซะ” นักเวทย์ปริศนาพูดอย่างไม่ไว้หน้าใคร พร้อมจ้องเด็กหนุ่มทั้งสามไม่วางตา

“หึๆ” เรอาหัวเราะ รอยยิ้มในแบบฉบับของเจ้าตัวปรากฏที่เรียวปาก  “มาถึงขนาดนี้แล้ว ใครจะกลับง่ายๆเล่า จริงมะคาอัส” พูดอย่างอารมณ์ดี พลางพะยักพะเยิบไปทางคนข้างๆ

“ช่าย ฉันก็ว่างั้น  ยังไม่ได้สู้จะรู้ผลได้ไง” คาอัสก็ไม่ต่างกันแถมยังยักคิ้วอย่างกวนบาทาอีกต่างหาก

ส่วนอีกคนที่ยืนเงียบเริ่มตีหน้าเครีดแล้วส่ายหน้าอย่างระอา พวกมันเห็นอะไรเป็นเล่นไปหมด แล้วอย่างนี้จะไหวหรอ ฉันจะคอยดูว่าพวกนายจะจัดการยังไง

“อืม เพราะงั้น”  เรอาเปรยพลางสะบัดคทา “ ลุยเลยเพื่อน ฉันเชื่อมือนาย คาอัส  คาโอลัส” คนพูดส่งยิ้มกว้างแล้วหย่อนก้นลงบนเก้าอี้ที่เพิ่งเรียกออกมาหมาดๆ พลางจิบชาที่ไปสรรหามาจากไหนไม่รู้อย่างสบายใจเฉิบ ปล่อยให้เพื่อนอีกคนยืนอึ้ง ตะลึงตาค้าง

ไม่เอาไหนจริงๆ เสียงในใจพีออสดังขึ้นพร้อมกับส่ายหัวน้อยๆ อย่างปรงอนิจจัง